Pepijn van Erp is wiskundige en sceptisch activist. Hij is bij Stichting Skepsis onder meer gespecialiseerd in complottheorieën en nepnieuws. Volgens van Erp is complotdenken van alle tijden en complotdenkers zijn er allerlei soorten en verschillende gradaties. Vanuit zijn ervaring met het feitelijk analyseren van complotverhalen en het discussiëren met personen die ze opvoeren en aanhangen, maakt hij duidelijk hoe divers het complot denken is en over wat voor soort we ons het meest zorgen zouden moeten maken.

Deze podcast is een onderdeel van de avond: Felix & Sofie // Complottheorie (21-1-2020)

Klimaatverandering is een groot verzinsel, vaccinaties veroorzaken autisme, de aarde zou toch plat zijn en Facebook luistert je af. Er wordt vaak gelachen om complottheorieën, en misschien nog meer om complotdenkers, maar waarom blijken complottheorieën dan toch zo aantrekkelijk? Als ze ‘onzin’ zouden zijn, dan konden we complotten toch gewoon ontmaskeren? Laten zien dat ze niet waar zijn?

Complottheorieën hebben iets ongrijpbaars. Om je ertoe te verhouden is meer nodig dan alleen een gesprek over waarheid en bewijs, want alleen al de vraag wat complottheorieën precies zijn leidt tot discussie. Wie zegt er eigenlijk dat complottheorieën niet tot de wetenschap behoren, en op basis waarvan? Of zijn het misschien eerder een soort overtuigingen, zoals een collectieve religie, of een al dan niet politieke beweging.

Ook de herkomst van complotten is onduidelijk. Moeten we haar bron vinden in onze psyche, komt ze voort uit desinformatie of teveel informatie vanuit de media, of zijn misschien er specifieke sociale processen die ten grondslag liggen aan collectief wantrouwen? En dat wantrouwen, is die niet gerechtvaardigd? In een tijd van zulke grote systemen dat niemand het overzicht meer lijkt te hebben valt een goede dosis scepsis helemaal op zijn plek.

Zijn complotdenkers dan eigenlijk de ware criticasters van deze tijd? Of moeten we toch voorzichtiger zijn dan dat en op zoek gaan naar manieren op het complotdenken te stoppen? Bij Felix & Sofie gaan we een avond lang op zoek naar de onderliggende (non-)logica van het complotdenken en graven we ons diep in op zoek naar de wortels van maatschappelijke scepsis.

Peter Achterberg is socioloog aan de Universiteit van Tilburg. Hij houdt zich onder andere bezig met de vraag naar hoe mensen betekenis geven aan veranderingen in de wereld om hen heen en welke gevolgen dit heeft voor hun gedrag en hoe dit uitgelegd zou kunnen worden. Achterberg gaat in deze podcast in op de manier waarop de secularisering van het geloof, in navolging van Popper, verschillende doctrines van ongelovigheid heeft voortgebracht en hoe dit zich verhoudt tot de nijging om complottheorieën aan te hangen.

Deze podcast is een onderdeel van de avond: Felix & Sofie // Complottheorie (21-1-2020)

Klimaatverandering is een groot verzinsel, vaccinaties veroorzaken autisme, de aarde zou toch plat zijn en Facebook luistert je af. Er wordt vaak gelachen om complottheorieën, en misschien nog meer om complotdenkers, maar waarom blijken complottheorieën dan toch zo aantrekkelijk? Als ze ‘onzin’ zouden zijn, dan konden we complotten toch gewoon ontmaskeren? Laten zien dat ze niet waar zijn?

Complottheorieën hebben iets ongrijpbaars. Om je ertoe te verhouden is meer nodig dan alleen een gesprek over waarheid en bewijs, want alleen al de vraag wat complottheorieën precies zijn leidt tot discussie. Wie zegt er eigenlijk dat complottheorieën niet tot de wetenschap behoren, en op basis waarvan? Of zijn het misschien eerder een soort overtuigingen, zoals een collectieve religie, of een al dan niet politieke beweging.

Ook de herkomst van complotten is onduidelijk. Moeten we haar bron vinden in onze psyche, komt ze voort uit desinformatie of teveel informatie vanuit de media, of zijn misschien er specifieke sociale processen die ten grondslag liggen aan collectief wantrouwen? En dat wantrouwen, is die niet gerechtvaardigd? In een tijd van zulke grote systemen dat niemand het overzicht meer lijkt te hebben valt een goede dosis scepsis helemaal op zijn plek.

