
Sign up to save your podcasts
Or


Oh, wat heff ick düsse un de vörige Week genoten. Meist jeden Dag hett de Sünn schient un jeden Dag kunn man sehn, dat överall de Natuur togang keem.
Veele Bööm sünd al an bleuhn oder se sünd intwüschen al greun, op veele Hochnester sitt al ’n Storch mit sien Madam, överhaupt schient all de Vogels sick to freun, dat de Winter vörbi is.
All de Planten un Tiern wasst, flücht, rennt, hoppelt, kruupt un brummt in’t Fröhjohr, as kunn ehr dat gor ni gau genog gohn - ’n wohre Freud is dat, sick dat Spektokel to bekieken.
Wenn ick mi dat so ankiek, kann ick ganz un gor vergeeten, wo veel Larm un Arger un Stried un Krieg to desülbige Tied op de Welt is.
Un mol ehrli: Wenn dat keen överregionole Norichen geev, wurrn de allermehrsten vun uns je ook gor ni weeten, wat annerwegens op de Welt dwars löppt. Un wat mokt düsse fürchterlichen Norichen veele vun uns Angst un Bang, ne.
Dat gifft ’n Barg Lüüd, de in de Nacht ni in Sloop kümmt, weil se all de gruuligen Sooken heuert un süht.
Stellt sick mol vör, wi wurrn mol twee Weeken blots dat to weeten kriegen, wat bi uns in de Regioon los is. De Psüchaters harrn blots noch ’n Viddel vun dat to dohn, üm dat se sick nu kümmern mööt. Wi wurrn bi’t Inkööpen över Maier, Müller, Schulze ut de Linnenstroot oder de Dörpsstroot snacken anstatt över Trump un Putin un all de Dorsten.
Jo, un denn harrn wi all tosom de Tied un de Roh, uns doran to freun, wo herrli Flora un Fauna jüst togang kümmt. Also mi dücht, dat schulln wi ni vergeeten.
Un ook wenn mi dat düchti leed deiht, wat allns an slimme Sooken in de Welt passeert – ick heff düsse Doog blots Oogen för dat wat so scheun üm uns rüm is. Ganz direkt vör de Huusdöör oder vör de Stadt.
Ick mok eenfach mol ’n Paus‘ vun all de slimmen Norichen un lot de Seel‘ mol so richti scheun baumeln.
Dat deiht sowat vun good, dor finn ick gor keen Wöörd vör. Un veellicht mokt Ju je ook eenfach mol ’n Week oder blots ’n poor Dog Paus‘.
Op jeden Fall wünsch ick Ju ’n richti scheun‘ Mai…
In düssen Sinn
Wat is di dat blots mit den dorsten Puckelwaal? Also de, de vör Poel op Grund liggt, dor, wo de Ostseewelln an de Strand treckt. Ick meen, ick bün wiss ’n Tierfründ, ne, overs man kann dat ook överdrieven.
Bi dat, wat dor in de Bucht vun Wismar vör sick geiht un wat sick vörher al in de Lübecker Bucht todogen hett, kunn ick Hannen un Fööt övern Kopp tosomhaun.
Nu bün ick keen Fachmann för Waale, overs wenn dat Tier sick weller un weller op’n Sandbank leggt, denn hett dat doch wat to seggen.
Mi kümmt dat vör, as wurrn all de Hobby-Jacques-Cousteaus vun morns bet obends versööken ’n Oma över de Stroot to hölpen, de gor ni op de anner Sied will. Un wat mutt de Waal Stress hebben, weil dor Dag un Nacht Gummiboote üm em rümsuust. Siet güstern is ook al weller ’n Spöölbagger bi em. Dat is al de drütte Bagger, de üm em rümkleiht un den ganzen Grund twei ritt. De Waal dinkt wohrschienli, wat he dat siet veer Weeken mit waschechte Seeungeheuers to kriegen hett. Groote Ungeheuers de Larm mokt un lütte Ungeheuers mit ’n Snorchel an Kopp. „Timmy“ hebbt de een‘ dat Tier nöömt, anner seggt „Hope“ to em.
