
Sign up to save your podcasts
Or


Leczenie choroby otyłościowej to znacznie więcej niż dieta i dążenie do utraty kilogramów. To proces, który obejmuje zmianę nawyków, wsparcie psychologiczne, farmakoterapię, a czasem także chirurgię bariatryczną. I właśnie dlatego - jak podkreśla dr Maria Brzegowy - leczenie otyłości to nie jest to samo co odchudzanie.
W rozmowie z Karoliną Wierzbińską dietetyczka kliniczna wyjaśnia, czym naprawdę jest choroba otyłościowa i dlaczego nie wynika z lenistwa ani tzw. słabej woli. Tłumaczy, kiedy warto rozważyć leczenie farmakologiczne lub operację bariatryczną, jak działają analogi GLP-1 i przekonuje, że po operacji też można zjeść pizzę czy lody, ale pod warunkiem, że zmieni się relacja z jedzeniem.
To także rozmowa o stygmatyzacji osób chorujących na otyłość, o codziennych trudnościach, których często nawet nie domyślają się zdrowe osoby, oraz o tym, dlaczego bez wsparcia psychologicznego nawet najlepsza dieta, leki czy operacja mogą nie przynieść trwałych efektów.
Rozmowa z doktor Marią Brzegowy była możliwa dzięki zaangażowaniu Fundacji Hello Zdrowie i USP Zdrowie, promotora marki Naturell w ramach kampanii Świadoma Suplementacja.
„Osteoporoza to choroba mojej babci, nie moja”. Tak myślisz? To nie cała prawda. Osteoporoza ma wiele twarzy – kobiety po mastektomii, dziewczyny leczącej tarczycę, osoby z chorobą jelit, mężczyzny po operacji prostaty, nastolatki po przewlekłym leczeniu sterydami.
Osteoporoza może dotknąć Cię dużo wcześniej, niż się tego spodziewasz. Rozwija się po cichu, latami, bez wyraźnych sygnałów ostrzegawczych. Nierzadko pierwszym objawem jest złamanie: kość potrafi pęknąć przy zwykłym potknięciu, a nawet kichnięciu.
Diagnoza bywa szokiem, bo całkowicie wywraca życie, każe zrewidować relacje i chwieje poczuciem wartości.
Choć na osteoporozę chorują w Polsce ponad 2 miliony ludzi, bywa niedostrzegana i pomijana w rozmowach pacjentów z lekarzami. Tymczasem można jej skutecznie zapobiegać, a nawet, jeśli już się pojawi, spowolnić ją, a często zatrzymać. Trzeba tylko wiedzieć, kiedy i jak działać. Właśnie po to powstała „Krótka Instrukcja. O Osteoporozie”.
Marzymy o tym, żeby była Twoją osobistą przewodniczką po zdrowiu kości, wsparciem, jeśli chorujesz, i źródłem informacji, kiedy Twój bliski usłyszy diagnozę.
„Krótka Instrukcja o Osteoporozie” Fundacji Hello Zdrowie i Jolanty Pawnik jest bezpłatnym materiałem edukacyjnym. Zachęcamy do jej wysłuchania.
O Fundacji Hello Zdrowie
Misją Fundacji Hello Zdrowie jest łączenie ludzi, którym trudno się spotkać na drodze do zdrowia. Społecznie reprezentując USP Zdrowie, Fundacja koncentruje swoje działania wokół promocji i edukacji na rzecz poprawy zdrowia fizycznego i psychicznego, przekazywania darowizn oraz wsparcia projektów prokobiecych.
O lektorce
Karolina Gorczyca - aktorka znana z ról filmowych, serialowych i teatralnych, a także ceniona lektorka. W audiobooku Fundacji Hello Zdrowie oddaje głos historiom i doświadczeniom osób żyjących z osteoporozą.
Czy da się przygotować na to, co może nas spotkać, kiedy odejdzie ktoś nam bliski? Zapewne nie do końca, bo „śmierć nie pyta, czy to dobry moment”. Jak przekonywały Katarzyna Kraus i Adrianna Sobol, rozmówczynie Marzeny Pilarz-Herzyk w tym odcinku PoPrawnych Pogadanek, na pewno warto zdjąć tabu z tematu śmierci swojej i bliskich, by móc świadomie podejmować decyzje dotyczące przyszłości.
Z tego odcinka PoPrawnych Pogadanek dowiecie się m.in.:
- dlaczego, mając małe dzieci, warto zastanowić się nad przepisaniem połowy majątku na drugiego rodzica;
- kiedy trzeba się podzielić spadkiem po współmałżonku z jego rodzicami;
- co zrobić, by nie odziedziczyć długów i żeby nie odziedziczyły ich także nasze dzieci;
- ile trzeba zapłacić za konsultację u prawnika i dlaczego to inwestycja lepsza od nowej fryzury;
- oraz dlaczego o śmierci warto rozmawiać wtedy, kiedy mamy na to najmniejszą ochotę, czyli kiedy jesteśmy zdrowi i wszystko dobrze się układa.
"Kocham siebie dużo bardziej niż kiedykolwiek do tej pory" - mówi Dorota Szelągowska w rozmowie z Karoliną Wierzbińską. I opowiada o wchodzeniu w wiek, w którym coraz wyraźniej wie, "gdzie się zaczyna, gdzie kończy" i czego już nie chce nieść dalej.
