“Hiç yaprak kalmamış sarmaşığında ama tohum dolu.”

Oruç Aruoba- Sayıklamalar

Görünür olmak bir ihtiyacımız mı yoksa temelde başka bir ihtiyacımızı karşılamanın bir yolu mu?

Peki, yalnızca bizi "görünür" kılacak yollara dönme telaşıyla es geçtiğimiz sokaklar?

Bizi görsün istediğimiz "ötekiler", bizim kendimizi görmemizin önünde engel olabilirler mi?

Neleri saklıyoruz? Nelerin görünür olmasından çekiniyoruz? Bu sakladıklarımız kimler tarafından öğrenilirse daha çok yara alacağımıza inanıyoruz? Görünmesinden kaçındıklarımızı nasıl saklıyoruz? Sakladıklarımız, davranışlarımızı nasıl şekillendiriyor?

Açığa çıkma korkusu bizi nerelere sıkıştırıyor?

Peki ya kendimizden "kendimize dair" neleri saklıyor olabiliriz?

*Uysallar dizisinden örnekler

Ayrılıkları, bitişleri, tek başınalığımızı nasıl yorumluyoruz? Bu yorumlarımıza hangi dış sesler dahil oluyor?

Peki, sosyal medyayla birlikte kendimizi kıyaslayabileceğimiz sayısız hayata "maruz kalmak" yalnızlıkla ilişkimizi nasıl etkiliyor olabilir?

“Başka insanların dimağında yerini kaybetme korkusu- ihtiyacının görünmez hale gelmesi korkusu- kişinin içinden en canlı, en dramatik performansları çekip çıkarabilir.”

Adam Phillips, Kaçırdıklarımız

- Yalnızlık olgusuyla ve hatta "yalnız" kelimesiyle ilişkimiz nerede başladı ve bu ilişki nasıl şekillendi? 

- Yalnızlığı hangi kavramlarla eşleştiriyoruz, ona nasıl bir anlam yüklüyoruz?

Ağlamamızın, üzülmemizin, çökkün bir hale gelmemizin, bir müddet işlevselliğimizin bozulmasının kabul görmeyeceğini nereden öğrendik?

Ayrılık acımızın üstünü örten başarı hırsı bizi aslında "kimin kriterlerini" karşılama çabasına sürüklüyor?

Bir şeyin sonlu olmasına tahammül edemeyen yanımızın temelde yaşadığı kaygıyı nasıl anlayabiliriz?

Ayrılık çanlarını çaldık, peki ya sonra?

Ayrılık sonrası bastırdığımız duygular nereye gider? Sahiden gider mi?

"Onun için değmez", "ayrılarak en iyisini yaptım" tarzı cümleler ayrılık acısı çekmemizin önünde engel midir? Bu acıyı o zamanda çekmemenin bedeli ne olabilir? Çünkü biliyoruz ki:

“Sağlıklı ayrılıklar birbirinin üzerine inşa edilir.”

Vamık Volkan & Elizabeth Zintl, Kayıptan Sonra Yaşam

"'Ölü zamanlara', insan olmanın özünde bulunan boşluğu yoklamamızı sağlayan o zaman aralıklarına artık tahammül edilmediğinde gerçekten ölürüz."

Helene L'heuillet- Gecikmeye Övgü

https://www.yapikrediyayinlari.com.tr/gecikmeye-ovgu-zaman-nereye-gitti.aspx 

Terk edilmemeyi garanti altına almaya çalışmak, terk edilme ihtimali karşısında her an hazır bulunmak veya terk edilme korkusunu bastırmak...

Terk edilme acısından özgürleşme çabası içerisinde kendi kendimizi nasıl sabote ederiz? 

Peki ama kendimizi sabote etme noktasına gelecek kadar yoğun bir kaygıyı yaşamamıza sebep olan yalnızca bir ilişki içerisinde olmamız mı? 

Burada aslında hayatımızdaki “terk edilme” kavramının hikayesine yakından bakmamız gerekebilir...

Kaybetmekten korkmamanın popüler hale geldiği günümüzde aslında partnerimizi, kaybettiğimizde acısını çekecek kadar tanımaktan da alıkoyarız kendimizi. 

Bizde kayıp duygusu yaratabilecek yanlarını hiç keşfetmeyiz, bakmayız, tanımaya, alışmaya, sevmeye, bize iyi gelmesine direnç gösteririz. Bunlara direnmeyip ilişkimizi yaşamaya başladığımız noktadaysa kaybetme korkusu da o denkleme dahil olur ve bunda bir sakınca yoktur. 

Ancak yaşadığımız korkunun kaybetmekten ziyade terk edilmek olduğunu fark ediyorsak eğer burada üzerine eğilmemiz gereken birtakım durumlar olabilir. Çünkü her ayrılık, her kaybediş aslında terk edilmenin beraberinde gerçekleşmez. 

Dolayısıyla burada ilişkinin sonlanmasından ziyade bizim “terk edilen” olma ihtimalimize dair bir kaygı saklı olabilir.