Zijn complotdenkers dan eigenlijk de ware criticasters van deze tijd? Of moeten we toch voorzichtiger zijn dan dat en op zoek gaan naar manieren op het complotdenken te stoppen? Bij Felix & Sofie gaan we een avond lang op zoek naar de onderliggende (non-)logica van het complotdenken en graven we ons diep in op zoek naar de wortels van maatschappelijke scepsis.

Jan Bor is een filosoof, publicist en columnist, die aan een breed scala van universiteiten en kunstacademies werkzaam is geweest. In 1990 promoveerde hij aan de Universiteit Leiden met het proefschrift ‘Bergson en de Onmiddellijke Ervaring’. Later verschenen van zijn hand De Verbeelding van het Denken, Een (Nieuwe) Geschiedenis van de Filosofie, Wat is Wijsheid, Mondriaan Filosoof, OnZen en dit jaar Modern Modern. Naast deze grote hoeveelheid aan publicaties heeft Jan Bor met Alexander Oey ook een aantal films gemaakt.

Deze podcast is een onderdeel van de editie:

Felix & Sofie // De Tijd van de Metafysica & De Metafysica van de Tijd

17-12-2019

Al sinds het ontstaan van de metafysica is ‘tijd’ een berucht moeilijke kwestie geweest. Lang zochten filosofen naar ‘eeuwige waarheden’, Plato in zijn transcendente Ideeënwereld, en in de Middeleeuwen werd het tijdloze in God gezocht. Dat veranderde gedurende de Verlichting met het optreden van Kant, volgens wie tijd slechts een aanschouwingsvorm van de mens was, geen eigenschap van de wereld op zichzelf, maar een ‘mal’ waarmee onze zintuigen de wereld beschouwen. Daarmee haalde Kant de tijd uit de hemelen: tijd is geen eeuwige vorm maar onze aanschouwingsvorm van het niet-eeuwige. Toch was in de filosofie met die ‘Copernicaanse wending’ het laatste woord over tijd nog niet gesproken.

Zo bekritiseerde Henri Bergson zijn Duitse vakgenoot, omdat die ruimte niet goed van tijd zou hebben onderscheiden. Tijd is – anders dan ruimte - niet iets opdeelbaars en homogeens: het is als een melodie, waarin ieder moment is vervlochten met het moment dat moet komen en is geweest. Zodra je een element van een symfonie isoleert en op zichzelf neemt, blijft er niets van de melodie over. Het wezen van de tijd ligt evenzo in de beweging, haar ‘duur’, zoals Bergson dat noemde. Het verleden gaat het heden binnen en vormt er een ongedeeld geheel mee.

De implicaties van zo’n ‘vloeibare’ tijdsopvatting reiken verder dan op het eerste gezicht misschien duidelijk is. In de tweede helft van de vorige eeuw wijzen verschillende filosofen erop dat tijd en waarheid veelal hebben gefungeerd als twee handen op één buik. Een groot deel van onze waarheden bleek te leunen op de aanname van eeuwigheid: een homogene ruimte boven de tijd. Als denkbeelden gebaseerd moeten worden op een eindeloos veranderlijke en heterogene ervaring, lijkt dat ook aan hun ‘eeuwige’ geldigheid af te doen. Dat roept direct de vraag op naar de mogelijkheid van grotere filosofische antwoorden: is met de tijd de metafysica ten einde gekomen, zoals Heidegger ooit stelde op grond van Nietzsche?

Deze avond duikt Felix & Sofie in deze ‘vertijdelijking’ van de filosofie. Hoe wordt er heden ten dage in de filosofie over tijd nagedacht? Hoe verhoudt die tijd zich tot de menselijke ervaring? Is het tijd dat de metafysica weer nieuw leven ingeblazen wordt, of moet de filosofie zich neerleggen bij haar voorspelde einde?

Mark Leegsma studeerde filosofie en klinische psychologie. Hij heeft gedoceerd aan de Universiteit van Amsterdam en aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Daarnaast was hij hoofdredacteur van iFilosofie, het online tijdschrift van de ISVW (Internationale School voor Wijsbegeerte). Hij droeg bij aan ‘Inleiding in de Persoonlijkheidspsychologie’ en publiceerde ‘Extreem in de Klas’. Momenteel werkt hij aan een proefschrift op het grensvlak van de filosofie en de psychologie, waarin ook de filosofie van Henri Bergson een centrale rol speelt.

