Bhagavad Gita kitabının 6. bölümünde konuştuğumuz 29. mısra işte böyleydi:

Sarsılmaz, şaşmaz bir meditasyon uygulamasına azimle sarılanlar, her yerde her şeyi aynı eşlikte, aynı bakışla görebilenler, Kendini (Benlik’i) tüm varlıklarda ve tüm Varlıkları da kendinde (Benlik’te) görür. (29)

Bhagavad Gita kitabının 6. bölümünde konuştuğumuz 27. ve 28. mısra işte böyleydi:

Gerçekten de zihni böylesi bir dinginlik, sakinliğe ulaşmış meditasyon uygulayıcısı en yüksek Saadet, koşulsuz mutluluk katmanlarına erişir, tüm saflığı bozan katışıkları, kirleri arınır, hayatı kusurdan, dertten mazhar olur, kendisi Brahman’ın kendisi olur (bilgi sayesinde). (27)

Meditasyon uygulayıcısı, adharma’nın yarattığı tüm çelişkilerden, çatışmalardan azade, her zaman zihni meditasyon nesnesi üzerinde odaklı tutarak, kolaylıkla mutlak mutluluğu, koşulsuz saadeti Brahman’ı idrak etmesi ile bulur. (28) 

Bhagavad Gita kitabının 6. bölümünde konuştuğumuz 24. ve 25. mısra işte böyleydi:

Düşünceden kaynaklı tüm arzuları terk ederek, tüm duyu organlarını (jñānenindriya’lar) ve eylem organlarını (karmendriya’lar) zihni kontrol ederek geriye doğru çekerek…

Kararlılık ve istikrar dolu bir zeka ile kişi zihnini (ātman içerisine) yerleştirsin, sabitlesin. Zihni Gerçek Benlik (ātman) üzerine kilitleyerek, kişi başka hiçbir şey düşünmesin. (24-25)

Bhagavad Gita kitabının 6. bölümünde konuştuğumuz 22. ve 23. mısra işte böyleydi:

Erişilebilecek daha yüksek bir yer olmayan o nihai yere erişebilenler, orada sabitlenip ikamet etmeye başladıklarında hiçbir büyük keder, üzüntü (acı veren olay, deneyim) tarafından da sarsılmazlar.

Kederle özdeşlik kurmamanın, bu özdeşliği kırabilmenin yoga (demek) olduğunu dilerim bilir kişi…İşte bu yoga (yolunda, uğrunda), zihinde asla hayal kırıklığı olmadan, cesaretsizliğe düşmeden, hedefi açık ve belirgin bir şekilde gözünün önünde tutarak yürünmeli. (22-23)

Bhagavad Gita kitabının 6. bölümünde konuştuğumuz 20. ve 21. mısra işte böyleydi:

Meditasyon uygulaması ile zihin üzerinde hakimiyet sahibi olunduğunda, Benlik (ātman) içerisinde ikamet etmeye başladığında ve kendisini sadece kendisi ile görebildiğinde, işte o zaman kişi Benlik’in, Kendilik’in içerisinde keyif ve saadettedir. (20)

… (ve ne zaman ki) tüm duyusal algıların ötesinde ve ancak zeka tarafından bilinebilecek olan bu mutlak saadeti tadar ve ne zaman ki (orada) köklenir, işte o zaman kişi asla kendi Gerçek’inden şaşmaz, uzaklaşmaz. (21)

Bhagavad Gita kitabının 6. bölümünde konuştuğumuz 18. ve 19. mısra işte böyleydi:

Zihin belli bir denge, dinginlik kazandığında ve salt Benlik içerisinde mevcudiyet bulduğunda, nesnelere dair arzularından azade olduğunda, işte öylesi bir kişiyi sen mükemmelleşmiş, amaca ulaşmış olan olarak bil. (18)

