زندگی یک مسیحی، پیوسته با جنگ‌های روحانی همراه است. دشمنان ما دو دسته‌اند، يکی دشمن داخلی یا طبیعت کهنۀ گناه‌آلود انسانی و تمايلات آن، و ديگری دشمن بيرونی که شیطان و ارواح شرير می‌باشند.‏

دعایی که مسیح به شاگردانش به‌عنوان الگوی دعا کردن یاد داد، به دعای ربانی يا دعای خداوند معروف است. این دعا شامل دو بخش می‌باشد، يک بخش تمجید خدا و بخش ديگر، درخواست‌های ما است.‏

محبت مسیح، فوق از علم و دانش انسان است. مسیح، پدر آسمانی خود خدا را پيوسته محبت می‌نمود. همچنین محبت مسيح نسبت به مردم و خاصان او و حتی دشمنانش همیشه جاری بود.‏

بعضی از ایمانداران با وجود دریافت نجات و حیات از مسیح، هنوز در بندهایی گرفتارند. وقتی تمام وجود و زندگی خود را به خدا تسلیم کنیم، روح‌القدس ما را ياری می‌دهد که با قدرت مسيح از بندها آزاد شويم.‏

تعمید مسيحی، باعث نجات ایماندار نمی‌شود، بلکه نشان‌دهنده و آشکار‌کنندۀ نجاتی است که دریافت کرده‌ایم و در قلب و زندگی ما صورت گرفته است. با تعمید نشان می‌دهیم که با مسیح مرده‌ایم و با او قیام نموده‌ایم.‏

تقدیس، فرزندخواندگی خدا، محبت به دیگران، اطمينان از نجات و یقین از حضور در ملکوت خدا و داشتن حیات جاويدان، جزو نتایج یافتن نجات عظیم خدا در زندگی ايماندارانِ به مسيح می‌باشند.‏