Myślę, że deklaracja „Ewangelicy i katolicy razem” (z ang. Evangelicals and Catholics Together) i podobne inicjatywy zmierzające do nawiązania porozumienia z rzymskimi katolikami opierają się na fundamentalnym niezrozumieniu tego, w jakim miejscu Kościół rzymskokatolicki znajduje się pod względem teologicznym i czego tak naprawdę naucza. Nie ma wątpliwości, że Kościół rzymskokatolicki zmienił się od XVI wieku. Ale zmiany te nie zmniejszyły przepaści między Rzymem a protestantyzmem. W rzeczywistości różnice są teraz nawet większe. Na przykład, formalnie zdefiniowana proklamacja nieomylności papieża i wszystkie oświadczenia mariologiczne, które pojawiły się od czasów reformacji. Rzym również nie wycofał się z żadnego ze stanowisk, które zajął w XVI-wiecznej debacie. W zaktualizowanym Katechizmie Kościoła Katolickiego wydanym w połowie lat dziewięćdziesiątych XX wieku potwierdzono skarbiec zasług, czyściec, odpusty, usprawiedliwienie przez sakramenty i inne doktryny.

Tysiące ludzi zmaga się z poczuciem winy związanym z aborcją. Prześladuje ono kobiety, które poddały się aborcji, mężczyzn, którzy do niej zachęcali oraz lekarzy, którzy ją przeprowadzili. Jedna z lekarek napisała w gazecie The New York Times, że musiała przygotowywać się emocjonalnie i często znosiła bezsenne noce przed wykonywaniem aborcji: „To bardzo trudna rzecz dla ginekologa” – powiedziała. „Emocje, jakie wzbudza, są tak silne… że lekarze nie rozmawiają ze sobą na ten temat”. Pewnego razu lekarka ta upadła na podłogę pod wpływem emocji po przeprowadzeniu aborcji.

Kiedy zastanawiamy się nad trudną sytuacją, z jaką mierzy się kościół ewangelikalny w XXI wieku, to w pierwszej kolejności musimy zrozumieć, że samo określenie „kościół ewangelikalny” jest zbędne. Jeśli dany kościół nie jest ewangelikalny, to nie jest autentycznym kościołem. 

Wiele lat minęło, zanim faktycznie mogłem powiedzieć: „Kocham Psalm 23”. Wciąż mam przed sobą okładkę rysunkowej Biblii. Jest tam Dawid, zarumieniony i z kręconymi włosami, a zaraz obok widać śliczną owieczkę. Był wzorowym dzieckiem – tym wszystkim, czym ja nie byłem. Ten idealny chłopak mnie potępiał.

Ewangelia Jezusa Chrystusa jest zawsze narażona na zniekształcenia. Została wypaczona w wiekach poprzedzających reformację protestancką w XVI wieku. Została zniekształcona w niezliczonych innych momentach w historii Kościoła i często jest wypaczana dzisiaj. Dlatego Marcin Luter powiedział, że ewangelii trzeba bronić w każdym pokoleniu. Jest ona głównym celem ataku złych sił. Wiedzą one, że jeśli uda im się pozbyć ewangelii, to mogą pozbyć się samego chrześcijaństwa.

W dniu ostatecznym nie będziemy sądzeni na podstawie tego, czy to my czujemy się winni, ale na podstawie tego, czy faktycznie jesteśmy winni. Jeśli jednak czujesz się winny, dziękuj za to Bogu. Poczucie winy jest sygnałem, że prawdopodobnie coś jest nie tak. Duch Święty przekonuje nas o grzechu, a wraz z tym przekonaniem przychodzi czułe miłosierdzie, które prowadzi nas do okazania skruchy i doznania przebaczenia, abyśmy mogli chodzić w Jego obecności.

Czy człowiek może łudzić się co do stanu swojej wiary? Tak. Czy możemy myśleć, że mamy zbawczą wiarę, a jej nie mieć? Czy możemy ją mieć i nie być tego pewni? Tak, możemy naprawdę ją mieć i nie być tego pewni. Możemy naprawdę jej nie mieć i być pewni, że ją mamy. Dlatego musimy pilnie i z modlitwą studiować Pismo Święte, aby nauczyć się odróżniać prawdziwą pewność zbawienia od fałszywej.

Reformacyjna doktryna usprawiedliwienia jest często podsumowywana sloganem sola fide, co oznacza „tylko przez wiarę”. Wyrażenie sola fide oznacza nauczanie, że usprawiedliwienie następuje przez samą wiarę.

Kościół rzymskokatolicki w swojej historii także nauczał, że usprawiedliwienie następuje przez wiarę. Twierdzą oni, że wiara jest początkowym etapem usprawiedliwienia. Jest fundamentem i korzeniem naszego usprawiedliwienia. Rzym kładzie nacisk na konieczność wiary dla usprawiedliwienia. Tak więc fide w wyrażeniu sola fide jest wyraźnie potwierdzone przez Rzym. To, czego Rzym nie potwierdza, to sola, ponieważ nawet jeśli wiara jest inicjacją, fundamentem i korzeniem usprawiedliwienia, sama jej obecność nie wystarczy, aby dostąpić usprawiedliwienia. 

Wiek czwarty był jednym z najbardziej znaczących z pierwszych piętnastu wieków istnienia Kościoła. Miało w nim miejsce wiele wydarzeń, które wytyczyły kierunek dla jego przyszłej historii. 

Wiek ów rozpoczął się od dwóch wielkich zmian.

Czy modlitwa sprawia jakąkolwiek różnicę? Czy naprawdę coś zmienia? Ktoś kiedyś zadał mi to pytanie, tylko w nieco inny sposób: „Czy modlitwa zmienia zdanie Boga?”. Moja odpowiedź wywołała burzę protestów. Odpowiedziałem po prostu: „Nie”. Gdyby ta osoba zapytała mnie: „Czy modlitwa coś zmienia?”, odpowiedziałbym: „Oczywiście!”.