Cricoteka na ucho

Tadeusz Kantor. Autoportrety. Sztuka sytuacji granicznych autorstwa Małgorzaty Paluch-Cybulskiej to szóste z cyklu dziesięciu seminariów w ramach projektu Dziś są moje urodziny – poszukiwania.

Projekt ten w całości został zaplanowany z myślą o ostatnim teatralnym dziele Tadeusza Kantora – Dziś są moje urodziny. Spektakl posiada różnorodne, nierzadko sprzeczne sensy; wpisane są w niego napięcia, fatum, graniczność, piękno,

Projekt ma angażować sztukę i naukę, które razem są w stanie nie tylko opowiedzieć o zamkniętym już procesie

Dziś są moje urodziny – proces twórczy i uczestnictwo

Projekt ten w całości został zaplanowany z myślą o ostatnim teatralnym dziele Tadeusza Kantora – Dziś są moje urodziny. Spektakl posiada różnorodne, nierzadko sprzeczne sensy; wpisane są w niego napięcia, fatum, graniczność, piękno,

Projekt ma angażować sztukę i naukę, które razem są w stanie nie tylko opowiedzieć o zamkniętym już procesie

„Ale po co ja to opowiadam?” – teatr i postpamięć poprowadzone przez Martę Bryś to czwarte z cyklu dziesięciu seminariów w ramach projektu Dziś są moje urodziny – poszukiwania.

Projekt ten w całości został zaplanowany z myślą o ostatnim teatralnym dziele Tadeusza Kantora – Dziś są moje urodziny. Spektakl posiada różnorodne, nierzadko sprzeczne sensy; wpisane są w niego napięcia, fatum, graniczność, piękno, klęska.

Cykl seminariów, prowadzonych przez badaczy, badaczki i osoby związane z Teatrem Cricot 2, ogniskuje się wokół wątków istotnych dla dzieła – od prezentacji stanu badań nad przedstawieniem, po krytyczne perspektywy związane z pamięcią i post-pamięcią o spektaklu, metodą pracy Tadeusza Kantora czy wieloaspektową dramaturgią.

O językach choreograficznych w Dziś są moje urodziny Tadeusza Kantora Anny Królicy to trzecie z cyklu dziesięciu

Projekt ten w całości został zaplanowany z myślą o ostatnim teatralnym dziele Tadeusza Kantora – Dziś są moje urodziny. Spektakl posiada różnorodne, nierzadko sprzeczne sensy; wpisane są w niego napięcia, fatum, graniczność, piękno, klęska.

Cykl seminariów, prowadzonych przez badaczy, badaczki i osoby związane z Teatrem Cricot 2, ogniskuje się wokół

Projekt ma angażować sztukę i naukę, które razem są w

Debata odbyła się w ramach projektu Dziś są moje

Projekt ten w całości został zaplanowany z myślą o ostatnim teatralnym dziele Tadeusza Kantora – Dziś są moje urodziny. Spektakl posiada różnorodne, nierzadko sprzeczne sensy; wpisane są w niego napięcia, fatum, graniczność, piękno, klęska. Cykl seminariów, prowadzonych przez badaczy, badaczki i osoby związane z Teatrem Cricot 2, ogniskuje się wokół wątków istotnych dla dzieła – od prezentacji stanu badań nad przedstawieniem, po krytyczne perspektywy związane z pamięcią i post-pamięcią o spektaklu, metodą pracy Tadeusza Kantora czy wieloaspektową dramaturgią.

W ramach spotkania poddawany refleksji był toczący się odrębnie, wsobny proces powstawania spektaklu, co pozwala lepiej rozpoznać nie tylko jego trudną materię, ale również dowiedzieć się więcej o metodzie pracy Tadeusza Kantora z zespołem i zadać pytania o tryb funkcjonowania artystów i artystek w sytuacji kryzysu, wywołanej śmiercią reżysera przed premierą.

Dziś są moje urodziny – o obrazach przedstawienia, które wyłaniają się z cienia archiwum to pierwsze z cyklu dziesięciu seminariów w ramach projektu Dziś są moje urodziny – poszukiwania.