Deze podcast is een onderdeel van de editie:

Felix & Sofie // De Tijd van de Metafysica & De Metafysica van de Tijd

17-12-2019

Al sinds het ontstaan van de metafysica is ‘tijd’ een berucht moeilijke kwestie geweest. Lang zochten filosofen naar ‘eeuwige waarheden’, Plato in zijn transcendente Ideeënwereld, en in de Middeleeuwen werd het tijdloze in God gezocht. Dat veranderde gedurende de Verlichting met het optreden van Kant, volgens wie tijd slechts een aanschouwingsvorm van de mens was, geen eigenschap van de wereld op zichzelf, maar een ‘mal’ waarmee onze zintuigen de wereld beschouwen. Daarmee haalde Kant de tijd uit de hemelen: tijd is geen eeuwige vorm maar onze aanschouwingsvorm van het niet-eeuwige. Toch was in de filosofie met die ‘Copernicaanse wending’ het laatste woord over tijd nog niet gesproken.

Zo bekritiseerde Henri Bergson zijn Duitse vakgenoot, omdat die ruimte niet goed van tijd zou hebben onderscheiden. Tijd is – anders dan ruimte - niet iets opdeelbaars en homogeens: het is als een melodie, waarin ieder moment is vervlochten met het moment dat moet komen en is geweest. Zodra je een element van een symfonie isoleert en op zichzelf neemt, blijft er niets van de melodie over. Het wezen van de tijd ligt evenzo in de beweging, haar ‘duur’, zoals Bergson dat noemde. Het verleden gaat het heden binnen en vormt er een ongedeeld geheel mee.

De implicaties van zo’n ‘vloeibare’ tijdsopvatting reiken verder dan op het eerste gezicht misschien duidelijk is. In de tweede helft van de vorige eeuw wijzen verschillende filosofen erop dat tijd en waarheid veelal hebben gefungeerd als twee handen op één buik. Een groot deel van onze waarheden bleek te leunen op de aanname van eeuwigheid: een homogene ruimte boven de tijd. Als denkbeelden gebaseerd moeten worden op een eindeloos veranderlijke en heterogene ervaring, lijkt dat ook aan hun ‘eeuwige’ geldigheid af te doen. Dat roept direct de vraag op naar de mogelijkheid van grotere filosofische antwoorden: is met de tijd de metafysica ten einde gekomen, zoals Heidegger ooit stelde op grond van Nietzsche?

Deze avond duikt Felix & Sofie in deze ‘vertijdelijking’ van de filosofie. Hoe wordt er heden ten dage in de filosofie over tijd nagedacht? Hoe verhoudt die tijd zich tot de menselijke ervaring? Is het tijd dat de metafysica weer nieuw leven ingeblazen wordt, of moet de filosofie zich neerleggen bij haar voorspelde einde?

Laat het iedereen bespaard blijven ooit in de greep van het kwaad te komen. Noch als slachtoffer, noch als dienaar. Die eerste is tragisch, de tweede verwerpelijk. Echter zo makkelijk als we slachtoffer of dienaar herkennen, zo lastig is het kwaad zelf te duiden.

Wat is het kwaad? Meestal denken we aan morele horror. Daden waar ons morele vocabulaire de woorden voor ontbeert. Kwade daden overschrijden het herkenbare morele tekort. Het kwaad toont zich als een perverse transgressie van de moraal. Niet zelden worden we het gelaat van Satan gewaar achter het kwaad. De boze genius die vernietiging van leven, samenleven en menselijk geluk wil.

Denken over het kwaad heeft diepe filosofische en religieuze wortels. Tot ver in de middeleeuwen werd het gedomineerd door de filosofische ideeën van Plato en Aristoteles, gecombineerd met het theologische gedachtegoed van de christelijke denkers Augustinus en Aquino. Het kwaad werd in navolging van deze denkers voorgesteld als afwezigheid van het goede en de corruptie van een goddelijk geordende kosmos. Pas met Machiavelli en Hobbes kreeg het kwaad een meer politiek karakter, om uiteindelijk bij Hannah Arendt te eindigen met de banale belichaming ervan in Eichmann.

