In deze aflevering nodigde ik mijn partner uit om onze visie te delen op een groot leeftijdsverschil binnen relaties. Want ja, wij schelen welgeteld 15 jaar. Niet niets hè! Dat brengt heel wat uitdagingen en kansen met zich mee. We geven jullie een kijkje in hoe wij hiermee omgaan, wat we hieruit leren en hoe we tijdens moeilijke momenten overeind blijven staan.

Meer weten over mij?

Website: https://www.birtewillekens.be

Mail: [email protected]

Instagram: https://www.instagram.com/birtewillekens

Vandaag werd ik weer uitgedaagd om mijn grenzen te verleggen. Ik liep een angst tegen het lijf, of met andere woorden; ik merkte iets op wat ik altijd ontwijk omdat het te eng is om erdoor te gaan.

Vandaag nam ik de ruimte om te achterhalen wat ik nodig had om er deze keer wel door te gaan. En dat lukte, ik begreep welke voorwaarden ik nodig had en hoe ik deze voor mezelf kon scheppen.

Ik deel dit verhaal omdat dit volgens mij iets onbesproken is wat toch veel mensen gaan kunnen herkennen. Ik voel dat ik dit bespreekbaar wil maken om de taboe erover te doorbreken en je te laten zien dat dit helemaal niets is om je voor te schamen en verborgen te houden. Pas wanneer we ergens licht op schijnen, ontstaat er de ruimte voor transformatie. En die (kleine) transformatie kan het begin zijn van een grote rit in je helingsproces.

Wil je hier iets over kwijt?

Deel het met me via:

Mail: [email protected]

Instagram: https://www.instagram.com/birtewillekens

Website: https://www.embracewithbirtewillekens.be

Deze woorden uitspreken en ruimte laten innemen, horen en erkennen; dat had ik even nodig.

Ik voel dankbaarheid dat ik mezelf daartoe ook kreeg aangezet.

En ik hoop dat het jou ook inspireert, dat jij er misschien ook wel wat aan hebt.

Wil je hierover wat kwijt? Stuur me gerust een mailtje of berichtje.

Zo help je jezelf, en mij ook, want ik heb er ook wat aan jou woorden te horen.

Mail: [email protected]

Instagram: https://www.instagram.com/birtewillekens

Website: https://www.embracewithbirtewillekens.be

Ik heb het gevoel dat het aan het lukken is. 

Dat ik steeds een beetje dichter bij die versie van mezelf kom die ik mag zijn en hoor te zijn.

Ik ben dankbaar hoe ik eindelijk om draagkracht vraag en beroep doe op het aarde-element. 

Want ik heb die draagkracht nodig nu, van buiten mezelf. 

Ik ben nog niet klaar om zelf in mijn aarde-proces te duiken, de wind heeft me nog heel wat te leren.

En dat is oké. Want ik durf luisteren naar de wijze lessen van de wind.

Ik heb het gevoel dat ik eindelijk balans vind in de wind. 

Dat ik leer begrijpen met welke kracht ik moet blazen om mijn vuur aan te wakkeren maar niet uit te blazen.

Dat ik leer om mijn gedachten mijn gedachten te laten zijn, om klank te geven aan de juiste gedachten, de rest te laten meewaaien met de wind.

Ik leer mijn tijd nemen om uit te ademen, alles los te laten. 

En als de wind te hevig voelt en ik vrees de balans te verliezen, dan weet ik dat ik vertrouwen mag.

Ik vertrouw en neem mijn tijd om even uit te rusten, me neer te strijken op de grond onder mijn voeten, houvast te vinden aan de takken van de bomen. 

Want er is draagkracht, die gun ik mezelf.

En zo zorg ik steeds een beetje beter voor mezelf. 

Zo kom ik steeds een beetje dichter bij die versie van mezelf die ik mag en hoor te zijn.

Het is tijd, tijd om mijn gedrag te gaan veranderen, om mezelf serieus te gaan nemen. 

Om echt doorgrond te gaan veranderen, vanuit de kern, niet enkel dat oppervlakkige omdat ik o zo sterk ben om heel veel te dragen en er nog wel wat bij kan. 

Dat is nieuw voor me. Iets wat ik nog nooit eerder deed. 

Maar… Hoe doe je dat? 

Jezelf serieus gaan nemen? 

Hoe doe je dat als je dat nooit eerder deed, nooit leerde, en geen idee hebt hoe het überhaupt voelt om serieus genomen te worden in mijn gevoelswereld?

Dat is nu aan mij om dat uit te zoeken. 

Want ik wil dit leven, ik wil mezelf het mooist mogelijke, en fijnst voelende leven schenken.

Ik wil echt werken nu, voor het beste voor mezelf. 

Dat heb ik mezelf te gunnen, dat gaat niemand anders me komen aanbieden. 

En nee, ik moet het niet langer alleen doen. Want eindelijk vond ik de moed weer om uit te reiken. 

Grappig ook wel een beetje, dat ik nu weer mag voelen hoe moeilijk om draagkracht vragen soms is…

Geen idee waar te beginnen, maar dat is ook niet waar het om gaat. 

Want dat stroomt wel, daar durf ik in vertrouwen.

Mijn vuurtje is even heel klein, bijna uitgedoofd.

Ik probeer mijn laatste pufjes te verzamelen om het terug aan te wakkeren.