Lüüd, dat is ’n wildet Tier un keen Steiff-Teddy. Un wat hebbt sick de Lüüd in’t Internet in de Flicken. All de, de över Nacht to Puckelwaal-Experten worrn sünd. De beschimpt un beleidigt sick gegensiedig, dor fallt di nix mehr to in. Dorto sellt sick nu ook noch ganz besünners spezielle Spezialisten, de schrievt: „Ick stoh in Kontakt mit ‚Hope‘ sien Geist. Em geiht dat good.“ Un denn schickt se em „Energie“. Vun’t Sofa in Castrop-Rauxel oder wat weet ick woher. De sitt wohrschienli mit Bod’büx un Snorchel vör’n Computer.
Ohauhehaueha. Wenn de Waal wusst harr, wat em bleuht, denn harr he sick dat wohrschienli tweemol överleggt, utgereekend bi uns op Grund to loopen. Veellicht künnt em all de Hölpers intwüschen mol den Puckel dohlrutschen.
Mi deiht he leed. Un dat ni blots, weil he sick verschwummen hett.
Puckelwaale schüllt je ganz intelligent ween, ne. Tscha, veellicht hebbt se uns dor je wat vörut…
In düssen Sinn
Ohaueha. Trump, de Kaiser, ääh, de Präsident vun de USA hett sick nu ook noch mit’n Papst in de Flicken. Dorbi kümmt Papst Leo de Veerteihnste je sülms ut de USA.
Ut Chicago kümmt he, dor wo ook Al Capone herkeem. Na jo, dor hett dat eene wohrschienli erstmol ni so veels mit dat annere to dohn. Overs een Gemeensomkeit gifft dat denn doch: Capone weer wiss keen Bangbüx un Leo is dat jüst so weni. He hett keen Angst vör de US-Regeerung, hett he seggt. Un he hett dat seggt, weil Trump sien geistlichen Landsmann dat Muul verbeeden wull.
De Papst schall Trump ni kritiseern, weil so un so keeneen Trump kritiseern schall. Wat dat angeiht is Donald recht empfindli.
Tscha, de Opgoov vun so’n Papst is dat je overs nu mol, dat to predigen, wat Jesus vör 2000 Johr al predigt hett. Un dat deiht he je ook. Wenn dat Larm un Gewalt un Unrecht in de Welt gifft, denn seggt he dor wat to un röppt to’n Freeden op.
Un Leo hett al wat to Trump sien Migrantenpolitik seggt, to de Entföhrung vun den Präsident ut Venezuela un nu hett he seggt, dat Sluss ween mutt mit dat Ümbringen vun Unschullige Lüüd in un üm Iran.
Dat weer to veel. Dor hett Trump sien Gesichsfarv vun onrangsch no düüsterraud wesselt. De Mann kunn ni mehr an sick holn un hett ruthaut, wat he vun Leo hölt. Nömli genau gor nix. De weer je ohne Trump so un so keen Papst worrn.
So, un üm de Sook mit den leeven Gott ook glieks nochmol trech to rücken hett Donald sien KI ansmeeten un ’n Bild in’t Internet stellt, dat em as Jesus oder Gott persönli wiest. Mit Soldoten as Engels, dorblang Odlers un Kampffleegers un ünnen allerhand Lüüd de em anhimmelt.
Dor hett Trump sülms markt, dat he ’n beten wiet rutschwummen is. He hett dat Blid weller löscht, overs dor harr dat al de Runn mokt. Un he hett seggt, dat he dacht harr, wat dat Bild em as Arzt wiest, weil em dor je ook ’n Krankenswester anhimmelt hett.
Hmm. Ick hol dat echt ni för ’n goode Idee, een to’n Chef vun’t US-Militär to moken, de ni mol Jesus un ’n Dokter ut’neenholn kann…
In düssen Sinn
Wokeen betohlt de Reeken?
