عیسی به شاگردان تعليم می‌دهد که فرایض دینی را به‌دور از ریاکاری و خودنمایی انجام دهند و انگیزۀ آنها جلب رضایت پدر آسمانی باشد. مسیح همچنین می‌آموزد که روزه باید میان خدا و ایماندار مخفی بماند.‏

در نظر عیسی، عدالت مسیحی شامل دو بُعد اخلاقی و مذهبی می‌باشد. عیسی علیه تظاهر و ریاکاری هشدار می‌دهد و روش صحیح دعا کردن، روزه گرفتن و صدقه دادن را بیان می‌کند.‏

مسیح از شاگردان خود می‌خواهد که از خدا الگو بگیرند و در محبت کامل باشند. ما باید دشمنان خود را مانند پدر آسمانی‌مان با محبت و شفقت دوست بداریم.‏

با توجه به تعلیم عیسی درمورد محبت کردن، درک می‌کنیم که همسایۀ ما فقط دوست و هم‌مذهب ما نيست، بلکه ممکن است دشمن ما باشد. محبت ما باید در عمل و همراه با فروتنی و فداکاری باشد.‏

به‌خاطر پیروزی عیسی مسیح بر مرگ، اطمینان داریم که حیات و دنیایی پس از مرگ و قبر وجود دارد که به زندگی ما ایماندارانِ به مسیح، معنا و هدف می‌بخشد.‏

واقعۀ قيام مسيح از مردگان، نقطۀ اوج زندگی عيسی مسيح در انجيل مقدس می‌باشد. قيام مسيح از مردگان، در واقع شالوده و بنيان ايمان مسيحی است. برای دريافت نجات آسمانی و رهايی از عذاب ابدی در جهنم، انسان بايستی به مرگ مسيح بر صليب و قيام جسمانی و روحانی او از مردگان قلباً ايمان بياورد و در برابر مسيحِ زنده به زانو درآيد.‏

اگرچه، کفن عيسی که از پارچه‌های کتانی نوار مانند و آغشته به مواد مختلف تشکيل شده بود، سفت و محکم بر جسد او چسبيده بود و هرچند، سنگ بزرگ مهر و موم شده‌ای بر مقبرۀ عيسی قرار داشت و نگهبانان مقبره را نگهبانی می‌کردند، اما عيسی کفن و قبر را خالی گذاشت و از مردگان قيام نمود.‏

در کتاب عهد جديد و هر چهار انجيل، مطالب زيادی در بارۀ وقايع مرگ مسيح بر صليب و قيام و رستاخيز او از مردگان، ذکر شده است. راستی چرا مرگ و قيام مسيح، اينقدر حائز اهميت می‌باشد؟

عیسی مسیح، بر صلیب مرد و پس از مرگ جسماً و روحاً از مردگان قیام نمود. عیسی به آسمان صعود نمود و از آسمان باز خواهد گشت و تنها ایمانداران و پیروان او حیات جاوید و سعادت ابدی خواهند داشت.‏

عیسی برخلاف آدم که گناه کرد و سقوط نمود، بر شیطان و وسوسه‌های او پیروز گشت و ثابت گردید که او همان نجات‌دهندۀ عالم و برّۀ بی‌عیبی است که می‌تواند در راه گناه آدمیان قربانی شود.‏