Bu bölümde “suça sürüklenen çocuk” kavramını yalnızca hukuki bir terim olarak değil, biyolojik, psikolojik ve toplumsal bir mesele olarak ele alıyoruz.

Bu bölümde şunları sorguluyoruz:

• Ceza çocuk için gerçekten öğretici midir?
• Aile ihmali, travma, yoksulluk ve akran baskısı nereye konulmalıdır?
• Aynı yaşta evlenmeye yetkin görülen bir çocuk, neden söz konusu suç olduğunda hâlâ çocuk sayılıyor?
• 17 yaşındaki bir bireyle 18 yaşındaki bir birey arasında gerçekten keskin bir fark var mı?
• Beyin gelişimi 25 yaşına dek sürebiliyorken, hukukun sınırı neden 18?

Belki de asıl soru şu:

Bir toplum, evlilik söz konusu olduğunda çocuğu yetişkin kabul edip, suç söz konusu olduğunda çocuk sayıyorsa, bu durum sistemsel bir çelişkiye işaret etmez mi?

Bu bölüm, “suç”tan çok sorumluluk, ihmal, rehabilitasyon ve sistemin tutarlılığı üzerine.

Bu bölümde, Jeffrey Arnett’in 2000’li yıllarda tanımladığı beliren yetişkinlik kavramını merkeze alıyor, ne tam anlamıyla ergen ne de yetişkin hisseden; iki kimlik arasında sıkışmış 20’li yaşları konuşuyoruz.

18–30 yaş aralığında yaşanan kimlik arayışı, ekonomik bağımsızlık mücadelesi, hâlâ aile evinde yaşıyor olma, evlilik ve “yetişkin olma” beklentilerinin üzerimizde yarattığı baskı…

Çeyrek asır krizi olarak da adlandırılan bu dönemde, eğitim hayatının uzaması, meslek seçememe kaygısı ve “hayatı ertelediğim” hissi neden bu kadar yaygın?

20’li yaşları hata yapmaya izin veren bir deneme-yanılma süreci olarak görmek mümkün mü?

Yetişkinlik gerçekten evlilik, çocuk ve sorumluluk listelerinden mi ibaret, yoksa kendi kararlarını alıp bedelini ödemeye cesaret edebilmek mi?

Bu bölümde belirsizlikle yaşamayı, özgürlükle baş etmeyi ve kimliğimizi adım adım inşa ettiğimiz bu kaygan zemini birlikte sorguluyoruz.

Bu bölümde kuşaklar arasındaki farklılıkların neden zaman zaman çatışmaya dönüştüğünü ele alıyoruz. Farklı dönemlerde büyümenin; duygulara bakışı, değişime yaklaşımı, kariyer ve başarı tanımlarını nasıl etkilediğini konuşuyoruz. Güçlü olmakla duyguları bastırmak arasındaki farkı, ruh sağlığına dair dilin neden yeni kuşaklarda daha görünür hâle geldiğini birlikte sorguluyoruz.

“Tembel Z kuşağı” , “Baskıcı otoriter X kuşağı” ve tüm bunların arasında dengeyi arayan Y kuşağı…

Bir kuşağı suçlamaktan ya da yüceltmekten çok; kuşaklar arasındaki mesafenin nereden doğduğunu görmeye ve daha sağlıklı bir iletişimin mümkün olup olmadığını düşünmeye davetlisiniz!

Bu bölümde, Çocuk Gelişimci sevgili Elifnur Çeto ile annelik üzerinden kutsanan fedakarlık kavramını konuşuyoruz. Fedakarlığın sevginin ölçütü haline gelmesi, annelerin kendi ihtiyaçlarını yok saymasına ve çocukların sağlıklı sınırlar öğrenememesine nasıl zemin hazırlıyor?

Anne yapınca “zorunluluk”, baba yapınca neden “iyi ebeveynlik” sayılıyor?