„Wpół do jutra" (10.2021 - 04.2022) rozwinęło się w koncept zbiorowego wydawnictwa muzycznego. Czasowa wystawa zbiorowa realizowana byłą przez Roberta Kuśmirowskiego we współpracy z kuratorami Magdaleną Ujmą-Gawlik i Kamilem Kuitkowskim, z udziałem artystów – Marka Chlandy, Andrzeja Dudka Dürera, Krzysztofa „Leona” Dziemaszkiewicza, Jana Gryki, Mikołaja Smoczyńskiego, Macieja Świeszewskiego i Daniela Zagórskiego.

Artyści mierzyli się w niej z niewiarą nie tylko w dobrą przyszłość, ale w ogóle w jakąkolwiek przyszłość. Ta wątpliwość wyrastała m.in. z doświadczenia pandemii czy perspektywy katastrofy klimatycznej i wyczerpywania się dotychczasowych paradygmatów kultury. W międzyczasie wybuchła wojna w Ukrainie. Jutro jak zawsze okazało się inne, niż zakładaliśmy.

„Wpół do jutra" (10.2021 - 04.2022) rozwinęło się w koncept zbiorowego wydawnictwa muzycznego. Czasowa wystawa zbiorowa realizowana byłą przez Roberta Kuśmirowskiego we współpracy z kuratorami Magdaleną Ujmą-Gawlik i Kamilem Kuitkowskim, z udziałem artystów – Marka Chlandy, Andrzeja Dudka Dürera, Krzysztofa „Leona” Dziemaszkiewicza, Jana Gryki, Mikołaja Smoczyńskiego, Macieja Świeszewskiego i Daniela Zagórskiego.

Artyści mierzyli się w niej z niewiarą nie tylko w dobrą przyszłość, ale w ogóle w jakąkolwiek przyszłość. Ta wątpliwość wyrastała m.in. z doświadczenia pandemii czy perspektywy katastrofy klimatycznej i wyczerpywania się dotychczasowych paradygmatów kultury. W międzyczasie wybuchła wojna w Ukrainie. Jutro jak zawsze okazało się inne, niż zakładaliśmy.

Karolina Sulej, Justyna Droń i Bogdan Renczyński rozmawiają o kostiumie jako opowieści o kulturze, tożsamości, relacjach międzyludzkich i o nas samych w kontekście i w przestrzeni wystawy "Osobiste. Kostiumy teatralne Kantora" w Cricotece.

Karolina Sulej jest badaczką, pisarką, reporterką, popularyzatorką antropologii mody i autorką książek „Historie osobiste” i „Rzeczy osobiste. Opowieść o ubraniach w obozach koncentracyjnych i zagłady”. Podczas rozmowy mówi o tym, co fascynuje ją w sposobie myślenia o ubraniu u Kantora oraz o perspektywie patrzenia na ubranie, które wywodzi się z wojennego kontekstu. Przekonuje też, dlaczego warto rozglądać się za innymi narracjami o odzieży niż te, które są związane z branżą mody, i w jaki sposób strój może opowiadać o ludzkiej kondycji.

„Dalej już nic?” to okazja do rozmowy o twórczości Tadeusza Kantora. Seria wykładów ma za zadanie poszerzyć nasze perspektywy w postrzeganiu dzieł twórcy teatru Cricot. Zapraszamy do wysłuchania specjalistów, którzy interpretują, reinterpretują i prezentują niezbadane dotąd konteksty i nowe, nieanalizowane tematy.

Magdalena Ujma przedstawia możliwe drogi interpretacji twórczości Marii Stangret. Marysia, bo tak mówili o niej Ci, którzy ją znali, najbardziej znana jest z powodu bycia aktorką Teatru Cricot 2, towarzyszką życia Tadeusza Kantora, ale była także malarką i to właśnie ten aspekt jej działalności jest przedstawiony podczas wykładu. 

„Dalej już nic?” to okazja do rozmowy o twórczości Tadeusza Kantora. Seria wykładów ma za zadanie poszerzyć nasze perspektywy w postrzeganiu dzieł twórcy teatru Cricot, a także osób, które były z nim związane. Zapraszamy do wysłuchania specjalistów, którzy interpretują, reinterpretują i prezentują niezbadane dotąd konteksty i nowe, nieanalizowane tematy.