Cricoteka na ucho

“Polifonie dzieciom” są rozszerzeniem działającego od 2013 roku w Cricotece programu “Polifonie”, prezentującego współczesne utwory improwizowane i elektroniczne, jak również performanse muzyczno-ruchowe. Podczas tegorocznych "Polifonii dzieciom" zaprezentowaliśmy cztery niebanalne koncerty, które uzupełniają prowadzone przez artystów/artystki i pedagogów/pedagożki ćwiczenia dźwiękowe dla dzieci powyżej 6. roku życia i młodzieży.  Zagrali dla nas:  zespół Balony w składzie Piotr Peszat, Jakub Gucik, Julia Basista, trio folkowe – Helena Matuszewska, Barbara Songin, Andrzej Zamenhof (Andrzej Zagajewski), emitera aka Marcin Dymiter oraz Małe Instrumenty. 

Każdy z  koncertów to osobna muzyczna opowieść.  Artyści i artystki wprowadzają nas w dźwięki pradawnej puszczy, odgłosy dziecięcego pokoju czy eksperymenty muzyczne. "Polifonie dzieciom – koncerty rodzinne on-line" to idealna playlista do wspólnego, rodzinnego odsłuchania w jesienne wieczory, w trakcie wspólnej podróży – właściwie w dowolnym momencie. 

----

"Polifonie dzieciom – rodzinne koncerty on-line"

Występują: 

Balony – Piotr Peszat, Jakub Gucik, Julia Basista/ Trio folkowe – Helena Matuszewska, Barbara Songin, Andrzej Zamenhof (Andrzej Zagajewski) / Marcin Dymiter aka emiter / Małe Instrumenty

Kuratorki projektu: Basia Pasterak Izabela Zawadzka

Światło i dźwięk: Mariusz Gąsior Mariusz Potępa 

Wideo: Grzesiek Mart

Obsługa planu: Natalia Niżnik, Anna Rejowska, Jakub Wydra

Program dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.  

Oglądając obiekty zgromadzone na ekspozycji wchodzimy wraz z Kantorem do Jego teatru i podążamy Jego drogą. Ta droga pełna rozmaitych wydarzeń, podróży, które odbył, spotkań, przeżyć osobistych zakończyła się śmiercią Artysty w roku 1990.

Tekst: Beata Kwiatkowska 

Głos: Bogdan Renczyński

Tadeusz Kantor w swoim autorskim teatrze poszukiwał nowych strategii i form wyrazu, także jeżeli chodzi o ruch. Obserwujemy to w sposobie poruszania się aktorów na scenie, w powiązaniu aktora z obiektem i częstym zabiegu zapętlenia ruchu związanego z tym przedmiotem, a także w mobilności samych obiektów.

Tekst i głos: Marta Przywara 

Osobiste wspomnienia, jak klisze pamięci, Kantor wielostronnie prezentował w swym Teatrze Miłości i Śmierci. W budowaniu własnej tożsamości, znamiennym wpływem odznaczali się rodzice. Matka jako ta, która wychowywała i kształtowała świadomie i nieświadomie osobowość młodego Kantora. Ojciec jako wielki nieobecny.

Tekst: Agnieszka Podyma 

Głos: Bogdan Renczyński

Wielopole Skrzyńskie, mała miejscowość na rubieżach Cesarstwa Austro-Węgier, przenieśmy się tam na chwilę. Chociaż wielu identyfikuje Tadeusza Kantora z Krakowem, gdzie studiował na Akademii Sztuk Pięknych i będzie miejscem, któremu pozostał wierny, to w Wielopolu właśnie wszystko się zaczęło.

Tekst: Beata Kwiatkowska 

Głos: Justyna Droń

Przedmioty są w centrum teatru Tadeusza Kantora. Na ogół są to przedmioty biedne, pozbawione prestiżu, obiekty “najniższej rangi”. Ale pośród nich znajdujemy też (często również stworzone z niepozornych przedmiotów) wyrafinowane konstrukcje, zaskakujące wynalazki: przedmioty-maszyny.

Tekst i głos: Marta Przywara

Jako absolwenta Wydziału Malarstwa krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, malarza i rysownika można zaliczyć Kantora do grona wybitnych artystów-plastyków, którzy w I połowie XX wieku mieli ogromny wpływ na kształtowanie nowych form w teatrze europejskim. Opracowując scenografię, Kantor często organizował ją w duchu awangardowych kierunków plastyki, a jego rozwiązania scenograficzne mocno wpływały na sensy i całość inscenizacji.

Tekst i głos: Marta Przywara

Pierwsze spektakle Teatru Śmierci Kantor budował na wspomnieniach dzieciństwa i szkoły. Zawrze tu wszystko, będą to wspomnienia miejsc, szczególnie bliskich, pamięć o najbliższych i rodzinie, pamięć o wydarzeniach, które go ukształtowały i zarazem wywarły na niego największy wpływ.

Tekst: Beata Kwiatkowska 

Głos: Justyna Droń

Zgodnie z osobistym przekonaniem, Kantor podkreślał, że jego artystyczne dokonania nierozerwalnie łączą się z losem i indywidualną biografią. Przeżywszy w swym młodym życiu aż trzy wojny Kantor dramatycznie doświadczał opresji strachu, niepokoju, samotności i leku przed unicestwieniem.

Tekst: Agnieszka Podyma 

Głos: Justyna Droń

W twórczości Tadeusza Kantora historia zajmowała ważne miejsce. Artysta nie korzystał z niej w formie linearnej narracji, posługiwał się motywami, skojarzeniami i symbolami, które w jego twórczości przyjmują formę tzw. klisz pamięci.

Tekst: Agnieszka Podyma

Głos: Justyna Droń