Bu bölümde:

• Çocuğun sağlıklı gelişimini neyin olumlu ya da olumsuz etkileyebileceğini,
• Aşırı fedakarlığın çocuklarda bağımlılık geliştirme riskini,
• “Ben de varım” diyebilen anneliğin çocukların psikolojik dayanıklılığına katkısını,

danışan örnekleri ve düşündüren sorular eşliğinde ele alıyoruz.

“Kendini gerçekleştirme yaşla değil, farkındalıkla başlar.”

Bu bölümde, çağımızın görünmez vebası olan geç kalmışlık hissini ele alıyoruz. Toplumsal beklentiler, sosyal kıyas, içsel baskılar ve kendi isteklerimizi geç fark etmenin yarattığı duyguları konuşuyoruz.

Mimar Sinan’dan Van Gogh’a, Tolkien’den Rowling’e…

Hayatın ‘geç’ sandığımız anlarda nasıl başladığına dair örneklerle ilerliyoruz.

Nöroplastisitenin bize gösterdiği bir gerçek var: Beyin her yaşta yeniden yapılanabiliyorsa, insan da her yaşta yeniden başlayabilir.

Bu bölüm, “Acaba geç mi kaldım?” diye düşünen herkese…

Ve belki de tam da bu soruyu sorduğu için doğru zamanda bu yayını dinleyenlere.

Bu bölümde “İnsan neden aldatır?” sorusunun psikolojik temellerine bakıyoruz.

İkili ilişkilerde kabul görmek, sevilmek, güvenmek gibi temel ihtiyaçların ilişkilerimizdeki krizleri nasıl yaratabileceğini ele alıyoruz.

Aldatmanın arkasındaki motivasyonlar; ilişki içi hayal kırıklıkları, monotonluk, düşük benlik saygısı, narsistik eğilimler ve ilgi arayışı olabiliyor. Bazen intikam, bazen de çoktan bitmiş bir ilişki, bireyin iç çatışmaları sonucu yalnızlık korkusuyla sürdürülebiliyor.

Birini düşlemek aldatma mıdır?

Kadın ve erkekte aldatma motivasyonları farklı mıdır?

Aldatma her zaman ilişkinin son aşaması mıdır, yoksa bireysel travmaların bir yansıması mı?

Tüm bunların yanıtlarına birlikte bakalım.

Bu bölümde, geçirgen sınırların aile, arkadaşlık ve iş ilişkilerimizde bizi nasıl yalnızlaştırabileceğini, hayır diyememenin görünmez biçimde ilişkilerimizi nasıl yıpratabileceğini, erken çocukluk döneminde başlayan psikolojik gelişimin, yetişkinlikte sınır koyabilme kapasitemizi ne kadar derinden etkilediğini ele alıyoruz.

Gerçek bir “ben” olarak özgürleşebilmek ve sevebilmek için kendi alanını korumak, ötekinin varlığını fark etmek ve ona saygı duyabilmek… Kendin ve diğerleri için “hayır” diyebilmek… Mesafe koyabilmenin iyileştirici etkisi…

Kişisel farkındalığını artırmak isteyen, sınır koymayı bir saygısızlık olarak etiketleyen zihinlere yeni bir perspektif kazandıracak 2. bölüm sizlerle.

Bu ilk bölümde, feminizmin tarihine kısa bir yolculuk yaparak bugün nasıl bir dönüşüm geçirdiğini konuşuyoruz. Erkekler ve kadınlar gerçekten eşit mi yoksa denk mi olmalı?

“Erkolar kapatılmalı” mı?

İki karşı cinsi birbirine çeken, ilişkilendiren ve bir arada tutan dinamikler neler?

İhtiyaçlar bu ilişkilerin neresinde?

Peki feminist söylemler tüm bu sorulara nasıl yaklaşıyor?

Tüm bu başlıklar üzerine ilk bölüm sizlerle!