Bi de Oart un Wies‘ wo uns‘ Regeerung mit de hogen Spritpriese ümgeiht, mutt ick jümmers an ’n ole Fabel dinken: Dor is ’n Waldbrand, un all de Tiern neiht ut. So rennt ’n ganzen Schwung Tiern no den Fluss, üm sick op de anner Sied in Seekerheit to bringen. Annere rennt kopplos achteran. Ook de giftige Slang kümmt an’t Woter, overs se kann ni schwümmen. Dor kümmt de Biber ansuust un de Slang seggt: „Biber, nehm‘ mi mit över’n Fluss, anners mutt ick in’t Füüer starven!“ De Biber dinkt sick, dat in de Not all tosomholn mööt, lött de Slang op sien Rüüch kruupen un stiegt in’t Woter. In de Meern vun den Fluss bitt de Slang ehrn Retter overs in Hals.
De Biber kann dat gor ni foten un seggt in sien Doodeskampf: „Slang, worüm hest Du mi beeten? Nu mööt wi beide starven. Ick an dien Gift un Du versuupst.“ „Na jo“, kümmt dor vun boben trüch, „wat hest Du denn dacht? Ick bün ’n Slang‘. Bieten liggt in mien Natuur.“ Denn sünd beide doot, un de Geschicht is to Enn.
Jo. Un betrocken op düssed Stück kümmt mi uns‘ Regeerung jüst so naiv vör, as de Biber in de Not. Se hett de Ölmultis, för de Profit allns is, per Gesetz vörschreeven, dat se de Priese blots noch eenmol an Dag, nömli Klock twölf, höger moken dörft.
Dor mutt man sick ni wunnerwarken, dat se de Priese ook würkli jeden Meddag höger mokt. Dat steiht doch so in’t Gesetz. Un Profit to moken liggt nu mol in ehr Natuur. Dor kann de Wald – oder de Nahe Osten – noch so dull brennen. Ut de Konzerne ward keen Sozialisten, blots weil dat ehr Kunnen jüst ni so good geiht.
Overs so’n lütt beten hinkt de Vergliek. Denn de Stoot verdeent je an de hogen Spritpriese mit. Un wenn man Wirtschopsministerin Reiche no Stüüersenkung‘ bi’n Sprit froogt, denn seggt se direkt: „Nä, leeve Lüüd. Dor kümmt nix no!“
De Regeerung is in düssen Fall also mehr de Katteeker, de vun de ganze Sook profiteert: De Biber kann de Bööm op de anner Sied vun Fluss ni mehr afnogen, un de Slang kann em ni mehr bieten. Dat heuert sick no’n tehmli schlau’n Plon an. Un dat de Plon op unse Kosten geiht, dat schient blots uns to argern…
In düssen Sinn
An un för sick kann dat je gor ni angohn, overs dat is wohr: Chuck Norris is vörigen Dünnersdag in’t Öller vun 86 Johr storven.
Dorbi gifft dat je den Chuck-Norris-Witz: „De Sensemann hett Bammel vör den Dag, an den Chuck Norris bi em vör de Döör steiht.“
Dat is op’t Letzt‘ anschiend doch anners ween. Schod is dat.
Na jo, ick weer keen würkli grooten Fän vun sien Filme. He harr oftmols so’n Aha-ick-weet-genau-wat-de-Spitzboov-in-Sinn-hett-Blick.
Jo, un denn hett dat in de Regel ni mehr lang duuert, un de Spitzbooven hebbt vun Chuck geheuri wat an de Ohrn kreegen. Gern ook mit sien „Roundhouse-Kick“, also zack, dat Been in de Luft un denn as so’n Brummkreisel dreihn, so dat glieks fief süss böse Lüüd wat an‘ Dassel kreegen hebbt.
Oh jo, Herr Norris weer flink bi’t Patten. Je öller sien Filme, je düller sünd de Fetzen flogen. Toerst sogor noch tosom mit Bruce Lee.
Chuck sien Motto weer wohrschienli: Erst patten, denn frogen, prügeln för Recht un Ordnung.