Van Duivel tot mens, van mens tot banale gehoorzaamheid… waar moeten we het Kwaad plaatsen? Of kunnen we het kwaad beter vergeten als we afschrikwekkend gedrag willen duiden? Wellicht zijn psychologische en sociologische profielen afdoende om zulk gedrag te verklaren. Toch lijken we dan een dimensie te missen om verschrikkingen van het formaat genocide in moreel perspectief te krijgen. Echter, zonder God of Duivel ter plaatse om zulk kwaad van wortels te voorzien, resteert slechts metafysische verlegenheid. Het Kwaad bestaat, maar we begrijpen haar niet. Tot die tijd blijft het kwaad, wrang genoeg, bron van fascinatie en vermaak.

Laat het iedereen bespaard blijven ooit in de greep van het kwaad te komen. Noch als slachtoffer, noch als dienaar. Die eerste is tragisch, de tweede verwerpelijk. Echter zo makkelijk als we slachtoffer of dienaar herkennen, zo lastig is het kwaad zelf te duiden.

Wat is het kwaad? Meestal denken we aan morele horror. Daden waar ons morele vocabulaire de woorden voor ontbeert. Kwade daden overschrijden het herkenbare morele tekort. Het kwaad toont zich als een perverse transgressie van de moraal. Niet zelden worden we het gelaat van Satan gewaar achter het kwaad. De boze genius die vernietiging van leven, samenleven en menselijk geluk wil.

Denken over het kwaad heeft diepe filosofische en religieuze wortels. Tot ver in de middeleeuwen werd het gedomineerd door de filosofische ideeën van Plato en Aristoteles, gecombineerd met het theologische gedachtegoed van de christelijke denkers Augustinus en Aquino. Het kwaad werd in navolging van deze denkers voorgesteld als afwezigheid van het goede en de corruptie van een goddelijk geordende kosmos. Pas met Machiavelli en Hobbes kreeg het kwaad een meer politiek karakter, om uiteindelijk bij Hannah Arendt te eindigen met de banale belichaming ervan in Eichmann.

Van Duivel tot mens, van mens tot banale gehoorzaamheid… waar moeten we het Kwaad plaatsen? Of kunnen we het kwaad beter vergeten als we afschrikwekkend gedrag willen duiden? Wellicht zijn psychologische en sociologische profielen afdoende om zulk gedrag te verklaren. Toch lijken we dan een dimensie te missen om verschrikkingen van het formaat genocide in moreel perspectief te krijgen. Echter, zonder God of Duivel ter plaatse om zulk kwaad van wortels te voorzien, resteert slechts metafysische verlegenheid. Het Kwaad bestaat, maar we begrijpen haar niet. Tot die tijd blijft het kwaad, wrang genoeg, bron van fascinatie en vermaak.

Laat het iedereen bespaard blijven ooit in de greep van het kwaad te komen. Noch als slachtoffer, noch als dienaar. Die eerste is tragisch, de tweede verwerpelijk. Echter zo makkelijk als we slachtoffer of dienaar herkennen, zo lastig is het kwaad zelf te duiden.

Wat is het kwaad? Meestal denken we aan morele horror. Daden waar ons morele vocabulaire de woorden voor ontbeert. Kwade daden overschrijden het herkenbare morele tekort. Het kwaad toont zich als een perverse transgressie van de moraal. Niet zelden worden we het gelaat van Satan gewaar achter het kwaad. De boze genius die vernietiging van leven, samenleven en menselijk geluk wil.

Denken over het kwaad heeft diepe filosofische en religieuze wortels. Tot ver in de middeleeuwen werd het gedomineerd door de filosofische ideeën van Plato en Aristoteles, gecombineerd met het theologische gedachtegoed van de christelijke denkers Augustinus en Aquino. Het kwaad werd in navolging van deze denkers voorgesteld als afwezigheid van het goede en de corruptie van een goddelijk geordende kosmos. Pas met Machiavelli en Hobbes kreeg het kwaad een meer politiek karakter, om uiteindelijk bij Hannah Arendt te eindigen met de banale belichaming ervan in Eichmann.

