•Czytane•

"Stałam jak pień, osłupiała i przepełniona lekką zgrozą. To tak wygląda jej niedołęstwo, nieporadność, inwalidztwo i straszne bóle...? Na jakiego grzyba jej ten kant...?!"

" - Samobójstwo nie wchodzi w rachubę - zaopiniowała Alicja stanowczo, siadając na swoim miejscu. - Nie miała powodu go popełniać. Nawet gdyby po naszym powrocie podsłuchiwała, nikt nie powiedział ani słowa o żadnym konkretnym wydarzeniu i aż się temu dziwię. Ale nie i koniec. A chora, jeśli jest, to na osteoporozę, a nie na serce."

" - Wynika z tego, że ten cały pangolin, pawian, Romeo i tak dalej, stanowi jedno wielkie wredne łgarstwo. Obie dobrze wiecie, że porzuciłam własny kraj dlatego, że jedzie na łgarstwie. I teraz to łgarstwo wlazło mi do domu. No i proszę, dobrze zgadłam, że musi być partyjny! Jak twoja ciotka!"

"Na egzaminie w liceum nauczyciel spytał ucznia, co wie o Stu Dniach Napoleona, na co on zaczął ględzić, że jak Napoleon był w Afryce, to kazał na pustyni kopać studnie, żeby armia miała wodę i tak dalej. Studnie Napoleona, znana rzecz!"

"Poezja wymieszana z kompostem ogłuszyła mnie zdecydowanie i przestałam słuchać. Gorliwie zajęłam się łyżeczką do oblizywania, majonez zawierały w sobie wszystkie sałatki, z kartofli, z makreli, z curry, czyhałam chciwie na właściwy moment, no i proszę, doczekałam się!"

"I nagle, ni z tego, ni z owego, doznałam osobliwego skojarzenia z czymś. Rany boskie, co to było i gdzie ja to widziałam...? Długie, pękate, pełznące...czarne...? A skąd, szare! Unosiło ku górze przednią część, pokryte było śluzem...Nie, właśnie nie, nie żadnym śluzem, łuską. Drobną łuską."

"- Coś mi to przypomina - powiedziałam, wyjmując jedną ręką naszyjnik, a drugą poduszeczkę, podczas gdy Krystyna rozkładała wachlarz.
- Czy przypadkiem nie to właśnie ma na sobie Antoinette na portrecie?"

"Zanim wrócił z korkociągiem i kieliszkami, już wpięłam w uszy wiszące kolczyki. Ręcznik na głowie miałam też zielony, pasowało idealnie. Mignęło mi w głowie, że w tych kobietach chyba coś jest, od klejnotów nabierają urody, sama we własnych oczach zrobiłam się piękniejsza. Paweł spojrzał..."

"Zmiłuj się Panie, a cóż te baby na głowach nosiły! Niby to wszystko było nam wiadomo, ale nie ma jak kontakt bezpośredni. Nie rozczarowało nas nic, przeciwnie, głos odbierało od wstrząsów..."