Bi Bud Spencer un Terrence Hill schull dat je lustig ween, overs Chuck Norris hett dat würkli ernst meent. Un op mi hett jüst dat jümers unfriewilli ulkig würkt. Na jo, is overs ook Geschmackssook.
Liekers hett Norris dat trechkreegen, dat würkli jedeneen em kinnt. Un he kunn över sick sülms lachen. Un för beides hett he mien grooten Respekt.
As dat mit all de Witze över em losgung, hett he de Witze sammelt un ehr noher sogor op sien Internet-Sied öffentli mokt. Hier so’n poor Scheune, dorvun: Chuck Norris hett bet unennli tellt. Tweemol!
Oder: Chuck Norris kann Dreihdöörn dicht kloppen.
Oder: Dat Universum dehnt sick ümmer wieder ut – dat is op de Flucht vör Chuck Norris.
Oder: Chuck Norris kann de Luft anholn. De Ganze!
Un mien leevsten Norris-Witz: Wenn Chuck Norris sien Auto keen Sprit mehr hett, fohrt dat liekers wieder. Ut Respekt!
Oh, wat wurr ick dorvör geeven, dat Autos so veel Respekt vör mi harrn, as se för Chuck Norris hatt hebbt…
In düssen Sinn
Dat scheune an Plattdüütsch is je, wat dat so eenfach is. Wi hebbt blots twee Fälle, Nominativ un Akkusativ: Is „de“ Bleudsinn (Nominativ) dat Thema, denn snackt man över „den“ Bleudsinn (Akkusativ).
Mehr gifft dat bi uns ni. Dat de Dativ also den Genitiv sien Doot ween schall, dat is uns annerlei.
Liekers gifft dat in uns Sprook so’n poor Hokens. So is dat ook mit de Eentohl un de Mehrtohl vun mennige Wöörd. Singular un Plural seggt de Theoretiker dorto.
Nehmt wi mol dat Woord „Mors“. Wenn man to’n Bispeel achter dree Lüüd löppt, annerlei wat dat Mannslüüd, Fruunslüüd oder Diverse sünd, un man finnd, dat jedeneen vun de Dorsten för sick ’n smucken Mors hett, denn wurr man op Hochdüütsch seggen, de hebbt scheune „Hintern“ – bi Hintern is Eentohl un Mehrtohl dat sülbige. Weniger elegant kunn man anstatt Hintern ook „Ärsche“ seggen.
Op Platt overs geiht dat ni. To seggen, „de dree hebbt ’n smucken Mors“, dat weer je ni korrekt. De deelt sick je ni een Mors, jedeneen hett ’n eegen‘ Mors.
Wat also is de Mehrtohl vun Mors? Mörse oder Mörße? Mörser veellicht? Och nä, dat is wat anners. Un Morsen geiht ook ni, dat is dat mit kort un lang un S.O.S. un so wieder. Tscha, wat nu? Een Mors twee Achterste. Anners geiht dat erstmol ni.
Overs, „de dree hebbt schmucke Achterste“, is op dat Bispeel betrocken ook keen scheune Lösung.
Na jo, dat is as dat is. Overs dat gifft je noch mehr Hokens. Mennige Wöörd in’t Plattdüütsche sünd gliek, liekers se wat anners meent. Wenn to’n Bispeel güstern een mit ’n Flint „schooten“ hett, denn wurr he dormit hüüt „scheeten“. Overs „scheeten“ is besünners vun de Schrievwies‘ dat Glieke as de Vergang’heitsform vun (Pardon) „schieten“. Wenn man dat dör’neen kriegt, denn kann dat op de Jagd oder bi’t Militär al keddeli warrn.
Overs wat dink ick mi överhaupt hitt över de Theorie? Wi snackt Platt in de Praxis – ook wenn de Sprook ’n poor Ecken un Kanten hett. Un wokeen uns dat vörsmieten will, de kann uns mol fix an Mors kleihn, annerlei, wat dat korrekt is oder ni…
In düssen Sinn