Όλοι μας έχουμε νιώσει ανεπαρκής, ότι δεν διαθέτουμε τα απαραίτητα εφόδια για να διαχειριστούμε τα προβλήματα και τις δοκιμασίες της καθημερινότητας. Πολύ συχνά όμως, αυτή η αίσθηση ανεπάρκειας είναι μια ψευδαίσθηση.

Στη θεωρία, το πόσο ικανό θεωρούμε τον εαυτό μας λέγεται "αυτοαποτελεσματικότητα". Υπάρχουν αρκετοί παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν και συγκεκριμένα να μειώσουν την αυτοαποτελεσματικότητα μας. Αυτούς ακριβώς τους παράγοντες μελετάμε σε αυτό το επεισόδιο.

Στο δεύτερο στάδιο αναφέρομαι σε κάποιους τρόπους που μπορούν να σε βοηθήσουν να διαχειριστείς αυτά τα αισθήματα ανεπάρκειας και να χτίσεις την αυτοαποτελεσματικότητα σου.

ΠΗΓΕΣ:

 Bandura, A. (1977). Self-efficacy: Toward a unifying theory of behavioral change. Psychological Review, 84(2), 191–215.

Craske, M. G., Kircanski, K., Zelikowsky, M., Mystkowski, J., Chowdhury, N., & Baker, A. (2008). Optimizing inhibitory learning during exposure therapy. Behaviour research and therapy, 46(1), 5-27.

Kross, E. (2021). Chatter: The voice in our head, why it matters, and how to harness it. Crown.

DISCLAIMER: Δεν είμαι ειδικός ψυχικής υγείας. Το περιεχόμενο αυτό αποσκοπεί την παροχή πληροφοριών και την ψυχαγωγία. Δεν σκοπεύει να αντικαταστήσει την παρέμβαση των ειδικών ψυχικής υγείας. 

Μα τί παράξενος τίτλος για επεισόδιο. Το να προτείνεις στους ανθρώπους να θεωρούν τον εαυτό τους ηλίθιος είναι πράγματι, αρκετά παράξενο έως και ηλίθιο θα έλεγε κάποιος. Όχι επειδή δεν είμαστε ηλίθιοι, αλλά επειδή σε καμία περίπτωση δεν θα πιστεύαμε κάτι τέτοιο για τον εαυτό μας. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε ικανοί, ότι κατανοούμε τί συμβαίνει γύρω μας. Σε πολλές όμως περιπτώσεις, απ' ότι φαίνεται, δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα για το τί κάνουμε. Το πρόβλημα όμως δεν έγκειται στο ότι δεν γνωρίζουμε, αλλά στην αυτοπεποίθηση που έχουμε ότι γνωρίζουμε αρκετά, παρά την τεράστια άγνοια μας. Γι' αυτό έρχομαι εγώ, άλλος ένας ηλίθιος, και λέω "Πάρε σαν δεδομένο ότι είσαι ηλίθιος" γιατί μάλλον είσαι, παρόλο που πιθανότητα δεν το καταλαβαίνεις. Αγνοούμε πολλά και αυτό μας κοστίζει κάθε μέρα. Κάνουμε λάθος επιλογές, οδηγούμαστε σε ανεπιθύμητες καταστάσεις και δεν καταλαβαίνουμε καν γιατί. Για το λόγο αυτό, χρειάζεται να έχουμε συνείδηση της άγνοιας μας. Γιατί μόνο αυτός που καταλαβαίνει ότι δεν γνωρίζει μπορεί μετά να μπεί στη διαδικασία να μάθει, να ανακαλύψει περισσότερα πράγματα.

DISCLAIMER: Δεν είμαι ειδικός ψυχικής υγείας. Το περιεχόμενο αυτό αποσκοπεί την παροχή πληροφοριών και την ψυχαγωγία. Δεν σκοπεύει να αντικαταστήσει την παρέμβαση των ειδικών ψυχικής υγείας.

