Bir şeyi parçalarına ayırmak için çok çaba gösterdiğimiz yerde aslında aynı oranda var etmek istiyoruzdur. Artık var etmeye dair umuduz kalmadığımızda ve bununla yüzleşmediğimizde bağlarımızı tekrar tekrar bitirmek üzerinden kurarız. Bazen bitirmek en güçlü bağlanmadır.

Birini anlamaya çalışmak çoğu zaman korkutucudur. İnsan, ötekinin karmaşasına yaklaştığı yerde kendi kırılganlıklarına da yaklaşır. Yine de ötekine değen her karşılamada bizden çok daha önce başlayan bir hikaye var. Hikayenin bilmediğimiz parçaları duygularımızı bulanıklaştırıyor ve anlamak için kendimizi açmak kırılganlığımızla baş etmenin tek yolu.

Freud Savunmanın Nöropsikozu adlı çalışmasında konversiyon histerisinden bahseder. Zorlayıcı duyguların bedende somatik semptomlar olarak işlenilmesini inceler. Freud’un bu çalışması bizi değişim ve dönüşüm arasındaki farkı düşünmeye sevk etti.

Hayatta bizi kendimize yaklaştıran, bazen kendimizden korkup kaçmamıza sebep olan şey arzular. Bizi “şeyleşmekten” koruyan da arzular. Arzunun yakın düştüğü istek, ilgi, etik, ahlak ve özgürlük arasında kendini nasıl tanımladığını beraber düşünelim.

Tek başınalıkla gelen özgürlük, özgürleşmenin hissettirdiği yalnızlık ve kendini ötekiyle tamamlama arasında inşa edilen benlik imajı üzerinden yaşanan hayatlarımız. Tek başına adım atmaya cesaret edemediğimiz şeylerimiz asıl sebebini düşündüğümüzde hayat birey olmak ve özgür olmak arasında yapılan seçimleri kapsayan ve kendini tekrarlayan bir ötekiyle karşılaşma sahasıdır.