Dorane Shokhoofayi | پادکست دوران شکوفایی

رادان : اون چه که کار دنیا رو خراب کرده اینه که اگه ما مصرف نکنیم، اصلا” چرخ اقتصاد نمی چرخه. کارخونه ها یه عالمه جنس تولید می کنن که یکی باید بخره. اگه نخریم که کارخونه ها ورشکست می شن، کارگرا بیکار.

نگار: اما این کار که منابع زمین رو تند و تند استخراج کنیم و چیزای مختلف درست کنیم؛ بعد مصرفشون کنیم و بعدش هم بندازیم دور، اینم کار درستی نیست و تا همیشه نمی تونه ادامه پیدا کنه، چون کره ی زمین هرچقدر هم که بزرگ باشه، بالاخره یه روزی منابعش تموم می شه.

مادر رکسانا: مربوط به مطالبی یه که بچه ها تو گروه نوجوانانشون خوندن. ندا خانوم شما بگین.

ندا: من نمی دونم منظورتون دقیقاً چیه، خودتون بفرمائین.

مادر رکسانا: همون که کارگرا تو سود کارخانه شریک بشن. می دونم کارخونه تون ضرر می ده. اما شاید اگه بدونن که تو سود کارخونه شریک می شن، یه کاری بکنن.

سمانه: پولدار شدن خوبه، اما پولدار شدنی که با بریدن نون مردم یا با حق و ناحق کردن باشه، به درد نمی‌خوره. اینو بابام می‌گه.

ندا: برای همینه که حضرت عبدالبهاء می‌فرمایند که ثروت به شرطی خوبه که نحوه‌ی کسب و مصرف اون هم خوب باشه. یعنی از راه درست به دست اومده باشه و از اون خیری به همه برسه. نه این که همه‌اش صرف ولخرجی‌های بیخودی بشه.

رادان: عدالت اجتماعی وقتی به وجود می‌یاد که همه بالای خط فقر باشن، یه حداقل امکاناتی داشته باشن، حالا نه این که همه خیلی پولدار و مرفه باشن، اما از یه رفاه نسبی برخوردار باشن. متوجه شدی؟

سمانه: پس اون اکتساب خصائص معنوی چی می‌شه؟

مریم : آخه مگه چی شده؟

سمانه : بیا، اینم یه خواهر فضول دیگه! خدا روشکر که رکسانا دیگه نمی تونه بیاد.

رکسانا : کی گفته؟ اینم رکسانا خانوم. یه خرده دیگه تلاش کنم می شم قهرمان دو با چوبدست!! چرا قیافه هاتون این طوریه؟ گریه کردین؟! (با ناراحتی) چرا؟

سمانه : حالا بیا و درستش کن. می ترسم بگم خدا روشکر رادان اینجا نیست، اونم کله ش رو از سردیوار بکنه پایین!!

ندا: خیلی هم عالی. «پسرها و دخترها باید در روابط خود تنزیه و تقدیس را رعایت کنند» این یعنی چی؟ این ما رو به میانه روی نزدیک می‌کنه؟

سمانه: تنزیه و تقدیس چی بود؟ پاکی بود، نه؟

ندا: آره، تنزیه که یعنی پاکی و دور بودن از بدی‌ها و عیب‌ها. تقدیس هم یعنی پاکیزه کردن، دوتاش تقریبا یه معنی رو می ده.

نگار : اون روز تا بچه ها بیان شروع کردیم به یه بازی فکری ، اما بچه‌ها نیومدن. اولش فکر کردیم نونوایی شلوغ بوده، اما کم کم نگران شدیم و مریم زنگ زد که ببینه رکسانا و سمانه کجان. وقتی سمانه گفت تو راه بیمارستانن، همه از تعجب خشک مون زد:

مریم : چی بیمارستان؟ برای چی بیمارستان؟

آقای شاهزیدی: درباره این که یکی دلایلی که ممکنه باعث سرکشی بعضی از نوجوونا باشه اینه که عمل بزرگسالا با حرفشون یکی نیست. خودشون به حرفایی که می زنن عمل نمی کنن.

پدر سمانه: مساله مهم اینه که این طوری بچه ها اعتمادشون رو به بزرگترها از دست می دن.

مادر مریم: حق هم دارن. ما هم اگه اعتمادمون نسبت به کسی از بین بره، خیلی ناراحت می شیم، بزرگ و کوچیک نداره.

مریم: بعضی‌ها فکر می‌کنن میانه روی اینه که بین خوب و بد اون وسط‌ها باشی، اما این درست نیست، مثل این که بخواهیم بین مهربونی و سنگدلی وسطش رو بگیریم و بشیم نیمه سنگدل! یعنی خوب، خوبه، بد بد. میانه روی یعنی تو عادت‌هامون افراط و تفریط نکنیم.

راوی‌: صحبت از این بود که بهترین کار اینه که اصلا نذاریم قلبمون آلوده بشه تا بعد بخوایم با زحمت زیاد پاکش کنیم. فهمیدم که ما با قلب پاک به دنیا می‌یایم و بعد از اون پاک نگه داشتن اون مسئولیت خودمونه. سوال این بود: چی کار کنیم که قلبمون پاک بمونه؟