Moim osobistym powołaniem nie jest bycie ewangelistą, jednak widok innego człowieka przychodzącego do Chrystusa jest najwspanialszym doświadczeniem w służbie, jakiego kiedykolwiek doznałem.

W Liście do Efezjan Paweł poświęca wiele uwagi eklezjologii, czyli nauce o Kościele. W rzeczywistości można powiedzieć, że List do Efezjan odpowiada na pytanie: Czym jest Kościół?

W królestwie Chrystusa obowiązuje zasada: „Kto jest wierny w najmniejszej sprawie i w wielkiej jest wierny” (Łk 16:10). W królestwie tym Pan Jezus wcielał w życie to, o czym nauczał. Całe Jego życie obrazuje „wierność wobec rzeczy najmniejszych”. Ten temat zasługuje na całą książkę, dlatego w tym naszym krótkim eseju zrobimy coś innego – spróbujemy dostrzec kilka z tych „rzeczy najmniejszych” w życiu naszego Zbawiciela, które zwykle pomijamy.

Wielkie Posłannictwo wzywa nas do tego, abyśmy zapełnili ten świat świadomymi, wyrazistymi chrześcijanami, którzy czczą Boga i z pasją podążają za Jezusem Chrystusem. 

Nieregularne zajmowanie się sprawami Pana nie zaowocuje naszym duchowym wychowaniem. Wizualizacja lub poszukiwanie sekretnej formuły także nie jest pomocne. Musimy sprawować nasze zbawienie z bojaźnią i drżeniem, wiedząc, że Chrystus działa w nas przez swojego Ducha.

Prawdziwe zrozumienie łaski – niezasłużonej Bożej przychylności – zawsze pobudza nas do prowadzenia życia pełnego wdzięczności i posłuszeństwa.

„Jedność” Kościoła jest jednym z czterech klasycznych terminów opisowych definiujących Kościół. Według soboru nicejskiego (325 rok n.e.), Kościół jest jeden, święty, katolicki i apostolski.

Żyjemy w czasach, w których ani ludzie świeccy, ani chrześcijanie nie poświęcają wiele uwagi prawu Bożemu. Zakładamy, że prawo jest reliktem przeszłości, częścią judeochrześcijańskiej historii, ale nie ma trwałego znaczenia dla życia chrześcijańskiego. W praktyce realizujemy w życiu herezję antynomizmu.

Początek V wieku wyróżnił się poważnym sporem w Kościele, znanym jako kontrowersja pelagiańska. Debata ta toczyła się głównie między brytyjskim mnichem Pelagiuszem a wielkim teologiem pierwszego tysiąclecia, Augustynem z Hippony. W trakcie tego sporu Pelagiusz ostro sprzeciwiał się rozumieniu przez Augustyna upadku, łaski i predestynacji.