مسیح در حال مرگ بر صلیب نیز شخصیت و هدف و تعهدش را بر ما نمایان ساخت. او در همان لحظه‌های پایانی، راهزنی که از او طلب نجات و آمرزش می‌کند را به سمت فردوس هدایت کرد.‏

اولین کاری که مسیح بر صلیب کرد دعا برای دشمنانش بود. او رحمت خدا را طلبید نه غضب او را. پس ما نیز باید با قلب بخشنده نسبت به کسانی که به ما بدی کردند زندگی کنیم و برای نجاتشان دعا کنیم.‏

مسیح هفت سخن بر روی صلیب فرمود. اولین آنها این بود که پدر آنها را ببخش، چون نمی‌دانند چه می‌کنند. مسیح اصل مهمی از شخصیتش را در این گفتار برای ما آشکار می‌کند.‏

ما در مقام شاگرد مسیح باید آماده شویم تا آموخته‌های خود را در معرض ارزیابی قرار دهیم و ثابت کنیم که درس خود را به‌خوبی آموخته‌ایم. در این صورت قادر خواهیم بود رسالت خود را به‌انجام رسانیم.‏

شاگرد مسیح، میدان وسیعی برای دویدن به سوی کمال در پیش دارد و باید در این مسیر رشد کند. شاگرد مسیح باید با عزمی راسخ در شناخت مسیح، خصوصیات والای انسانی و روابطش با دیگران رشد کند.‏

بهترین وسیله برای شناخت مسیح و آموختن او انجیل مقدس می‌باشد. آنچه که هر شاگردی برای شناخت مسیح نیاز دارد در انجیل وجود دارد. مسیح درس ما است و کتاب مقدس و دعا وسایل آموزشی ما هستند.‏

در مکتب مسیح درس و معلم خود او است. شاگرد باید استاد را بیاموزد و به شباهت او در‌آید. درس ما خود عيسی مسيح است.‏

در مکتب مسیح مقررات خاصی وجود دارد. شاگرد مسیح باید مطیع باشد و نظم و انضباط داشته باشد. او باید بداند که در زمینۀ پیشرفتش در مقابل استاد خود مسیح، پاسخگو و مسئول است.‏

شاگردی در مکتب مسیح شهریه دارد. زیر پا گذاشتن منافع شخصی و فراموش کردن خویشتن و پرداختن به خواست و ارادۀ خدا و نیازهای سایر انسان‌ها، شهریۀ این مکتب است.‏

شرایط اصلی برای شاگردی مسیح، توبه و ایمان است. ما با توبه و ایمان از قلمرو دشمنی و بی‌تفاوتی نسبت به خدا، وارد قلمرو خدا می‌شویم و اعتقادات و رفتار جدیدی را پیشۀ خود می‌سازیم.‏