Dorane Shokhoofayi | پادکست دوران شکوفایی

مادر مریم: راستش رو بخواین من خیلی تحت تأثیر قرار گرفتم… کاش من هم که به سن این بچه‌ها بودم می‌تونستم تو یه همچین گروه‌هایی شرکت کنم… چقدر دید آدم رو نسبت به مسائل باز می‌کنه.

مادر رکسانا: من می‌خواهم خواهش کنم این بحث پاکی و خلوص رو یه خرده جلو بندازین. بچه‌ها چند هفته است دارن درباره‌ی پرورش قدرت فکری و ذهنی کار می‌کنن، حالا دیگه نوبت قلبه!!

پدر سمانه: بله دیگه، نباید کاری کنیم که بچه‌ها فقط شنونده نصیحت‌های ما باشن، باید یاد بگیرن کم کم مسئولیت زندگی خودشون رو به عهده بگیرن و از بچگی دربیان.

آقای شاهزیدی: اصلا باید مواظب باشیم با مراقبت‌ها و حمایت‌های بیش از حد دوران کودکی شون رو طولانی نکنیم.

ندا: به نظر من پدر و مادرا حتما باید به طور کامل درجریان این که گروه توان دهی نوجوانان چیه و چه اهدافی داره، باشن.

رادان: از اسمش که معلومه: توان دهی به نوجوانان. یعنی نوجوانان رو توانا می کنه.

سمانه: راستی ها! همین نگارو نگاه کن! پارسال حاضر نبود بیاد سرصف از روی یه چیزی بخونه، حالا گروه نوجوانان تشکیل می ده.

ندا: اجازه بدید از روی سوال بخونم، ببینیم چی از ما می‌خواد: « برای رسیدن به کمال و تعالی فکری، باید در مورد آنچه که می‌خوانیم، آنچه که‌ می‌بینیم و عباراتی که می‌شنویم فکر و تامل کنیم.» اینو همه قبول داریم؟

نگار: من هم نمی‌دونم یعنی چی. ماه گل می‌گفت که افغانی‌ها فقط حق دارن تا ششم دبستان درس بخونن، نمی‌تونن بیشتر از این ادامه‌ی تحصیل بدن، اما اون خیلی درس خوندن رو دوست داره و دلش می‌خواد دکتر بشه.

سمانه: آخه چرا نمی‌زارن درس بخونه؟ فقط برای این که افغانییه؟

ندا: هدف طرح‌های تواندهی هم دقیقا همینه. این که نوجوونا کمک کنه جواهرات وجودشون رو بشناسن و قابلیت محبت و خدمتی رو که در وجودشون هست پرورش بدن و به انسان‌های شریفی تبدیل بشن که هرجا زندگی می‌کنن، عامل سازندگی و تغییرات مثبت باشن و به ساختن جوامع بهتر کمک بکنن.

رادان: برای این که چیزای دیگه‌ای هم هستن که ذهن آدمو رشد می دن‌: درس، کتاب، چه می دونم اینترنت وکامپیوتر و چیزای دیگه. اگه همه‌‌اش تلویزیون ببینم به بقیه‌اش نمی رسیم.

مریم: یکی بود می گفت ما مردم به جای این که زندگی کنیم، مرتب می‌شینیم زندگی بقیه رو پشت تلویزیون تماشا می‌کنیم.

ندا : فکر می‌کنین یه معلم بیشتر از همه چه صفتی باید داشته باشه؟

مریم: فکر کنم صبر و حوصله. اینجا می گفت کار معلمی مثل باغبونی یه. باید حوصله داشته باشی و ذره ذره کمک کنی تا گیاهت رشد کنه و از خاک در بیاد و گل و میوه بده.

ندا: مراقبت و فکر هم می خواد. این که بدونی چقدر به گلت آب بدی، چقدر نور می خواد، چطوری مواظب باشی آفت بهش نزنه.

ندا: به نظر من که همه شما می تونین معلمای خیلی خوبی باشین و به بقیه‌ی بچه ها کمک کنین درساشون رو بهتر یاد بگیرن. این یه کاریه که می تونین برای دیگران بکنین، یه خدمته. می دونین چقدر با ارزشه که آدم بتونه یه خدمتی برای دیگران انجام بده؟

سمانه : بابا تو که جیگر ما رو خون کردی، اقلا یه چیزی بگو بفهمیم چی شده.

مریم : بابام داره از مامان نهال جدا می شه.

رکسانا: راست می گی؟!

سمانه : خوب حالا تو چرا گریه می کنی؟ خودشون می دونن.

مریم : بابام می گه تو هم بیا پیش من زندگی کن، یعنی پیش مادربزرگم.

نگار: حالا تو می خوای چی کار کنی؟