Dorane Shokhoofayi | پادکست دوران شکوفایی

ندا: آفرین. کنفسیوس میگه که «همه مایلند از ثروت و احترام برخوردار باشند، اما شخص درستکار این فکر را به ذهن خود راه نمی دهد که آنها را از طریق غیرقانونی به دست بیاورد، هیچ کس فقر و حقارت را دوست ندارد، اما شخص درستکار برای پرهیز از فقر و حقارت از راه راست منحرف نمی شود.»

سمانه: بچه ها عصبانی نشین ها، اما من هنوزهم درست نمی فهمم، چرا ما باید از خودمون شروع کنیم، مگه مائیم که بقیه رو اذیت می کنیم؟ مگه مائیم که ظلم می کنیم؟ می گین ما باید کمالات کسب کنیم، اما این کار ما چه فایده ای داره وقتی بقیه به جرم و جنایت و ظلم خودشون ادامه می دن؟

ندا: همون طور که بچه برای زندگی در این عالم به دست و پا و گوش و چشم احتیاج داره و اگه قبل از به دنیا اومدن اونا رو به دست نیاورده باشه در این عالم ناتوان می شه، روح هم برای حیاتش در اون عالم به فضائل و کمالاتی مثل محبت، صداقت، وفا و از خودگذشتگی احتیاج داره و اگه اینا رو به دست نیاره در اون عالم ضعیف و ناتوانه.

نگار: عصرها جمعه ای که شور والدین بود، یه حال و هوا تازه ای داشت، یه شوق و شور خاصی داشت. از این که قرار بود من کارا رو انجام بدم حس خیلی خوبی داشتم. از بعد از ظهر شروع می کردم به گردگیری و مرتب کردن اتاق پذیرائی و پختن کیک و آماده کردن ظرف ها و خلاصه همه چیز.

رکسانا: این که خوندی به جهان اسرار پرواز کردن، یعنی کجا؟

ندا: جهان راز، البته فرقی هم نمی کنه، راز و اسرار یکی یه. یعنی اون جهانی که فعلا از دیده ما پنهانه و راهی برای درک و شناختش نداریم. فقط می دونیم یه عالم روحانییه و از این عالم ما خیلی بهتره.

نگار: وقتی مدرسه ها شروع شد، بحث هامون رفت روی این که اصلا مدرسه به چه درد می خوره. وقتی یه کم در مورد این که علم و دانش چه نقشی می تونه تو زندگی ما و روشن شدن ذهن مون و توی رشد فکریمون داشته باشه صحبت کردیم، تازه انگار برای اولین بار درست فهمیدیم که برای چه مدرسه می ریم و چقدر مهمه.

نگار: یک هفته بود که با ندا برای تشکیل جمع شوروالدین برنامه ریزی می کردیم. یک شب هم رفتیم و همه رو دعوت کردیم. آقا غلامی ما رو به در خونه ها می رسوند و منتظر می موند تا ما با بابا مامان ها صحبت کنیم و بعد ما رو به خونه ی بعدی می رسوند.

مریم: اون حرف ندا برای من خیلی جالب بود که برای هر حس بدی یه حس بهتری، یه حس قوی تری هست که می شه این رو با اون عوض کرد. من خیلی درباره اش فکر کردم. گفت می شه حس نفرت رو با حس قوی تر عشق عوض کرد. خیلی جالب بود..

ندا : سوالمون این بود که چطور می شه بر حس حسادت غلبه کرد، درسته؟

نگار: با رقابت نکردن. به نظرمن اگه رقابتی نباشه، حسادتی هم نیست.

ندا : خوب آره، رقابت هم خیلی به حسادت دامن می زنه، چون همه تلاش می کنن یه چیزی رو از دیگران ببرن. این هم حس خوبی بین شون ایجاد نمی کنه.

نگار: اون خودش پیشنهاد داد. اونم درساشو از قبل می خونه. یه دفترچه داره، هر هفته همه کاراشو توش می نویسه. خیلی جالبه. با این که تقریبا مطمئنه که نمی تونه وارد دانشگاه بشه، می گه من هرطوری باشه درسم رو ادامه می دم.

خانم شاهزیدی : آفرین به این اراده. هرکی دیگه بود، نا امید می شد و قید درس و مشق رو می زد.