Bir alev rüzgardan korunduğu zaman titremez. İşte bu örnek Benlik üzerinde meditasyon yapan bir kişinin dengeli, dingin zihnini anlatmak için verilmiştir. (19)

Bhagavad Gita kitabının 6. bölümünde konuştuğumuz 16. ve 17. mısra işte böyleydi:

Meditasyon ne çok yiyenler ne de hiç yemeyenler içindir ey Arjuna, ne de çok uyuyanlar ne de her zaman uyanık kalan (hiç uyumayanlar) içindir. (16)

Yemesinde ve diğer tüm eylemlerinde orta yolu takip edebilen, tüm eylemlerini, uyuma ve uyanık saatlerini farkındalıkla icra edenler için meditasyon kederin, üzüntünün yok edicisidir. (17)

Bhagavad Gita kitabının 6. bölümünde konuştuğumuz 10., 11., 12., 13. ve 14. mısra işte böyleydi:

Bedeni ve zihni gevşek, arzu ve mülkiyetten azade, sessiz bir yere tek başına çekilerek meditasyon uygulayabilen kişi sürekli olarak zihnini (meditasyon nesnesi ile) tek, bir tutabilendir. (10)

Yumuşak bir kumaştan, deriden ve kuşa otlarından (ters sıralama ile) kendine bir oturak (asana) hazırlayarak, temiz bir yerde ne çok yüksek ne çok alçak, sabit bir şekilde otursun… Zihnini tek noktaya odaklı bir hale getirsin (meditasyon nesnesi içerisine zihin emilsin, çekilsin). Duyuları ve zihni üzerinde kontrol sahibi olmuş kişi zihnin arınması, saflaşması için meditasyon uygulasın. (11-12)

Kendini hiç hareketsiz, sabit bir şekilde tutan, bedeni, başı ve boynunu tek bir çizgide koruyan, (sanki) burun ucuna bakarmışçasına gözlerini konumlandıran ve başka bir yöne bakmayan… zihni sakinleşmiş, korkudan azade, bir brahmaçari hayatına kendini adamış bir meditasyon uygulayıcısı Ben’i düşünerek otursun, tek amacı olarak Ben’i bilsin ve zihni tüm her şeyden geri çeksin. (13-14)

Bhagavad Gita kitabının 6. bölümünde konuştuğumuz 8. ve 9. mısra işte böyleydi: 

Kendini-bilmenin bilgisinde zihni köklü ve sarsılmaz, duyu organları ve eylem organları üzerinde hakimiyet kurmuşu, bir parça toprak, bir taş ya da bir parça altına eş bakışla, aynı gözle bakabileni sen kendi içinde sarsılmaz bir dengede olanı yogi diye bil. (8)

İyi-dileklerde bulunana, dosta, düşmana, tanıdığa, ara bulucuya, mide bulandırıcı hisler uyandırana, akrabaya, iyilere ve hatta günahkarlara karşı dahi eş bir bakışla bakan, hepsini aynı gözle görebilen kişi işte o en üstün makama ermiş olandır. (9)

Bhagavad Gita kitabının 6. bölümünde konuştuğumuz 5., 6. ve 7. mısra işte böyleydi:

Dilerim kişi kendini kendiyle yüceltsin, yükseltsin. Kendini yargılamasın, böylece aşağı çekmesin. Çünkü kişinin kendisi kendisinin en iyi dostu ve aynı zamanda da en büyük düşmanıdır. (5)

O’nun (Gerçek Benlik) adına kendi ile kendi üzerinde hakimiyet kuran kişi için kendisi kendisi için en iyi dost, arkadaştır. Öte yandan, kendi üzerinde hakimiyet kurmamış kişi için kendisi kendisinin düşmanı olarak kalacaktır. (6)

Kendi üzerinde hakimiyet sahibi olan, sıcak-soğuk, acı-haz, övgü-yergi ikiliğine zihni eş yaklaşabilenin zihni mutlak bir denge (dinginlik, sükûnet) halindedir. (7)