Η ζωή είναι γεμάτη παράδοξα, γεμάτη συνδέσεις που ποτέ δεν περιμέναμε. Για παράδειγμα, όσο περισσότερα μαθαίνεις, τόσο λιγότερα αντιλαμβάνεσαι ότι γνωρίζεις ή όσο περισσότερο προσπαθήσεις να κρατήσεις κάτι, τόσο περισσότερο αυτό απομακρύνεται. Σήμερα, θα ασχοληθούμε με ένα παρόμοιο παράδοξο, τη σχέση μεταξύ πόνου και ευχαρίστης. Ποιά είναι αυτή η σχέση και γιατί είναι παράδοξη, αναρωτιέστε. Συχνά, αντιλαμβανόμαστε την ευχαρίστηση ως το αντίθετο του πόνου. Αν πονάμε δεν νιώθουμε ευχαρίστηση και δεν γίνεται να ευχαριστιώμαστε μέσα απο τον πόνο. Βέβαια, οι άνθρωποι που αθλούνται συστηματικά νομίζω ότι θα έχουν διαφορετική άποψη. Στην ουσία, ο πόνος και η ευχαρίστηση είναι διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος και μάλιστα όταν τα βιώνουμε, εντοπίζεται ενεργοποίηση στο ίδιο σημείο του εγκεφάλου. Σίγουρα, έχετε βιώσει όλοι σας αυτή την παράδοξη σχέση. Θυμάστε μετά απο μια μεγάλη και κοπιαστική μέρα, πόσο πιο νόστιμο ήταν το φαγητό; Πόσο πιό μαλακά ήταν το κρεβάτι; Η αλήθεια είναι ότι όσο περισσότερο "πόνο", σωματικό ή συναισθηματικό, βιώνουμε τόσο πιό ευχάριστα μας φαίνονται τα πράγματα μετά. Το ίδιο ισχύει και απο την αντίθετη πλευρά... όσο κάνουμε ευχάριστα πράγματα, τόσο πιό επίπονα γίνονται εν τέλει. Αν έχετε κάτσει ποτέ να δείτε πολλά επεισόδια απο μια σειρά σίγουρα θα το νιώσατε. Μετά απο τα 2-3 επεισόδια αρχίζετε να βαριέστε και η παρακολούθηση γίνεται όλο και πιό επίπονη. Άρα τί κάνουμε; Απλά κάνουμε επίπονα πράγματα; Όχι, αυτό είναι μαζοχισμός. Καλύτερα να αναζητήσουμε για τα δύσκολα προβλήματα που έχουμε στη ζωή μας, για τις ευθύνες μας και να κοπιάσουμε προσπαθώντας να τα λύσουμε. Διότι ένας ανούσιος πόνος μας τραυματίζει, αν όμως αυτός ο πόνος έχει νόημα τότε μας ωθεί να αναπτυχθούμε.

ΠΗΓΕΣ: 

How to control your sense of pain and pleasure. Andrew Huberman Podcast.

DISCLAIMER: Δεν είμαι ειδικός ψυχικής υγείας. Το περιεχόμενο αυτό αποσκοπεί την παροχή πληροφοριών και την ψυχαγωγία. Δεν σκοπεύει να αντικαταστήσει την παρέμβαση των ειδικών ψυχικής υγείας.

Όλοι μας έχουμε βιώσει την εμπειρία να ξυπνάμε το πρωί και να μην βρίσκουμε λόγο να σηκωθούμε απο το κρεβάτι. Ίσως βιώνουμε το πρόβλημα αυτό, πιό συχνά απ' όσο θα θέλαμε. Δεν είναι όμως μόνο το πρωινό ξύπνημα. Δεν βρίσκουμε λόγο να σηκωθούμε ούτε απο τον καναπέ, ούτε να αφήσουμε κάτω το κίνητο για να κάνουμε κάτι πιό παραγωγικό. Η αλήθεια που βρίσκεται πίσω απο αυτό το πρόβλημα είναι ότι μας λείπουν κίνητρα, ότι δεν νιώθουμε κινητοποιημένοι. Ποιός μας είπε όμως ότι χρειάζεται να νιώθουμε κινητοποιημένοι να κάνουμε κάτι παραγωγικό που, σε τελική ανάλυση θα μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα; Δεν χρειάζεται, μπορούμε να ενεργήσουμε και χωρίς να νιώθουμε κινητοποιημένοι. Όμως, εξακολουθούμε να πιστεύουμε κάτι τέτοιο ακριβώς επειδή η ιδέα αυτή μας βολεύει. Στο επεισόδιο αυτό πραγματεύομαι τις παρερμηνίες που υπάρχουν για τα κίνητρα, τους λόγους που δεν τα έχουμε και τις πρακτικές που θα μας βοηθήσουν να νιώσουμε πιό κινητοποιημένοι ώστε να επιδιώξουμε δύσκολα αλλά ωφέλιμα έργα.      

