Berg en Dal

Etiquette, dat is old school. Leven en laten leven, punt. Daar is alvast niet iedereen het over eens, Brigitte Balfoort niet in het minst. Zij is zo een beetje de leading lady van de etiquette bij ons. Hoe moet je je gedragen in deze digitale, postmoderne jungle? En veranderde de coronacrisis onze manier van omgaan met elkaar en de wereld? Brigitte was twintig jaar lang verslaggever koninklijk nieuws op VTM en koos er resoluut voor om etiquetteconsultant te worden.

Lang voor er werd getwitterd en je in maximaal tweehonderdtachtig karakters je ziel kon blootleggen, was er Remco Campert. Zijn hele werk is een aaneenrijging van puntige observaties en invallen. ‘Er schijnen schoothondjes te bestaan. Van schootpoesjes heb ik nog nooit gehoord.’

In het boek ‘Berg en dal, een gebruiksaanwijzing bij het leven’ blikt Pat Donnez terug op 13 seizoenen Berg en dal, zo ook op zijn tijd met wijlen de dichter Campert. Berg en dal deelt graag het volledige gesprek.

Op z'n zevende was Maxim Februari in de Efteling met zijn broer en een vriendinnetje. Ze deden een wens in de wensput. De een verlangde een fiets. De ander een zak drop. Maxim wenste wereldvrede. Hun wens is in vervulling gegaan, de zijne vooralsnog niet. Maxim Februari is romancier en essayist. Wat hij vandaag doet, verschilt weinig van wat hij vijftig jaar geleden deed in de Efteling deed: langs de zijlijn oplossingen aandragen voor alle grote crises in de wereld.

Wim Distelmans en euthanasie worden vaak in één adem genoemd. Distelmans is de kankerspecialist die euthanasie een gezicht gaf, maar hij is eveneens prof in de palliatieve geneeskunde. En dat wordt vaak over het hoofd gezien. “Je kunt leven als God in Frankrijk”, zegt hij, “maar als je wilt sterven, kom dan naar België.”

Als Alain Remue op je schermpje flikkert of bij je in de huiskamer glijdt, weet je: er staat ons geen goed nieuws te wachten. Er is weer iemand vermist of verdwenen. Waar hij ook opduikt, zelden is het om te feesten. En toch, 97 procent van de verdwijningen wordt afgesloten. En – hoe dramatisch ook – dat is in vele gevallen een opluchting. Want iemand die niet wordt gevonden, dat is een hel voor de achterblijvers.

Mira Feticu zat als tienermeisje op internaat in een stad niet ver van Boekarest, Roemenië. In de bibliotheek van die eenzame plek is voor haar alles begonnen. Bibliotheken zijn haar navelstreng met het leven. Alles is er van levensbelang, tot het toilet toe. “Soms is het gewoon een dak waar mensen schuilen als het regent,” zegt ze. Mira schreef een zinderende Liefdesverklaring aan de Nederlandse taal.

Naar aanleiding van de allereerste Vlaanderenleestdag praat Pat Donnez met misdaadauteur Toni Coppers. Zijn twintigste roman met Liese Meerhout in de hoofdrol is net uit. In het wereldje van de thrillers is Liese – en haar bedenker – een icoon. Coppers vindt het evident altijd te worden omringd door boeken. "Door fictie te lezen, slaat de motor van je verbeelding aan en vind je ontsnappingsroutes uit je eigen leven."

We mogen hem geen 'starchitect' noemen, want sterren in de architectuur vinden hun gebouwen vaak belangrijker dan waar ze voor dienen. Stéphane Beel is van vele markten thuis en zal altijd voor kwaliteit gaan. Of hij nu een kunstcampus als deSingel ontwerpt of de allernieuwste gevangenis van Dendermonde, waar plaats is voor 440 gedetineerden. Geen hotel, nee, maar wel een plek waar je niet in een vergeetput belandt.

Sara Salvérius, als we niet zeker wisten dat ze ook voor de burgerlijke stand zo heette, zouden we denken dat het een artiestennaam was. Sara studeerde klassiek accordeon, keurig binnen de krijtlijntjes, maar leeft zich daarnaast uit in het folkmilieu. Met haar muziek laveert ze tussen partituur en improvisatie, licht en donker, berg en dal.

De herdenkingsindustrie omtrent mei ‘68 doet vaak alsof dat revolutionaire jaar uit de hemel is komen vallen. Maar zonder provo hadden we vandaag niets om op terug te kijken. Provo was een volstrekt geweldloze rebellenclub voor anarchisten, beatniks, zuilheiligen en charlatans, maar tegen het klootjesvolk en de binnenlandse veiligheidsdiensten. De ideoloog van de club was de toen tweeëntwintigjarige Van Duijn. Later werd hij onder meer biodynamische boer, kabouter én liefdesverdrietconsulent.