Gouden verhalen

Wat kan een oude fles limonade nou bewaren?

Meer dan je denkt.

In Het Dobbyhuis zette een oude Exota-fles ineens een hele tafel aan het praten. Er kwamen herinneringen, verhalen en herkenning naar boven. Niet omdat we ernaar zochten, maar omdat één eenvoudig voorwerp iets wakker maakte.

Dat gesprek bracht me op het idee voor Dobby’s kast met verhalen. Een verzameling oude, herkenbare voorwerpen die niet bedoeld zijn om iemands geheugen te testen, maar om ruimte te geven aan wat vanzelf komt.

In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik waarom een oude fles soms veel meer kan bewaren dan limonade.

Soms bewaart hij een gesprek.
En soms is één fles genoeg om een verhaal terug te vinden.

Wat doe je wanneer iemand je iets verdrietigs vertelt? Zoek je meteen naar een antwoord? Geef je advies? Of probeer je de stilte zo snel mogelijk op te vullen?

Maar wat als echte aandacht soms juist begint wanneer we stoppen met praten?

In deze aflevering vertel ik waarom aanwezig zijn niet hetzelfde is als niets doen. Over luisteren zonder meteen een oplossing te zoeken, de stilte durven verdragen en bij iemand blijven wanneer er geen eenvoudig antwoord is.

Soms hoef je niets op te lossen. Soms is blijven al genoeg.

Wanneer is kunst eigenlijk geslaagd? Is dat wanneer een schilderij technisch perfect is of wanneer anderen het mooi vinden? Voor mij zit de echte waarde vaak in wat er tijdens het maken gebeurt.

In deze aflevering van Gouden Verhalen word ik geïnterviewd door mijn man Dan. We praten over kunst, creativiteit en de mensen van Studio Blijmakers en Het Dobbyhuis. Over iemand die tijdens het maken weer trots wordt, een herinnering terugvindt of even niet bezig is met wat er allemaal niet meer lukt.

Soms is het belangrijkste deel van een kunstwerk niet zichtbaar. Misschien zit daar juist het echte kunstwerk.

Hoe gaat het met je gezondheid? Heb je nog pijn? Lukt het allemaal nog?

Het zijn belangrijke vragen. Maar als iemand ouder wordt, ziek is of afhankelijk wordt van zorg, verdwijnen andere vragen vaak langzaam naar de achtergrond.

Waar droom je nog van? Wat maakt je blij? Wat zou je nog één keer willen doen?

In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik waarom juist deze vragen zo belangrijk zijn. Want goede zorg gaat niet alleen over wat iemand nodig heeft om veilig en gezond te blijven. Het gaat ook over wat iemand nodig heeft om zichzelf te blijven.

De dingen die niemand meer vraagt, zijn vaak de dingen die het meest gevraagd willen worden.

Wanneer ben je eigenlijk jezelf niet meer?

Is dat wanneer je namen vergeet, je kinderen niet meer herkent of niet meer kunt vertellen wie je vroeger was?
In deze aflevering van Gouden Verhalen sta ik stil bij identiteit en dementie. Want jezelf zijn zit niet alleen in wat je onthoudt, maar ook in wat je voelt, in hoe je reageert en in wie je altijd al was.

Wat zie je als je iemand met dementie ontmoet?

Zie je de diagnose? Of zie je nog steeds de mens?

In deze aflevering van Gouden Verhalen sta ik stil bij de invloed van onze blik. Want soms is niet de ziekte het pijnlijkst, maar het moment waarop iemand niet meer écht wordt gezien.

Een verhaal over aandacht, menselijkheid en waarom één oprechte vraag het verschil kan maken.

Sommige gevoelens laten zich moeilijk uitleggen.

Verdriet, hoop of verandering. Herinneringen die diep vanbinnen zitten.

In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik waarom creativiteit soms meer kan zeggen dan woorden. Over mensen met dementie, mensen met niet-aangeboren hersenletsel en over mijn eigen ervaring na mijn herseninfarct.

Want soms vertelt een kleur meer dan een zin.

En soms zegt een schilderij precies wat woorden niet kunnen.

Wanneer iemand dementie krijgt, gaat veel aandacht terecht naar degene met de diagnose. Maar naast die persoon staat vaak iemand anders. Een partner. Een dochter. Een zoon. Iemand die zorgt, regelt, onthoudt en blijft.

In deze aflevering van Gouden Verhalen sta ik stil bij de mensen naast de mensen: de mantelzorgers.

Over liefde. Over trouw. Over levend verlies. En over een vraag die we misschien veel te weinig stellen:

Hoe gaat het eigenlijk met jou?

"Het ergste is niet dat ik dingen vergeet. Het ergste is dat mensen me niets meer vragen."

Die uitspraak vormde het vertrekpunt voor mijn nieuwste aflevering van Gouden Verhalen.

In de zorg, op de werkvloer en in het dagelijks leven gebeurt het vaker dan we denken: mensen worden niet buitengesloten door kwade wil, maar doordat anderen het gesprek van hen overnemen.

We vullen antwoorden in, we maken zinnen af. En we nemen beslissingen uit betrokkenheid en goede bedoelingen.

Maar soms verliezen we daarbij iets belangrijks uit het oog: de mens achter de situatie.

In deze aflevering onderzoek ik de vraag:
Wanneer ben je eigenlijk afgeschreven?

Een podcast over waardigheid, inclusie, menselijkheid en het belang van blijven luisteren.

Want misschien schrijven we mensen niet af met woorden.
Misschien schrijven we mensen af doordat we hun antwoord niet meer afwachten.

#Inclusie #Menselijkheid #Dementie #Mantelzorg #NAH #Leiderschap #Zorg #GoudenVerhalen

Ik neem deze aflevering op vanuit Spanje. De zon schijnt, mensen lachen op terrassen en op het eerste gezicht lijkt alles zorgeloos.

Maar hoe langer ik om me heen keek, hoe meer ik dacht:
We hebben allemaal iets wat anderen niet zien.

Een zorg.
Een verlies.
Een herinnering.
Een onzekerheid.
Een onzichtbare barst.

In deze aflevering sta ik stil bij de verhalen die mensen met zich meedragen, zonder dat de buitenwereld dat altijd ziet.

Want misschien zijn we soms te snel met kijken en te weinig bezig met écht zien.

🎧 Luister nu naar :De dingen die niemand ziet.

En zoals altijd sluit ik af met dezelfde vraag:

Wat wil jij niet vergeten?