""Iedere crisis is een kans." Wauw, in sin dy't ta neitinken set. Want wa hat ferlet fan krisis? Nimmen sit te wachtsjen op in relaasjekrisis, in karriêrekrisis, in psychyske of finansjele krisis yn tiden fan in pandemy. At je midden yn in krisis sitte leauwe je meast net dat der oait noch ljocht komt oan de ein fan de tunnel of dat dy tunnel überhaupt in ein hat."

"Nou, meskien komt d'r ok wel 'n tiid dat dut heel gewoan wort. Dat sou mij niks ferbaze. Meskien lope de mânly over soafeul jaar niet alleen in 'n jurky of rokky en op hoge hakken, maar make se hur ok nag 's op. Wel ja..."

"Ik bin nyt su'n skerpsliper, mar an de andere kant hou ik wel fan un bitsje gedonder, wat dat angaat geldt foar mij ut adagium 'ik hou nyt fan gedonder, mar ik kan nòch minder sonder'."

Ik fal fuortendaliks mar mei de doar yn hûs. Dit is foarearst myn lêste Omropkolumn. Net omdat ik myn nocht fan jim haw; hielendal net. Krekt oarsom. Yn myn earste kolumn sei ik al dat ik grutsk wie dat Omrop Fryslân my, nettsjinsteande myn aksint, frege hie om kolumnist te wurden. Yn in regio dêr't ik noch mar seis jier wenje, yn myn sande frjemde taal. Ik woe it yn myn kolumn oer it Frysk hawwe, oer meartaligens en oer it libben. Mar wat haw ik de ôfrûne fiif moannen as kolumnist sels belibbe?

Bi'jkotten hewwe een ni'je passekonfereensie over maotriegels om et veerder uutbreiden van Corona veur te kommen. In alderhaande praotpregrammes wodt bried uutmeten wat de regering doen moeten zol om de an te kundigen beparkings zo eerlik meugelik te verdielen.

"As ik myn sussen hifkje nei harren grutste jeugdtrauma: de grouwe oranje reuzepompoenen út de grientetún fan ús mem."

"Der in Hilversum dinke se dat se fine motte dat as 'n Frys Nederlâns praat d'r dochs ondertiteling bij mot. Overdreven. Ik krij derom sterk 't gefoel dat se dut ok wel wat metsin doen om de Friezen en de Frise taal de gek an te steken. Hooghartig, soa likent 't. Dat se ôns niet foor fol ansien wille ofsoa."

"Ik hew en had un bloëdhekel an pesten, probearde altyd op te kommen foar de kyndes dy't achteran stonden met un dikke snotbongel."

"Binne frisisten altyd memmetaalsprekkers? Moatte frisisten perfoarst Fryske taal- en letterkunde studearre hawwe? Sokke fragen stelde ik ferline wike yn myn kollum. Ik realisearre my dat ik gjin goed antwurd op dizze fragen jaan koe, en besleat de kwestje neier te ûndersykjen. Net heech wittenskiplik, mar út nijsgjirrigens wei én yn it ramt fan dizze kollum.

"Nog veurdawwe veurig jaor in Kollum kwammen te wonen was ik al es in et oolde gemientehuus west om et ien en aander nao te vraogen en uut te pluzen. Wat mi'j doe opvul dat was de enorme ruumte in et gebouw. Laeter dee blieken dawwwe veur oons gemientehuus eins naor Dokkum moeten zollen en dat et ketoor Kollum, mit et prachtige Westenstein, op 't heden mar een soort van bi'jgebouw is daor nog al een peer meensken zitten of veur ofspraoken henne kommen, mar dat ze van doel binnen en verkope bi'jkotten et hiele zwikkien. Dat daor warken dus doukies hielemaole gien baentiesmannen meer."