"Po raz drugi w czasie ich rozmowy Evans pozwolił sobie na dyskretny uśmiech.
- Tak byłoby najlepiej - zgodził się. Projektowali ten dom we dwójkę, architekt z kapitanem, a żeby wiedzieć, jak przydają się takie pomieszczenia, na to trzeba kobiety."

Możesz wesprzeć rozwój kanału i mieć wpływ na treści pojawiające się na nim, również na https://patronite.pl/czytane.aforrester

Możecie wesprzeć rozwój kanału i mieć wpływ na publikacje.
Zainteresowanych zapraszam na https://patronite.pl/czytane.aforrester i https://buymeacoffee.com/czytaneadaO.

"Spisaliśmy sobie porządnie wszystkie pytania, bezskutecznie usiłując znaleźć odpowiedzi. Większość ich wyglądała negatywnie, najgęściej pojawiały się nieprawdopodobieństwa i niemożliwości. Udało nam się wykluczyć tylko jasnowidzenie."

W przygotowaniu profil na Patronite, jednakże dla chętnych jest dostępne już https://www.buymeacoffee.com/czytaneadaO. To absolutnie nic zobowiązującego!

"Zemdliło mnie i zabrakło mi tchu. Pod nogą biurka leżała ludzka ręka. Dłoń i przedramię aż do łokcia. Ludzka ręka, wyglądająca tak martwo, jak tylko to było możliwe."

"W kwestii włoskiego temperamentu nikt z nas nie wyraził sprzeciwu, natomiast reszta poglądów Marianka otumaniła wszystkich doszczętnie. Przez chwilę trudno było się zorientować, kto za kim lata, wyszło nam wreszcie, że mąż Pameli za Włoszką. Alicja po chwili wahania przypomniała sobie, że chyba raz ową Włoszkę widziała i jeśli to ona, trudno się dziwić Duńczykowi."

"- Alicja, ty podejrzewasz, że ktoś ci się zakrada do domu po nocach i grzebie, tak? Od kiedy tak podejrzewasz?
- Wcale nie powiedziałam, że coś takiego podejrzewam - zaprotestowała natychmiast Alicja. - Chciałabym tylko wiedzieć, po jaką cholerę przyjechał tu Bełkot, do czego miał służyć brukowiec Jasia, kto wypił koniak, kto spuszczał wodę w wychodku i kto mi wyłączył zamrażalnik."

"W tym samym momencie potworny, grzmiący, przeciągły ryk wstrząsnął całym domem. Błysnęła mi straszna myśl, że sama go spowodowałam siadają, przeraziłam się, już uczyniłam ruch, żeby się zerwać, ale w sekundę później wykryłam źródło. Wychodek. Beata...!"

"Kot na górnej półce ruszył się, podniósł i wygiął grzbiet w wysoki łuk. Sam wyglądał przez chwilę jak dodatkowa rzeźba. Przeciągnąć się nie miał gdzie, wobec tego zdecydował się zejść, wykorzystując w tym celu postać ludzką, przemknął po ramieniu Alicji, bezbłędnie trafił między kwiatki, nie tknął niczego i już był na podłodze. Patrzyłam na to w podziwie, bo takie zachowanie kotów nawet tylko pół, a nie całkiem dzikich, można osiągnąć po wielu latach starań."

"Dokładnie w tym momencie Julia sięgała prawą ręką po filiżankę z kawą. Na ułamek sekundy zastygła, po czym spokojnie uniosła filiżankę i napiła się kawy. Równie spokojnie odstawiła naczynie.
Marianek siedział po drugiej stronie stołu, na lewo od Julii, ale dostrzegł ruch.
- O, takie coś - powiedział smętnie, wskazując ją palcem."

"Stałam jak pień, osłupiała i przepełniona lekką zgrozą. To tak wygląda jej niedołęstwo, nieporadność, inwalidztwo i straszne bóle...? Na jakiego grzyba jej ten kant...?!"