Peki gerçekten eski halimizin tamamını mı özlüyoruz? Yoksa o dönemdeki bir hissi, gücü, enerjiyi, cesareti ya da hayatımızdaki başka bir şeyi mi “eski halim” diye hatırlıyoruz?

İkinci sezonun ilk bölümünde bu cümlenin içini biraz açıyoruz:

O eski senin bugünle ne ilgisi var?

Bu bölüm, birbirini takip edecek üç bölümlük ilk dosyanın başlangıcı.

Sen de bir düşün.
“Eski halime dönmek istiyorum” dediğinde, aslında tam olarak neyi özlüyorsun?

Bugünkü sende olmayan ama o zamanki sende olan neydi?

Cevabını bölümün altına bırakabilirsin; belki senin cevabın da bu dosyanın sonraki bölümlerinde bize başka bir kapı açar.

Bir süredir burada değildim. Dönerken de bıraktığım yere aynen dönmek istemediğimi fark ettim.

İkinci sezonda bir şeyin yalnızca ne olduğunu değil, hayatımızda nerede karşılığı olduğunu merak edeceğiz.

Bunun benimle ne ilgisi var?

Bazen cevabı "çok" olacak, bazen de belki "hiç".

Bazen tek başıma, bazen konuklarla, bazen de sizin deneyimlerinizle ilerleyeceğiz. Hatta bazen bu podcast’in konuğu doğrudan siz olacaksınız.

İlk bölüm bu cuma.
Sonrasında her salı burada.

Yediğimiz şey sadece mideye gitmez; zihne de kaydolur.

Bu bölümde maç izlerken, film açınca ya da ders çalışırken neden daha kolay atıştırdığımızı konuşuyoruz. Dikkat başka yerdeyken yemek bazen açlığa cevap olmaktan çıkar; ekranın, ortamın ya da zihinsel yükün eşlikçisine dönüşür.

O yüzden belki de mesele zihnin masasını biraz boşaltabilmektir.

Bedenin içinde görünmez bir meteoroloji servisi var gibi düşünebiliriz.

Hava değişince sadece kıyafetlerimiz değil; iştahımız, susama hissimiz, enerji ritmimiz ve canımızın çektiği yiyecekler de değişebilir.

Bu bölümde bedenin mevsimi nasıl okuduğunu, yazın gelen hafiflik isteğini ve “hafif beslenmek” ile “eksik beslenmek” arasındaki ince farkı konuşuyoruz.

Tatile çıktık ama zihnimiz gerçekten tatile çıktı mı?

Bu bölümde dinlenmeye çalışırken bile içeride devam eden mesaiyi konuşuyoruz: tatilde kendimize koyduğumuz kuralları, görünmez yapılacaklar listelerini, serbest kalırken bile sınır çizmeye çalışma halini ve daha tatil bitmeden “dönünce beni ne bekliyor?” diye düşünmeye başlayan zihni.

Belki de mesele sadece dinlenmek değil; zihnin neden dinlenmeye izin vermediğini fark etmek.

Kendine iyi bakmak, kendini sürekli denetlemek zorunda olduğun anlamına gelmez.

Bu bölümde içimizde susmayan o jüriye bakıyoruz: Bugün yeterince iyi beslendin mi, hareket ettin mi, üretken oldun mu, doğru dinlendin mi?...

Tüm bunların bazen nasıl bir performans alanına dönüşebildiğini konuşuyoruz.

Açlık bastırılması gereken bir arıza değil; bedenin “beni duy” deme biçimi olabilir.

Bu bölümde sürekli diyet halinin bedenle kurduğumuz ilişkiyi nasıl değiştirdiğini; açlığın bazen mide kazınması değil, odak düşmesi, sabırsızlık, tatlı isteği ya da akşam kontrol kaybı olarak görünebildiğini konuşuyoruz.

Sürekli diyette olmak açlığı büyütebilir mi? Diyette olmasan bile, diyet zihniyetiyle yaşamak düşündüğünün tam tersine işliyor olabilir mi?
Bu bölüm; sürekli kontrol etme, kısıtlama ve “doğru yeme” baskısının açlığı ve yiyecekle zihinsel meşguliyeti nasıl büyütebildiği hakkında.

Aç olmadığın halde aklının tekrar tekrar yemeğe gitmesi.
Ne yiyeceğini düşünmek. Yememeye çalıştığın şeyi düşünmek.
Bir sonraki öğünü planlamak. Evde duran şeyi aklından çıkaramamak...

Bu bölümde food noise’u, şeker ve karbonhidratla kurduğumuz ilişkiyi ve bu sesi nasıl susturabileceğimizi konuşuyorum.

Bazen mesele sadece açlık değil.
Bazen mesele, yemeğin zihninde kapladığı alan.

Bu bölümde food noise’u, şeker ve karbonhidratla kurduğumuz ilişkiyi ve yeme davranışının ne zaman daha bağımlı bir yere kayabildiğini konuşuyorum.