"En güçlü olduğun zaman ne zamandı?" diye sordu çocuk.

"Zayıflığımı göstermeye cesaret ettiğim zaman."

- Çocuk, Köstepek, Tilki ve At

*Bu içerik, Ege Üniversitesi Rehberlik ve Psikolojik Danışmanlık doktora programı öğrencileri Ece Eken, Şeyma Tantan Ulu, Zeynep Büşra Şahin ve Prof. Dr. Dilek Yelda Kağnıcı tarafından hazırlanmıştır.

-Kırılgan Gruplar herkesin yaşadıkları sorunlara ek olarak, afet durumlarında başka ne gibi zorluklar yaşıyor olabilirler?

-Psikososyal desteğin üç aşaması: Akut Dönem- Orta Dönem- Uzun Dönem

Instagram: ece.eken_

"Uzun ve riskli bir yolculuk: tanımak"

Kendimizi sakladığımız yerden bakarak bir insanı sahiden tanıyabilir miyiz?

Karşılaşmadan, tanışmadan tanımak; biten ilişkilerimizi tek bir cümleyle özetlemek; ilişkilerdeki yegane hedefimiz üzülmemek olursa ilişki kurabilmek mümkün müdür?

Bir kitap önerisi:

J. B. Pontalis- Bir Adam Yok Oluyor

https://www.yapikrediyayinlari.com.tr/bir-adam-yok-oluyor.aspx

Instagram: ece.eken_

Bir yılın bir acıya ne kadar dokunacağına, bir yaranın bir yılda ne kadar iyileşmesi gerektiğine kim karar verebilir?

Belki bu sene zorlayıcı bir ilişki yaşadık ve ayrıldık, belki ciddi kavgalar verdik yakın arkadaşlarımızla ve hepsini geride bırakmak istiyoruz, hepsinin bizde bir kökü var gibi ve bir makasla onu kesip kökü 2022 yılında bırakmak, 2023’e o kökten uzanan hiçbir şey taşımamak istiyoruz. Yani o yaşantıya bağlı kısmımızı kökten kurtararak 2023 yılına atlatmaya çalışıyoruz. 

Ancak belki de bütün o zorlayıcı yaşantıları biz yıllardır bizde bulunan başka bir kök sebebiyle yaşadık...

"O an anladım bulaşmakta bir sıkıntı yoktu, bulanmaktan sağ çıkabilmekti mesele. Bulandığını solumaya, yutmaya başlıyordu insan, midesinin bulantısıyla uyanıyordu çoğu zaman, yuttuklarını çıkarma çabaları, boğazını yakıyor, ağzında o acı tadı bırakıyordu."

Bedenimiz, yalnızca bizi bir yerden bir yere taşıyan, bize bir görünüm kazandıran, birtakım hayati fonksiyonların yerine getirildiği bir nesne değildir. 

Kilo aldığımızı veya verdiğimizi ancak yeni bir kıyafet denerken ya da eskilere sığamazken fark edebiliyorsak, gideceğimiz davetlere, tatillere bağlı olarak diyetlere giriyorsak, birilerinin bizi göremeyeceği dönemler içerisinde bedenimize neleri aldığımıza pek bakmıyorsak ve dönem dönem onu bir “şekle sokma” telaşına kapılıyorsak, bedenimizle ilşkimizde birtakım aksaklıklar olabilir.

Oysaki dinlesek; alamadığımız veya veremediğimiz kiloların dahi bize söyleyecekleri olabilir.

Sessizliklere, boşluğa, bir türlü kapanmayan kapılara, bir sonraki kapının anahtarını hemen bulamamaya, herkes gibi olmaya tahammülsüzlüğümüz...

Büyük yaşantılara, büyük kazançlara, büyük başarılara, büyük sarhoşluklara, farklı olmaya, çoğunluk için erişilebilir olandan fazlasına duyduğumuz ihtiyaç... 

"Kimisi sorumlulukların en aza inmesini diler, kimisi olumsuz duyguların sıfırlanmasını, kimisi yükselme telaşının azalmasını, kimisi düzlükte hissedebilmek için önce en tepeye çıkmaya ihtiyaç duyar, hiçbir zaman da bilemez en tepede olup olmadığını."

"... Sanki bu engebesiz, yokuşsuz, eşiksiz zemin bizi kendimizle “uğraşmamızın” gerekmeyeceği bir zamana taşıyacak gibi de hissediyor olabiliriz. Etrafta hiç sorun olmazsa, çözüm için ne gerektiğine de bakmamız gerekmeyecek, çözüm arayışımız esnasında kendi önümüze nasıl taş koyduğumuzla da yüzleşmemiş olacağız. Aslında içimizde bu derece ne oluyor da dışarıyı böylesine pürüzsüz hale getirmeye uğraşıyoruz, belki de buna bakmamız gerekiyor."

Elena Ferrante- Sen Gittin Gideli

https://www.everestyayinlari.com/Kitaplar/sen%20gittin%20gideli

Her yoğun duygulanım bir tetiklenme midir?

Gelişimin kişiseli nasıl olur?

Gelişimin tanımı kişiden kişiye değişebilir mi?

Pazarlanan bir “kendini gerçekleştirme” süreci, bizi ne kadar kendimize ulaştırabilir?

Kendini gerçekleştirmenin yolu birileri tarafından çizilmişken, o yolda yürüyerek kendimize ulaşacağımızı ummak ne kadar gerçekçi?

Kişisel gelişim yalnızca ilerlemek midir?

Durmanın riskleri nelerdir?