Det er ei gleda for oss å få venda om til Gud, og få leggja av oss alt som skjemmer liva våre. 

Fellesskapet me kristne får ha med Jesus er ei gåve, og det er eit privilegium å få tena han. Det gjer liva våre rike og meiningsfulle.

Det er eit ubryteleg prinsipp i Guds ord: Gud høyrer på oss dersom me høyrer på han. Dette kan forklara kvifor mange ber utan å få positive svar på bønene sine. At Gud er taus kan rett og slett vera eit kall til omvending. 

Den kristne misjon er Herrens største synlege mirakel, hans veldige gjerning. 

I dag snakkar eg om å hata det vonde, og om å gleda seg i Gud. To sider av same sak. Å hata det vonde er meir enn å gremmast over det, det er å gå til åtak på det og overvinna det med det gode.

Talen handlar om forholdet mellom det at Gud vil at alle skal bli frelst, og formaninga om å be for alle. 

Avsnittet handlar om Herren som overkonge, og at han regjerer og dømmer ut frå rettferd og truskap.

Dette avsnittet er fullt av framtidshåp for jorda, men også ei påminning om at Herren ein dag skal dømma verda med rettferd. Og me skal, som me veit, alle fram for Kristi domstol, for HAN er den Herren som skal fella dom. 

Alle menneske over heile jorda vert oppfordra til å synga for Herren. Kvifor det? Fordi Herren er vår skapar og vår frelsar og han fortener vår lov og pris. 

Paulus takkar Gud som hadde gjeve han tillit til å stå i teneste. Guds frelse er ei gåve me får ved trua på Jesus. Men me får meir også: me blir betrudd ei teneste for evangeliet. Gud viser oss ufortent tillit. Det er noko av det denne talen handlar om.