سال‌ها گذشت و خدیجه بیگم در یکی از روزها از آمدن ملا محمد زرندی که از نزدیکان حضرت بهاءالله بودند، از طرف میرزا آقا مطلع شدند. این آمدن حاوی مژده‌ای مبارک بود، اما وقایع دیگری در راه بود.

در کوچه بازار در بین عوام مردم سخنانی شنیده میشد و هر کس از منظر دیدگانش در رابطه با بستگان و خانواده خدیجه بیگم نظر میداد، مادر بزرگوار حضرت باب فاطمه بیگم که تاب دوری فرزند را نداشت به همراه مبارک رهسپار کربلا گشت و با نبود مادر حضرت باب تنهایی رفیق این روزهای سخت خدیجه بیگم شد.

شیراز با نبود سید باب بی‌روح گشته بود، وقتی هنوز خدیجه بیگم جای خالی خال اعظم را حس می‌کرد، میرزا ابوالقاسم بعد از شفای بیماری‌اش عازم مکه شد و این امر باعث تنهاتر شدن هر روزه خدیجه بیگم میشد.

میرزا ابوالقاسم با وجود بیماری که داشت به دستور حاکم فلک شده بود و زمان وعده‌ای که حاکم برایش تعیین کرده بود رسید و او نه تنها هیچ سکه‌ای برای انجام دستور حاکم در دستش نبود، بلکه خبری از سید باب هم نداشت ... در همین حین نامه‌ای از اصفهان توسط پیک به دست داروغه رسید و خبر محل زندگی سید باب را آشکار ساخت. شخص امضاکننده نامه، منوچهر خان معتمد الدوله بود.

سکوت و آرامشی که به شهر بازگشته بود با صدای فراشان که در پی سید باب بودند در هم شکست ... حتی با تحت فشار قرار دادن یکی از بستگان سید باب به نام میرزا ابوالقاسم نتوانستند او را بیابند.

خدیجه بیگم با دل آشفته‌ای که داشت سعی می‌کرد تا بتواند از بزرگان تقاضای کمک کند تا این توطئه خاتمه یابد، ولی گویی که حاکم شهر خیالاتی در سر داشت و از شنیده‌ها ترسیده بود و سید باب را برای خود، دشمن می‌پنداشت. چند روزی حضرت باب در کنار خدیجه بیگم در بیت مبارک شیراز حضور یافتند. خدیجه بیگم بهترین ساعات و لحظات عمرش را در آن مدت کوتاه سپری می‌کرد.

روزهای سختی که آغاز شده بود پایانی نداشت، نیمه شب فراشان با گستاخی تمام و پنهانی وارد بیت مبارک شیراز شدند ... اهل و عیال سید باب بدون دانستن جرم وی با نگرانی شب را به صبح رساندند. وقت سحر سید باب به خانه بازگشت و جرمش را که توطئه‌ای بیش نبود به اهل خانه فرمود ... اما این تنها دستگیری وی نبود و خیلی زود با غل و زنجیر او را به خانه داروغه بردند.

خدیجه بیگم شناخت دیگری از همبازی قدیمی‌اش داشت و کسی را در مقابل خویش می‌دید که بزرگواری‌اش باعث نگرانی‌های بیشتری در وجودش میشد. ولی همسر بزرگوارشان با کلماتی گوهربار او را به آرامش دعوت کرد و خدیجه بیگم بر عظمت وجود همسر مبارک خویش سجده کرد.

در اولین بهار زندگی‌اش که پر از عطر و بوی خوشبختی میداد ... خدیجه بیگم در عالم رویا آینده‌ای را دید که او را پریشان کرد و همسر بزرگوارش آگاهانه از تقدیرشان او را به آرامش خواند. هر دو خود را برای سختی‌های زندگی آماده کرده بودند که خداوند فرزندی را بر آن‌ها بخشید ولی عمر این کودک کوتاه بود و خیلی زود داغ فرزند را بر دل مادرش نشاند.

در کوچه باغ‌های شیراز دو کودک به پاکی نور خورشید در گردش روزگار به سمت تقدیرشان رشد می‌کردند که دختر پاک سرشت در عالم رویا تقدیرش رقم می‌خورد و با بزرگ مرد کودکی‌اش رهسپار زندگی شیرین رویایش می‌شود.