Czytając Pismo, szczególnie Nowy Testament, natrafiamy na stale powtarzający się wątek dotyczący chętnego podporządkowania się przez chrześcijan różnym rodzajom autorytetu. Biorąc pod uwagę buntowniczego ducha naszych czasów, trochę mnie to przeraża. Zbyt łatwo można dać się złapać czemuś, co może doprowadzić nas do otwartego sprzeciwu wobec władzy Boga.

Jakie znaczenie dla życia chrześcijańskiego mają suwerenność Boga, zbawienie przez łaskę, usprawiedliwienie przez wiarę i nowe życie w jedności z Chrystusem? Luter widział w tym cztery implikacje.

Aż do dzisiaj pytanie o rolę prawa Bożego w odniesieniu do życia chrześcijańskiego prowokuje wiele debat i dyskusji. To jest jeden z tych punktów, w których możemy wiele nauczyć się od naszych przodków, a klasyczne podejście Jana Kalwina do prawa opisane w Podstawach religii chrześcijańskiej może być nam tutaj szczególnie pomocne. Pouczenie ze strony Kalwina można streścić w formie – jak sam to nazywa – potrójnego zastosowania prawa w odniesieniu do nowego przymierza.

Umysł ludzki jest jednym z najbardziej fascynujących aspektów stworzenia. Jest potężniejszy od największego z superkomputerów, jest w stanie rozwiązywać problemy i dokonywać wielkich odkryć. To sprawia, że intelektualne konsekwencje grzechu są szczególnie tragiczne.

Jako pastor i teolog, w ciągu ostatnich lat musiałem przemyśleć wiele trudnych kwestii. Najtrudniej było mi stanąć twarzą w twarz z prawdą o cierpieniu. Wszyscy w jakimś wymiarze zmagamy się z cierpieniem. Wszyscy znamy ludzi, którzy przeżywają swoje straszne cierpienia i dziwimy się, jak oni sobie z tym radzą.

Doświadczenie może i powinno nas uczyć, ale nigdy nie może stać się ostatecznym sędzią rozstrzygającym, co jest dobre, a co złe.

Gdyby to od nas zależało, nikt z nas nie wymyśliłby sobie Boga Biblii.

Chrystus jest odwiecznym obiektem uczuć Ojcowskich, my zaś jesteśmy darem miłości Ojca ofiarowanym Jego Synowi. Zostaliśmy usynowieni przez Ojca w Chrystusie, Ojciec zaś kocha nas, ponieważ jesteśmy w Jego Synu.

Czterdzieści lat temu pewien znajomy zapytał mnie: „Słyszałeś kiedyś o R.C. Sproulu? Mówi się o nim, że jest najlepszym popularyzatorem teologii reformowanej na świecie”.

Pismo nalega na odnawianie naszych umysłów, abyśmy mogli myśleć w sposób miły Bogu i aby nasze wybory były zgodne z prawem Bożym.