یعقوب، از دو نوع حکمت صحبت می‌کند. حکمت دنیوی یا نفسانی و شیطانی، که میوۀ آن حسد تلخ و تعصب است و حکمت آسمانی، که سرشار از رحمت و ثمرات نیکو و بی‌غرض و بی‌ريا می‌باشد.‏

بسیاری از گناهان و شرارت‌ها توسط زبان به‌انجام می‌رسد. زبان و کلام ما، همان چیزی است که در فکر ما می‌گذرد و فکر ما زمانی اصلاح می‌شود که تسلیم خدای راستين گردد.‏

یعقوب دربارۀ ایمان واقعی و عمل ایماندار در زندگی روزمره سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که ایمان خالص و واقعی در عمل ظاهر می‌شود و این ایمان باعث رستگاری و نجات انسان می‌گردد.‏

یعقوب، در فصل دوم آیات یک تا سیزده، بر این تاکید دارد که نباید قضاوت‌ اشخاص از روی ظاهر آنها و همراه با تبعيض باشد. ایمانداران باید از ظاهربینی پرهیز کنند و خدا و همۀ انسان‌ها را محبت نمایند.‏

وقتی انسان رابطۀ شخصی و صمیمی با خدا داشته باشد، می‌تواند ارادۀ خدا را ‌انجام دهد. سه نشانۀ عملی خداپرستی واقعی، کنترل زبان، کمک به نیازمندان و دوری از آلایش‌ دنيا می‌باشند.‏

یعقوب، در خصوص رفتار ما ایمانداران مسيحی، نکات مهمی را ذکر می‌کند. ما باید در شنیدن تند و در گفتن کُند باشيم و دير عصبانی شويم چون عصبانيت انسان به هدف‌های نيکوی الهی کمک نمی‌کند.‏

ما همواره در دوراهیِ انتخاب خوب‌ و بد قرار داریم و اگر بدی را انتخاب کنیم، تقصیر خودمان است. خدا بخشش‌های نیکوی خود را به کسانی می‌بخشد که ایمان‌شان در عمل ديده می‌شود.‏

خدا، کسی را به‌سمت گناه سوق نمی‌دهد چون از بدی مبرا است. خدا کسی را وسوسه نمی‌کند، بلکه انسان خودش مجذوب اميال ناپاک خود می‌شود. کسی که بر وسوسه‌ها پیروز شود، تاج حیات را خواهد یافت.‏

وقتی در دعا از خدا درخواستی داريم، نباید شک و دودلی در ما باشد. نتیجۀ دودلی و شک این است که شخص چیزی از خدا دریافت نخواهد کرد و ناپايداری جنبه‌های مختلف زندگی او را در‌بر‌می‌گیرد.‏

همۀ ما نیازمند حکمت الهی هستیم. حکمت کتاب مقدسی، دیدن زندگی از زاویۀ دید خدا است. برای دریافت حکمت الهی، باید با ایمان آن‌را از خدا درخواست کنیم و او با سخاوت به ما عطا خواهد کرد.‏