De toan fan fan 'e moarn

"In kear stelde ik opa B. foar dat we wol in kearke te kuierjen koenen. Op in waarme middei yn de maitiid helle ik him op, tegearre mei in freondinne fan my. Hy hie allegear ferhalen en geniete sichtber fan de oandacht en de kuier. We wienen noch mar in kertierke ûnderweis, doe't it hielendal mis gong."

"Hij kon hest gyn Ingels. Ik had wel deur dat-y ergens hine most dat-y niet fine kon. "I speak only Arabian", ferontskuldigde-y him, "I'am Libian." Hoe't ik 't nou sêg, soa goed saai hij dat dus niet. 't Leken d'r op dat wij d'r soa niet útkwammen. Ik bedocht mij in 'e tussentiid hoe dreeg dut foor soa'n jonge jonge wel niet weze mot. At ik mij nou 's in him ferplaatse sou en ik as Bilkert in Libië de weg frage most. Dat sou ok op niks útlope."

"Foarege week donderdachmiddach maakte ik de Yad Vashem útreiking met an de family Troelstra út Drielst. Ut maakte groate indruk op mij en ik was seker nyt de enege. Ut begon al toen ik ut Oud Kerkhof in Sneek op e-biken kwam en in de Markstraat wurdde dat opgewonden gefoël nòch sterker: overal plisy's, boa's en mannen met 'oarkes' in."

"Geschiedenis moet weer een vak zijn voor alle leerlingen ", sa begûnen Tom van der Geugten en Maria Gever harren stik yn de NRC oer it plak fan it ferline yn ús ûnderwiis. Der is genôch ynformaasje oer it ferline, mar dosinten moatte tefolle yn te min tiid, is de konklúzje.

"Uut onderzuuk het blieken daon dat iene op de drie meensken et nooit over de dood het. En dat wiels et juust hiel weerdevol is om d'r saemen bi'j stille te staon, d'rover te praoten en mekeer d'rbi'j te helpen. Et d'r mit mekeer over te hebben verbient en is verriekend, zo schrift SIRE op heur webstee. En zo is et."

"Hy is fereale, en net sa'n bytsje ek. Alle kearen at er yn dy prachtige eagen fan Thea sjocht, dan fielt hy se wer: dyselde flinters as yn 1963, doe't se as twa tieners foar it earst mei inoar tuten. Mar it bliuwt net by dy iene kear. Se krije yn totaal fjouwer kear ferkearing. Pas yn 2018, hast 55 jier nei dy earste tút, sizze se elkoar ta dat se de rest fan harren libbens by inoar bliuwe sille."

"De poststikken bij deuze postloper bleken nag gewoan dicht te sitten. Neskierig na de inhoud waar-y dus niet. Wel waren se smirg en beskadigd werdeur 't spul ok niet meer besorgd worre kon. Maar hoe dan? Hoe kon dut dan soa smirg en beskadigd weze? Wat deen-y der dan met? Reed-y dan meskien deur 't huus hine op syn postloperfyts met 'n smirge ploeg d'rachter?"

"Hij trilde as un espeblad, hij fon ut spannend syn earste interview met un lokale sjoernalist. Hij, jonkje fan 22 jaar dy't as een fan 'e weinege jongeren wel interesse foar de poltityk toande. Al fijf jaar fòlgde hij de de Groate Leider. In un netsjes jaske, trendy rútsjemotyf, en un saankleurege pantalon sat hij dêr. Je konden um su deursture naar de cattwalk fan un Italiaanse moadeontwerper. Mar dêrfoar sat hij nyt op 'e públike tribune fan ut Bestjoershús fan Súdwest-Fryslaan an de Marktstraat in Sneek. Nee, hij mocht antwoarden geve op un antal fragen."

"Jierrenlang wie it Nederlânske motto "Succes is een keuze " en "Geluk dwing je af ", gelok en sukses binne dêrby blykber ynwikselber en foaral makber. Yn ús yndividualistyske maatskippij giet dit boadskip oer it yndividu, do as yndividueel minske kinst sels kieze foar lok, foar sukses. En ast dat gelok dus berikt hast gewoan hurd wurke. Dan binne alle credits foar dy. En dat wolle minsken graach. Google mar ris op gelok ôftwinge en fynst der allegear tips foar om dizze ' Dutch dream ' wier te meitsjen."

"Meensken die et niet zo op butelaanders hebben, die doen d'r goed an en zet et geluud van de radio even een peer menuten op stille. As Stellingwarver vuul ik mi'j in et Friese Kollum hielemaole opneumen. Mar zo vergaot et in de Nederlaanse dörpen niet elkeniene en zeker echte butelaanders niet."