- Επειδή η νεοελληνική λογοτεχνία, δεν είναι ανιαρή!Στις «Μάγισσες», ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης δεν αφηγείται μια ιστορία υπερφυσικού τρόμου, αλλά ένα βαθιά κοινωνικό και ψυχολογικό δράμα. Το διήγημα φωτίζει τη δύναμη της προκατάληψης, της δεισιδαιμονίας και του κοινωνικού φόβου σε μια ελληνική κοινότητα του 19ου αιώνα, όπου η άγνοια ντύνεται με θρησκευτικό λόγο και οδηγεί στον στιγματισμό και την αυτοκαταστροφή. Οι γυναίκες που χαρακτηρίζονται ως «μάγισσες» δεν συνδέονται με τον διάβολο ή το απόλυτο κακό, αλλά με λαϊκές δοξασίες και μυθολογικά σύμβολα όπως η Σελήνη και η Εκάτη. Η τραγική κατάληξη της Μυρμήγκαινας δεν προκύπτει από τη μαγεία, αλλά από τον φόβο της κοινωνικής κατακραυγής. Ο Παπαδιαμάντης δεν καταδικάζει· αφήνει τον αναγνώστη να αναμετρηθεί με το ερώτημα της ευθύνης, της ενοχής και της ανθρώπινης σκληρότητας που γεννά ο φόβος.

-- Επειδή η νεοελληνική λογοτεχνία, δεν είναι ανιαρή!Στο σατιρικό δοκίμιο «Τα Ευτυχήματα της Αρρώστειας», ο Εμμανουήλ Ροΐδης ανατρέπει την κοινότοπη αντίληψη της ασθένειας - ειδικά στα χέρια ιατρών του 19ου αιώνα - ως δυστυχίας και την παρουσιάζει ως πρόσκαιρο προνόμιο. (... με την προϋπόθεση βέβαια πως οι ιατροί δεν θα καταφέρουν να στείλουν τον ασθενή τους στα θυμαράκια)Μέσα από ειρωνεία, φιλοσοφική οξυδέρκεια και κοινωνική κριτική, ο συγγραφέας αποκαλύπτει την υποκρισία της κοινωνικής μέριμνας, την προσωρινή ευαισθησία του ανθρώπου μπροστά στον θάνατο και την αναπόφευκτη επιστροφή στην πεζή, πληκτική καθημερινότητα.Ένα διαχρονικό κείμενο που παραμένει ενοχλητικά επίκαιρο, φωτίζοντας τη σχέση ζωής, αρρώστιας και ανθρώπινης ματαιοδοξίας.Διαβάζει ο Τομάζο Παγώνης (.... μόνο και μόνο επειδή κάποιοι - όπως και ο ίδιος - προτιμούν τις ζώσες φωνές από εκείνες των αλγορίθμων)(κατ΄εξαίρεσιν και μόνο για αυτό το επεισόδιο...) ΔΕΝ σχολιάζει ο ανωτέρω αναφερθής αφηγητής.

#ελληνικήλογοτεχνία

-- Επειδή η νεοελληνική λογοτεχνία, δεν είναι ανιαρή!Στο συγκεκριμένο απόσπασμα από τις «Νησιώτικες ιστορίες», ο Αργύρης Εφταλιώτης κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: αφήνει την ιστορία να μιλήσει μόνη της.Χωρίς ρητορεία. Χωρίς λογοτεχνική επίδειξη.Με μια καθαρή, νησιώτικη δημοτική γλώσσα, δουλεμένη όσο χρειάζεται για να φαίνεται αδούλευτη.Ο μπαρμπα-Γιάννης και ο γάδαρός του, ο Ψαρός, δεν παρουσιάζονται ως αφέντης και ζώο, αλλά ως σύντροφοι στη δουλειά και στη φθορά.Ο θάνατος δεν σχολιάζεται. Απλώς συμβαίνει.Μέσα στον ήλιο, στη ζέστη, στη βιασύνη της ζωής.Ένα κείμενο χωρίς γραφικότητα, χωρίς ωραιοποίηση της φτώχειας.Μόνο ειλικρίνεια.Και γι’ αυτό, βαθιά ανθρώπινο.

-- Επειδή η νεοελληνική λογοτεχνία, δεν είναι ανιαρή!Ο Ανδρέας Λασκαράτος αφηγείται ένα παράδοξο όνειρο: βρίσκεται μπροστά στην πόρτα του Παραδείσου και αντικρίζει τον Άγιο Πέτρο όχι ως άνθρωπο, αλλά ως σκύλο, σύμβολο μιας καθαρότερης και πιο έντιμης ψυχής από εκείνη των περισσότερων ανθρώπων. Ο Παράδεισος αποκαλύπτεται ως τόπος χωρίς κλειδιά, δόγματα και θρησκευτικούς διαχωρισμούς· εκεί μετρά μόνο η αρετή.Ο Λασκαράτος συναντά τον ίδιο του τον εαυτό, την ψυχή του, και μαθαίνει πως ο άνθρωπος χτίζει τον Παράδεισό του όσο ζει, μέσα από τις πράξεις και τη συνείδησή του. Στον Παράδεισο συνυπάρχουν Σωκράτης, Κομφούκιος και Χριστός, όπως και άνθρωποι κάθε πίστης, χωρίς ιεραρχίες εξουσίας αλλά με ηθική αξιολόγηση.Το όνειρο κλείνει με μια πικρή προειδοποίηση: όποιος τολμά να απογυμνώσει τη θεολογία από τα συμφέροντα και τις εμπορικές της χρήσεις, κινδυνεύει από την οργή εκείνων που ζουν απ’ αυτήν. Ξυπνώντας, ο Λασκαράτος γράφει ειρωνικά πως αποφάσισε να σωπάσει, κάτι που, φυσικά, δεν έκανε ποτέ.