Van Duivel tot mens, van mens tot banale gehoorzaamheid… waar moeten we het Kwaad plaatsen? Of kunnen we het kwaad beter vergeten als we afschrikwekkend gedrag willen duiden? Wellicht zijn psychologische en sociologische profielen afdoende om zulk gedrag te verklaren. Toch lijken we dan een dimensie te missen om verschrikkingen van het formaat genocide in moreel perspectief te krijgen. Echter, zonder God of Duivel ter plaatse om zulk kwaad van wortels te voorzien, resteert slechts metafysische verlegenheid. Het Kwaad bestaat, maar we begrijpen haar niet. Tot die tijd blijft het kwaad, wrang genoeg, bron van fascinatie en vermaak.

In deze podcast hoor je de column Ruben Jacobs tijdens de avond: Het Moderne Cynisme op 22 oktober 2019.

Het Moderne Cynisme

Elke dag staat de krant vol met alarmerende berichten over klimaatrampen of schade aan de democratie. Wij nemen die berichten tot ons, uiten ons ongeloof of ongenoegen – maar gaan vervolgens rustig verder met ons leven.

Vijfendertig jaar geleden karakteriseerde Peter Sloterdijk dit verschijnsel in zijn Kritiek van de cynische rede als cynisme. Volgens hem gaat de moderne burger gebukt onder een verlicht vals bewustzijn dat, anders dan het door ideologie of dogma verblinde valse bewustzijn van weleer, niet lijdt aan een verkeerde voorstelling van de werkelijkheid. De cynicus weet wat er aan de wereld schort, maar laat na die kennis in praktijk te brengen. Zonder er echt in te geloven schikt het cynische bewustzijn zich naar de bestaande orde – ze past zich tegen beter weten in aan. De cynische geest heerst overal: van kiezers die schouderophalend reageren op corrupte politici, tot iedereen die zijn of haar zorgen over het klimaat uit en ondertussen vlees blijft eten en naar verre oorden vliegt.

Dit troosteloze, cynische conformisme vormt volgens Sloterdijk een probleem voor de Verlichting. Van de vrije dialoog waarin het beste argument triomfeert, komt er dankzij de cynicus maar weinig terecht. De verlichte discussie wordt gesaboteerd doordat de cynische rede alle waarheden die de huidige levensstijl bedreigen niet wil horen. De drang tot zelfbehoud wint het van het ondermijnende gepraat over de waarheid, zodat er allerlei geraffineerde vormen van het ‘niet willen weten’ ontstaan, zoals het ontkennen van evidente feiten of het veinzen van naïviteit. Maar als men onhoudbare opinies tegen beter weten in handhaaft en als er niemand nog zin heeft in de vrije dialoog, wat valt er dan nog te verlichten? Is het cynisch bewustzijn eigenlijk wel te bestrijden? Of van haar cynisme af te brengen?

In deze podcast hoor de Julien Kloeg over de Cynische Rede van Peter Sloterdijk tijdens de avond: Het Moderne Cynisme op 22 oktober 2019.

Het Moderne Cynisme

Elke dag staat de krant vol met alarmerende berichten over klimaatrampen of schade aan de democratie. Wij nemen die berichten tot ons, uiten ons ongeloof of ongenoegen – maar gaan vervolgens rustig verder met ons leven.

Vijfendertig jaar geleden karakteriseerde Peter Sloterdijk dit verschijnsel in zijn Kritiek van de cynische rede als cynisme. Volgens hem gaat de moderne burger gebukt onder een verlicht vals bewustzijn dat, anders dan het door ideologie of dogma verblinde valse bewustzijn van weleer, niet lijdt aan een verkeerde voorstelling van de werkelijkheid. De cynicus weet wat er aan de wereld schort, maar laat na die kennis in praktijk te brengen. Zonder er echt in te geloven schikt het cynische bewustzijn zich naar de bestaande orde – ze past zich tegen beter weten in aan. De cynische geest heerst overal: van kiezers die schouderophalend reageren op corrupte politici, tot iedereen die zijn of haar zorgen over het klimaat uit en ondertussen vlees blijft eten en naar verre oorden vliegt.

