برنامه شماره ۱۷۹ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۲۱۴۸جان و سر تو ای پسر نیست کسی به پای توآینه بین به خود نگر کیست دگر ورای توبوسه بده به روی خود راز بگو به گوش خودهم تو ببین جمال خود هم تو بگو ثنای تونیست مجاز راز تو نیست گزاف ناز توراز برای گوش تو ناز تو هم برای توخیز ز پیشم ای خرد تا برهم ز نیک و بدخیز دلا تو نیز هم تا نکنم سزای توهم پدری و هم پسر هم تو نیی و هم شکرکیست کسی بگو دگر کیست کسی به جای توبسته لب تو برگشا چیست عقیق بی‌بهاکان عقیق هم تویی من چه دهم بهای توسایه توست ای پسر هر چه برست ای پسرسایه فکند ای پسر در دو جهان همای تومولوی، مثنوی، دفتر پنجم، سطر ۳۱۹۳هست تعلیم خسان ای چشم‌شوخهم‌چو نقش خرد کردن بر کلوخخویش را تعلیم کن عشق و نظرکه آن بود چون نقش فی جرم الحجرنفس تو با تست شاگرد وفاغیر فانی شد کجا جویی کجاتا کنی مر غیر را حبر و سنیخویش را بدخو و خالی می‌کنیمتصل چون شد دلت با آن عدنهین بگو مهراس از خالی شدنامر قل زین آمدش کای راستینکم نخواهد شد بگو دریاست اینانصتوا یعنی که آبت را بلاغهین تلف کم کن که لب‌خشکست باغ