DISCLAIMER: Δεν είμαι ειδικός ψυχικής υγείας. Το περιεχόμενο αυτό αποσκοπεί την παροχή πληροφοριών και την ψυχαγωγία. Δεν σκοπεύει να αντικαταστήσει την παρέμβαση των ειδικών ψυχικής υγείας.

Η αποτυχία πονάει. Όσο περισσότερο χρόνο και κόπο έχουμε επενδύσει στο έργο που αποτυγχάνει, τόσο μεγαλύτερος και ο πόνος. Απο την άλλη όμως, η ζωή κάθε ανθρώπου περιλαμβάνει αποτυχίες. Όταν ήσουν μικρός απέτυχες πολλές φορές να περπατήσεις, να μάθεις το αλφάβητο. Όλες σου αυτές οι αποτυχίες όμως δεν σε σταμάτησαν απο το να προσπαθήσεις ξανά και ξανά. Τώρα που μεγάλωσες όμως, γιατί παίρνεις την αποτυχία τόσο προσωπικά; Γιατί σε ρίχνει στα πατώματα; Διότι, κάποιος σου είπε ότι είναι κακό να αποτυγχάνεις, ότι είναι κάτι που πρέπει να αποφεύγεις. Πίσω απο όλα τα πράγματα που μας πονάνε όμως, κρύβεται πάντα ένα μάθημα. Το ίδιο και πίσω απο την αποτυχία. Τί έκανες λάθος; Τί μπορείς να βελτιώσεις στο μέλλον; Ποιές ιδέες είχες για τον εαυτό σου και για τον κόσμο και αποδείχθηκαν λανθασμένες; Γι' αυτό είναι σημαντικό να αποτυγχάνουμε. Γιατί είναι ο μόνος τρόπος να μάθουμε καινούργια πράγματα. 

ΠΗΓΕΣ: Dweck, C. (2016). What having a “growth mindset” actually means. Harvard business review, 13(2), 2-5. 

DISCLAIMER: Δεν είμαι ειδικός ψυχικής υγείας. Το περιεχόμενο αυτό αποσκοπεί την παροχή πληροφοριών και την ψυχαγωγία. Δεν σκοπεύει να αντικαταστήσει την παρέμβαση των ειδικών ψυχικής υγείας.

Στο επεισόδιο αυτό κάνουμε μια συζήτηση με τη φίλη μου τη Ζωή. Η Ζωή έχει νωτιαία μυϊκή ατροφία τύπου 2. Μας μιλά για τις αντιξοότητες που καλείται να αντιμετωπίσει στην καθημερινότητά της, τις αλλαγές που θα μπορούσαν να κάνουν πιό εύκολη τη ζωή ενός ατόμου με αναπηρία, ενώ μας περιγράφει, με πολύ χιούμορ, τα πιό παράξενα σκηνικά που της έχουν συμβεί.

Δύο νέοι αποφασίζουν να κάνουν μια συζήτηση. Για τί ακριβώς θα μπορούσαν να μιλήσουν; Άλλωστε δεν γνωρίζουν και πολλά... Σίγουρα, θα μπορούσαν να μιλήσουν για τις δυσκολίες και τα εμπόδια που έχουν αντιμετωπίσει στη σύντομη, μέχρι τώρα, πορεία της ζωής τους. Και αυτό ακριβώς κάναμε.  

