برنامه شماره ۴۴۶ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF متن نوشته شده برنامه با فرمتPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۱۷۹۱بویی همی‌آید مرا مانا که باشد یار منبر یاد من پیمود می آن باوفا خمار منکی یاد من رفت از دلش؟ ای در دل و جان منزلشهر لحظه معجونی کند بهر دل بیمار منمولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۲گفت از بانگ و عَلالایِ سگانهیچ واگردد ز راهی کاروانیا شب مهتاب از غوغایِ سگسُست گردد بدر را در سَیر تگمَه فشاند نور و سگ عو عو کندهر کسی بر خلقتِ خود می‌تندهر کسی را خدمتی داده قضادر خور آن گوهرش در ابتلاچونک نگذارد سگ آن نَعرهٔ سَقَممن مَهَم سَیرانِ خود را چون هِلَمچونک سِرکه سِرکگی افزون کندپس شِکر را واجب افزونی بودقهر سرکه لطف هم‌چون انگبینکین دو باشد رُکن هر اسکَنجبینانگبین گر پای کم آرد ز خَلآید آن اسکنجبین اندر خَلَلمولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۲۹۰۷گر شوم مشغول اِشکال و جوابتشنگان را کَی توانم داد آبگر تو اشکالی بکلّی و حَرَجصبر کن اَلصّبرُ مِفتاحُ الفَرَجاحتِما کن احتِما ز اندیشه هافکر شیر و گور و دلها بیشه هااحتِماها بر دَواها سَرورستزانک خاریدن فزونیّ گرستاحتِما اصل دوا آمد یقیناحتِما کن قوت جانت ببینمولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۵۵۱مر دلم را پنج حِسّ دیگرستحِسّ دل را هر دو عالَم مَنظَرستتو ز ضعفِ خود مکن در من نگاهبر تو شب بر من همان شب چاشتگاهبر تو زندان بر من آن زندان چو باغعین مشغولی مرا گشته فراغپایِ تو در گِل مرا گِل گشته گُلمر ترا ماتم مرا سُور و دهلدر زمینم با تو ساکن در محلمی دوم بر چرخِ هفتم چون زُحَلهمنشینت من نیَم سایهٔ منستبَرتر از اندیشه ها پایهٔ منستزانک من ز اندیشه ها بگذشته امخارجِ اندیشه پویان گشته امحاکم اندیشه ام محکوم نیزانک بَنّا حاکم آمد بر بِناجمله خَلقان سُخرهٔ اندیشه اندزان سبب خسته دل و غم پیشه اندقاصدا خود را باندیشه دهمچون بخواهم از میانشان بر جِهَممن چو مرغ اوجم اندیشه مگسکَی بُوَد بر من مگس را دست رسقاصدا زیر آیم از اوجِ بلندتا شکسته پایگان بر من تَنندچون ملالم گیرد از سُفلی صفاتبر پَرَم همچون طیور الصّافّاتپرّ من رُستست هم از ذات خویشبر نچفسانم دو پَر من با سِریشجعفر طَیّار را پر جاریه ستجعفر عَیّار را پر عاریه ست