W trzecim odcinku wychodzi szydło z worka: ujawniamy naszą niechęć do „Narodzin gwiazdy” Bradley’a Coopera i proponujemy Wam podróż do czasów, gdy ta historia została opowiedziana lepiej. Wracamy do 1954 roku i pierwszego kolorowego filmu mistrza George’a Cukora, w którym Judy Garland śpiewa, jakby jutra miało nie być. Opowiemy też, jak to się stało, że dzisiaj ten film można oglądać z przerywnikami w postaci fotosów, na których Judy myje sobie włosy.