Dit troosteloze, cynische conformisme vormt volgens Sloterdijk een probleem voor de Verlichting. Van de vrije dialoog waarin het beste argument triomfeert, komt er dankzij de cynicus maar weinig terecht. De verlichte discussie wordt gesaboteerd doordat de cynische rede alle waarheden die de huidige levensstijl bedreigen niet wil horen. De drang tot zelfbehoud wint het van het ondermijnende gepraat over de waarheid, zodat er allerlei geraffineerde vormen van het ‘niet willen weten’ ontstaan, zoals het ontkennen van evidente feiten of het veinzen van naïviteit. Maar als men onhoudbare opinies tegen beter weten in handhaaft en als er niemand nog zin heeft in de vrije dialoog, wat valt er dan nog te verlichten? Is het cynisch bewustzijn eigenlijk wel te bestrijden? Of van haar cynisme af te brengen?

/// Show notes \\\

Afbeeldingen bij de lezing van Clint Verdonschot:

Rirkrit Tiravanija – Pad Thai

Wang Hui - De zuidelijke inspectie tour van keizer Kangxi, rol drie (1698)

Liu Wei - It Looks Like a Landscape

Clement Greenberg

Vanitas - Clara Peeters

Awesome bag, made in India – TINKEBELL

Le gout du blanc – Les Deux Garc ̧ons

/// Programma \\\

Een vis in een (werkende) blender stoppen en het in een museum neerzetten: is dat kunst? Mag je obscene dingen zoals bestialiteit en moord afbeelden? Kunnen we het werk van mensen zoals R. Kelly, Michael Jackson en Woody Allen zonder bijsmaak waarderen - of maakt dat ons 'slechte' mensen?

Kunst en moraal hebben iets met elkaar te maken. Niet voor niets noemen we lelijke kunst vaak slecht en verwachten we juist van kunst dat ze conventies kan bevragen of doorbreken. De Chinese president Xi Jinping waarschuwt voor immorele kunst omdat zij ''de vieze lucht van het geld'' zou hebben, maar claimt ook dat goede kunst vaderlandsliefde moet uitstralen en de ''juiste'' visie op de Chinese geschiedenis en cultuur moet verspreiden.

In de geschiedenis van de filosofie is deze vraag meer dan eens naar voren gekomen. Zo noemt Plato dichters “na-apers” en poëzie “een aantasting van het gezonde verstand”. Zij is slecht voor de gewone mens, omdat de poëet de wereld anders voordoet dan hij is. Aan de andere kant denkt Aristoteles dat we kunst nodig hebben om onze emoties in kwijt te kunnen en normaal te functioneren. In de Verlichting beargumenteert Kant in navolging van Hume dat de waardering van kunst losstaat van de moraal, omdat zij vooral betrekking heeft op onze subjectieve ervaring en niet universeel gedacht kan worden.

Tegenwoordig zijn we eerder naar de betekenis van kunst gaan kijken dan dat we op zoek zijn naar de essentie van het schone. Dus stellen we onszelf de vraag: Wat is slechte kunst? Kan het bestaan van een bepaald kunstwerk in zichzelf immoreel zijn? Kan kunst immoreel zijn vanwege haar impact op onze ervaring, gedachten of gedrag? Maakt een immorele kunstenaar zijn kunst ook slecht? En heeft kunst haar eigen domein van morele grenzen?

Programma & moderatie: Trijsje Franssen en Kamiel Feiertag

///Sprekers\\\

Naomí Combrink is literatuur- en cultuurwetenschapper en schrijver. Zij stelt dat wij de ‘kwaliteit’ van kunst niet los kunnen zien van een immorele maker. Combrink pleit dan ook vanuit feministische/antiracistische hoek om te stoppen met het consumeren van werken van ‘slechte mensen’. Vorig jaar publiceerde zij het essay ‘Onze Schaamteloze Canon’ op de website Hard//hoofd.

Clint Verdonschot volgt een Phd aan de Unversity of Essex en verdiept zich in de relatie tussen onze identiteit – collectief en individueel – en de waarde die we hechten aan kunst en cultuur. Verdonschot zal tijdens deze avond ingaan op het onderscheid tussen ethiek en esthetica en het domein van kunst.

Bo Tarenskeen is toneelspeler, schrijver, regisseur en medeoprichter van Theater Na de Dam. Hij studeerde taalfilosofie en politieke wetenschappen in Amsterdam, Potsdam en Berlijn en volgde de Regieopleiding aan het RITS in Brussel. Hij maakte onder meer de voorstellingen EICHMANN, KISSINGER en SPEER. Tijdens deze avond zal hij reflecteren op de morele verantwoordelijkheid van een maker en enkele fragmenten voorlezen uit zijn stukken.