I dag snakkar eg om å hata det vonde, og om å gleda seg i Gud. To sider av same sak. Å hata det vonde er meir enn å gremmast over det, det er å gå til åtak på det og overvinna det med det gode.

Talen handlar om forholdet mellom det at Gud vil at alle skal bli frelst, og formaninga om å be for alle. 

Avsnittet handlar om Herren som overkonge, og at han regjerer og dømmer ut frå rettferd og truskap.

Dette avsnittet er fullt av framtidshåp for jorda, men også ei påminning om at Herren ein dag skal dømma verda med rettferd. Og me skal, som me veit, alle fram for Kristi domstol, for HAN er den Herren som skal fella dom. 

Alle menneske over heile jorda vert oppfordra til å synga for Herren. Kvifor det? Fordi Herren er vår skapar og vår frelsar og han fortener vår lov og pris. 

Paulus takkar Gud som hadde gjeve han tillit til å stå i teneste. Guds frelse er ei gåve me får ved trua på Jesus. Men me får meir også: me blir betrudd ei teneste for evangeliet. Gud viser oss ufortent tillit. Det er noko av det denne talen handlar om. 

Me les om ein del skuffa folk i Bibelen. Stadig ser me korleis skuffelsane resulterte i hat og fiendskap. Me må for all del finna vegen ut av skuffelsens hengemyr.

Timoteus var Paulus sin næraste medarbeidar, ein mann han kunne stola 100% på. Heil ved, kallar me det. Timoteus skulle sørga for at dei kristne i Efesos var sunne i trua og levde sunne kristenliv. Ei gigantisk oppgåve for ein ung mann. 

Lydkvaliteten er litt ujamn her. 

Jesus sa mange gongar at han skulle koma attende for å dømma verda og frelsa dei som trur. Men før det kan skje, må visse ting vera på plass. Det handlar denne talen om, og så handlar han om Jesu brennande kjærleik til sine truande vener.