Düşündüm de'nin içinde yeni bir seriye başlıyoruz: Hissederken.

Sanatçının esere hapsettiği duyguyla, bizim ona bakarken hissettiklerimiz arasındaki o "üçüncü alanda" ilk konuğumuz: Vincent Van Gogh.

Bu bölümde Vincent Van Gogh ile hissederken taşkın diyoruz.

Ve sanat, bilinçdışı ve insan ruhunun karanlık köşeleri üzerine psikanalitik bir yolculuğa çıkıyoruz.

Keyifli dinlemeler!

E-mail: [email protected]

Instagram: @drhelinay @dusundumdepodcast

Yusuf Atılgan’ın unutulmaz karakteri Bay C., 1959 yılında o meşhur soruyu sormuştu: "Yoksa her şey ben olmadığım zaman, benim olmadığım yerlerde mi oluyordu?"

Sosyal medyanın, internetin olmadığı bir çağda sorulan bu soru, bugün hissettiğimiz o tanıdık bir şeyleri kaçırma korkusunun köklerinin sandığımızdan çok daha derinlerde olduğuna işaret ediyor olabilir mi?

Bay C.'nin sorusundan yola çıkarak bir şeyleri kaçırma korkusunun izlerini arıyoruz. Freud’un "İlk Sahne"sinden Lacan’ın "Ötekinin Arzusu"na, narsisistik tümgüçlülükten modern zamanların JOMO (Joy of Missing Out) kavramına uzanan bir yolculuğa çıkıyoruz.

İlk aşk denince aklınıza lise yıllarındaki o kalp çarpıntısı mı geliyor? Peki ya size, gerçek ilk aşkınızın çok daha önce başladığını söylesem?

Bu bölümde, bağlanma teorisini ve onun hayatımız boyunca ilişkilerimizi nasıl şekillendirdiğini konuşuyoruz. Bowlby’nin bağlanma stillerinden, Winnicott’un “yeterince iyi anne” kavramına, Bion’un “kapsama” teorisinden holding ve mirroring’e kadar…

İlk bakım verenimizle kurduğumuz bağın, bugünkü ilişkilerimize nasıl yansıdığını keşfediyoruz.

“Beni bırakacak mı?”

“Kimseye ihtiyacım yok.” ya da

“Yakınlık güzel bir şey.”

Bu seslerden hangisi sizin içinizde yankılanıyor?

Ve en önemlisi: Bu kodlar değişebilir mi?

Modern çağın en büyük tuzağı: Mutluluk diktatörlüğü.

Bu bölümde, Wilhelm Schmid’in “Mutsuz Olmak: Bir Yüreklendirme” kitabından yola çıkarak, mutsuzluğun aslında insanlığa dair doğal bir hal olduğunu konuşuyoruz.

Melanie Klein’ın depresif pozisyonu ve Winnicott’un sahte kendilik kavramları eşliğinde; sürekli mutlu görünmeye çalışmanın bizi gerçek kendiliğimizden nasıl kopardığını, bu kopuşun yarattığı boşluğu keşfediyoruz.

Mutsuzluk, sanılanın aksine ruhsal onarımın ve yaratıcılığın kaynağı olabilir mi? Peki ya kendimizi o durgunluğa, o hüzne izin verirsek neler değişir?

Günün en zor saati hangisi? Eve girip kapıyı kapattığınız o ilk an mı? Yoksa yastığa başınızı koyup henüz uykuya dalmadığınız o ara zaman mı?

Çoğumuz o sessizlikten kaçmak için bir gürültüye sığınıyoruz. Peki neden kendi sessizliğimiz bu kadar zor geliyor?

Bu bölümde, Donald Winnicott’un “Yalnız Kalabilme Kapasitesi” kavramı üzerinden yalnızlıkla değil, yalnız kalabilmekle kurduğumuz ilişkiye bakıyoruz.

Bakalım o sessizliğin içinden, sizin için hangi cümle yükselecek?

Yeni yıl geldi. Takvim değişti, dilekler yazıldı…

Her yılbaşı kapımızı çalan “yeni yıl, yeni ben” mottosu ve hazırlanan o kabarık hedef listeleri…

Bu bölümde, bu cümlelerin arkasındaki psikolojik dinamiklere yakından bakıyoruz. Kendimizden beklentilerimizi, ideal ben fikrini ve yeni bir başlangıç arzusunun bizde ne uyandırdığını konuşuyoruz.

Yeni yıl, yeni ben mi?

Yoksa aynı benle daha sahici bir başlangıç mı?

Hiç aç olmadığın halde dolabın önünde durup “bir şey yemek istiyorum” dediğin oldu mu? Ya da ne yesen de doyamadığın, hep eksik hissettin anlar?

Bu bölümde yeme davranışlarımızı biraz farklı bir yerden alıyoruz. Kalori, diyet ya da kilo değil… Yemeğin aslında bir dil oluşundan, bedenimizin değil ruhumuzun konuştuğu bir yerden.

Melanie Klein ve Winnicott’un kavramları ışığında, ilk ilişkimiz olan anne-bebek ilişkisinden başlayarak yetişkinlikte yemekle kurduğumuz ilişkiye bakıyoruz.

Ve soru sende: Bugün sen neye doyamıyorsun?

"Hata yaptım" demekle "Ben bir hatayım" demek arasındaki o hayati farkı hiç düşündünüz mü?

Bu bölümde; suçluluğun bizi telafiye götüren onarıcı yapısı ile utancın bizi saklanmaya iten yıkıcı doğasını konuşuyoruz .

Mükemmeliyetçiliğin aslında kusurlarımızı örtmek için giydiğimiz "20 tonluk bir zırh" olduğunu fark edip hatalarımızla barışmanın yollarını arıyoruz.

Bazen sanki hayat bize aynı filmi tekrar tekrar izletiyor. Aynı acı, aynı kırılma, farklı yüzler ama tanıdık hisler…

Peki bu tanıdık senaryolar, sadece bir tesadüf mü? Yoksa bilinç dışımızın, zamanında sindiremediği o eski yarayı (travmayı), bu kez iyileştirmek için oynadığı sessiz bir oyun mu?

Bu bölümde, tekrarlayan acıların gerçekten kader mi yoksa bilinç dışımızın bize fısıldadığı eski bir dili olup olmadığını konuşuyoruz.

Terapiye gitme fikri aklına düştü ama hemen ardından o tanıdık ‘ama’lar sıralandı mı?

“Şimdi sırası değil.” “Aslında o kadar da kötü hissetmiyorum.” “Ya işe yaramazsa?”

Bu bölümde, terapiye başlamadan önceki o gri alandayız. Karar vermekle vazgeçmek arasındaki o git-gelde bizi durduran asıl şeyler neler? Korku mu, utanç mı, yüzleşme mi yoksa değişim endişesi mi? Zihninin ürettiğini tüm o bahaneleri ve tereddütleri tek tek masaya yatırıyoruz. Yalnız değilsin, gel beraber düşünelim, olur mu?