Ο Ακίνδυνος, ναι αυτό είναι το πραγματικό του όνομα, δημιουργεί post για τις πανελλήνιες στο instagram μέσα απο τη σελίδα thewrhtikh_ , ενω έχει επίσης δημιουργήσει κάποια βίντεο στο Youtube σχετικά με το ίδιο θέμα. Τώρα, ασχολείται ενεργά με το Stand-up Comendy. Στο επεισόδιο αυτό μιλάμε για τις αντιξοότητες που έχουμε αντιμετωπίσει ως νέοι: την τεχνολογία, τις φιλίες, τη δυσκολία μας να βρούμε τί στο καλό θέλουμε να κάνουμε σε αυτή τη ζωή και πολλά άλλα.

Η επικοινωνία είναι ίσως απο τις πιό σημαντικές πτυχές της καθημερινότητάς μας. Επικοινωνούμε για να συνδεθούμε, να πείσουμε, να μεταδώσουμε πληροφορίες ακόμη και για να πουλήσουμε. Η οποιαδήποτε αλληλεπίδραση μεταξύ δύο ανθρώπων μπορεί να χαρακτηριστεί ως "επικοινωνία", ακόμα και αν δεν είναι λεκτική. Επικοινωνία 101 λοιπόν, μια εισαγωγή στις βασικότερες αρχές που διέπουν την διαπροσωπική επικοινωνία. Μέσα σε αυτό το επεισόδιο αναλύω τους βασικότερους παράγοντες που θεωρώ ότι επηρεάζουν πιό έντονα την ποιότητα της επικοινωνίας μεταξύ δύο ανθρώπων. Απο την μη λεκτική, επικοινωνία, τη στάση του σώματος, μέχρι το πώς δημιουργούνται δεσμοί μεταξύ των ανθρώπων. Όλα αυτά βέβαια, πολύ-μα πολύ συνοπτικά.

 Όπως λέω και μέσα στο επεισόδιο, πολλές απο τις πληροφορίες που αναφέρω προέρχονται απο το βιβλίο του Alan Garner, "Η τέχνη της επικοινωνίας", καθώς και απο την ομιλία της Brené Brown, η οποία υπάρχει στο Netflix με τίτλο "The Call to Courage". 

DISCLAIMER: Δεν είμαι ειδικός ψυχικής υγείας. Το περιεχόμενο αυτό αποσκοπεί την παροχή πληροφοριών και την ψυχαγωγία. Δεν σκοπεύει να αντικαταστήσει την παρέμβαση των ειδικών ψυχικής υγείας.

Όλοι μας μπαίνουμε στη διαδικασία να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους ανθρώπους. Έχουμε καταφέρει αρκετά σε σχέση με τους υπόλοιπους; Έχουμε αρκετούς φίλους, αρκετά χρήματα, αρκετή υπόληψη; Είναι εν μέρει λογικό να συγκρινόμαστε, δεν θέλουμε να είμαστε ο τελευταίος της αγέλης, να μένουμε πίσω. Όμως, εδώ προκύπτει και μια σημαντική ερώτηση: Θέλουμε να ζήσουμε σαν αυτόνομα άτομα ή ως μέλη μια αγέλης; Θέλουμε να κατευθύνουμε τη ζωή μας με βάση τις κοινωνικές νόρμες ή τις προσωπικές μας αξίες; Κυνηγάμε τη δική μας προσωπική βελτίωση ή προσπαθούμε απλώς να μοιάσουμε σε κάποιον άλλο;   

ΠΗΓΕΣ: Peterson, J. B. (2018). 12 rules for life: An antidote to chaos. Random House Canada.

DISCLAIMER: Δεν είμαι ειδικός ψυχικής υγείας. Το περιεχόμενο αυτό αποσκοπεί την παροχή πληροφοριών και την ψυχαγωγία. Δεν σκοπεύει να αντικαταστήσει την παρέμβαση των ειδικών ψυχικής υγείας.