Svein í Prestgarði hevði góð og trygg barnaár í Hvalba. Men tá hann varð tannáringur, var hann sera smæðin. Hann var við í orkestri, men torført var at vera á pallinum, so hann byrjaði at drekka, tí tá hvarv smædnið.

Men drekkaríið bara øktist og alt varð tann bera oyðing, til Svein ein dag fór á Heilbrigdið.

Smátt um smátt sær Svein tað góða í Guði og verður varur við, at Hann er góður við hann og hevur virði sum menniskja.