-- Επειδή η νεοελληνική λογοτεχνία, δεν είναι ανιαρή!Ένα φαινομενικά απλό διήγημα του Γεωργίου Δροσίνη αποκαλύπτεται ως σκοτεινή αλληγορία για τον έρωτα, την αυταπάτη και την παραφροσύνη ...Ο ξύλινος βιολιστής, φτιαγμένος από το «ξύλο της αγάπης», ερωτεύεται μια πάνινη κούκλα με καρδιά από άχυρα και οδηγείται, από το «πολύ του έρωτος», στην καταστροφή.Σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι επισκευάζουν τα άψυχα και πετούν την ίδια την αγάπη στα σκουπίδια, ο Δροσίνης μιλά για την ευθύνη, την ψευδαίσθηση και την τραγική φύση του ανθρώπου.Μια ιστορία που με κάποιο τρόπο μας οδηγεί στον Γκάτσο, στον Χατζιδάκι, στον Όμηρο και στην Διοτίμα, ενώ μας θυμίζει πως ο έρωτας χωρίς μέτρο δεν είναι μόνο λυσιμελής, αλλά και παράφρων.

Στο παραμύθι «Η Μηλιά» ο Εμμανουήλ Ροΐδης, το 1895, επιλέγει την μορφή ενός γλυκανάλατου παραμυθιού για να χλευάσει την κατάντια μας..Την οικονομία, την εξουσία, τους διορισμούς, την αναξιοκρατία και τις αυταπάτες μιας κοινωνίας που θέλει να πιστεύει σε θαύματα και πάνω από όλα την τάση όλων μας να ακούν "παραμύθια".Μας ξεγελά δηλαδή, κάνοντάς μας να πιστέψουμε πως ακούμε μια δακρύβρεχτη ιστορία, ένα μελό παραμύθι, ....μέχρι που διορίζει έναν από τους ήρωες του, υπουργό παιδείας!Πίσω από, πτωχές πλην τίμιες νέες, σκληρούς μα κατά βάθος αγαθούς βασιλείς, πουλιά πετούμενα, φιλοσόφους, ταχυδακτυλουργούς και διαμάντια, κρύβεται μια σάτιρα σκληρή και απολύτως διαχρονική.Ένα παραμύθι που μοιάζει αθώο, αλλά τελειώνει εκεί που αρχίζει το κράτος.Δείτε και ακούστε το επεισόδιο «Η Μηλιά» και ανακαλύψτε γιατί η ελληνική λογοτεχνία δεν είναι ανιαρή.

-- Επειδή η νεοελληνική λογοτεχνία, δεν είναι ανιαρή!Σε αυτό το επεισόδιο διαβάζουμε και σχολιάζουμε το συγκλονιστικό κείμενο του Λασκαράτου "Ιστορία μιας αποθαμένης", μια σκοτεινή σάτιρα που κινείται ανάμεσα στο γκροτέσκο και την τραγωδία.Μια γυναίκα που θάβεται ζωντανή γίνεται αφορμή για ένα αμείλικτο κοινωνικό κατηγορητήριο: κομπογιανίτες γιατροί, διαφθαρμένος συμβολαιογράφος, συγγενείς που βιάζονται να «τελειώνουν», ένας γάμος συμφέροντος και μια κοινωνία που σέβεται τον άνθρωπο μόνο όταν πάψει να ενοχλεί.Ο Λασκαράτος σατιρίζει την ψευδοεπιστήμη, ξεγυμνώνει την απληστία και αποκαλύπτει πώς η αστική ευπρέπεια μπορεί να γίνει όργανο θανάτου.Μια αφήγηση που συνομιλεί με τον Ροΐδη και προαναγγέλλει σκηνές του Ζορμπά του Καζαντζάκη, παραμένοντας ανατριχιαστικά επίκαιρη.

Στο σατιρικό διήγημα «Ο κουρεύς των νεκρών», ο Ιωάννης Κονδυλάκης παρουσιάζει έναν κουρέα που, μέσα από την καθημερινή του επαφή με τις ανθρώπινες «κεφαλές», καταλήγει φιλόσοφος της ματαιότητας. #ΕλληνικήΛογοτεχναί

... εδώ και 200 χρόνια, οι δάσκαλοι και οι παπάδες .... διώχνουν κόσμο

κάθε τόπος τα προβλήματά του, ... και η Ελλάδα τους Έλληνες (ορισμένους εξ αυτών φυσικά)