To rozmowa o perimenopauzie i menopauzie, a właściwie - jak woli mówić Dorota Szelągowska - o klimakterium: zmianie, która potrafi "dojechać", ale może też przynieść wolność, ciekawość i czułość wobec siebie. O ciele, które nie ma już przede wszystkim wyglądać, ale ma nieść nas jak najdłużej w zdrowiu. O śnie, ruchu, suplementacji, hormonalnej terapii menopauzalnej i o tym, dlaczego warto radzić się lekarzy, zamiast zostawać z tym doświadczeniem samej.
Ale to także rozmowa o czymś więcej: o granicach, wybaczaniu, relacjach z rodzicami i dziećmi, o tym, jak mówić do siebie dobrze i jak nie zawieść tej małej dziewczynki, która nadal w nas mieszka. Bo "nie damy czułości dzieciom, jeśli jej nie będziemy mieli do siebie samych", a "najważniejszą relacją jest twoja z tobą".
Rozmowa z Dorotą Szelągowską była możliwa dzięki zaangażowaniu Fundacji Hello Zdrowie i USP Zdrowie, promotora marki Jasnum.
Kiedyś mówiło się, że można dobrze wyjść za mąż. A czy można dobrze się rozwieść? O to swoje gościnie zapytała Marzena Pilarz-Herzyk w pierwszym odcinku 2. serii PoPrawnych Pogadanek. Mec. Karolina Szulc-Nagłowska, mediatorka i adwokatka, która specjalizuje się w sprawach rozwodowych, przywoływała opowieści swoich klientów, którzy często mówią, że kiedy opadł kurz sprawy rozwodowej poczuli ulgę – i to niezależnie od tego, czy sami podjęli decyzję o rozstaniu. Magda Zabierzowska, która ma za sobą rozwód, przyznała, że sama po rozwodzie poczuła się, jakby zdjęła z pleców ciężki plecak.
Jak długo można dojrzewać do decyzji o rozwodzie? Ile może trwać naprawdę bardzo krótka sprawa rozwodowa? Dlaczego warto samodzielnie opłacać faktury i nie budować wspólnego domu na działce należącej do jednego z małżonków? O tym wszystkim usłyszycie w odcinku PoPrawnych Pogadanek, w którym pada też niepopularna, ale zdaniem rozmówczyń uzasadniona opinia, że do rozstania warto przygotować się… jeszcze przed ślubem.
Można mieć duszności przez pościel, alergię od rajstop i problemy hormonalne przez pasek z chińskiej platformy. Brzmi jak przesada? Aleksandra Jaskułowska, edukatorka znana w sieci jako Ola Nowe Perspektywy, tłumaczy w rozmowie z Karoliną Wierzbińską, dlaczego ubrania z syntetycznych tkanin mogą realnie wpływać na nasze zdrowie.
W rozmowie wyjaśnia, czym różnią się między sobą włókna naturalne, sztuczne i syntetyczne, dlaczego poliester, akryl czy nylon nie są neutralne dla skóry i co dzieje się z ciałem, kiedy nosimy ubrania, które nie oddychają. Mówi też o chemii w bieliźnie, pościeli, odzieży sportowej i o fast fashion.
To odcinek o tym, jak kupować mądrzej, ale bez poczucia winy i bez perfekcjonizmu. O wełnie, lnie, bawełnie, certyfikatach, second handach i rzeczach po babci. Bo świadoma konsumpcja nie musi oznaczać wydawania fortuny. Czasem zaczyna się od tego, żeby sprawdzić metkę, wyprać nowe ubranie i nie kupować rzeczy, których wcale nie potrzebujemy.
"Obudziliśmy się z ręką w nocniku. Tylko do tego nocnika nasikały nam VLOP-y, czyli wielkie platformy społecznościowe, wielkie platformy AI" - mówi Magdalena Bigaj o tym, jak późno zaczęliśmy poważnie rozmawiać o higienie cyfrowej, bezpieczeństwie dzieci w sieci i wpływie wielkich platform technologicznych na nasze życie.
W rozmowie z Martą Dragan prezeska Fundacji Instytut Cyfrowego Obywatelstwa tłumaczy, dlaczego zakaz telefonów w szkołach to za mało, jeśli nie pójdą za nim mądre zasady, edukacja i odpowiedzialność dorosłych. Bo problemem nie są wyłącznie "zascrollowane" dzieci, ale cały świat, który im stworzyliśmy, zatrzymując ich przy ekranie kosztem ruchu, relacji i zwykłej codziennej aktywności.
To rozmowa także o sztucznej inteligencji. O tym, dlaczego dzieci potrzebują treningu mózgu, samodzielnego myślenia i popełniania błędów. Bo AI może być przydatnym narzędziem, ale nie powinno zastępować człowieka w tym, co najważniejsze: wyobraźni, empatii i odpowiedzialności.
"Kiedy ty się w końcu ogarniesz?", "Skoncentruj się", "Po prostu się uspokój". Wiele osób z ADHD słyszało podobne zdania przez całe życie. Zamiast pomagać, wzmacniają one poczucie winy i niezrozumienia.
W rozmowie z Karoliną Wierzbińską lekarka Katarzyna Stewart (na instagramie @doctorkastewart), specjalistka psychiatrii dzieci i młodzieży, tłumaczy, dlaczego z ADHD się nie wyrasta i jak to zaburzenie wpływa na dorosłe życie. Objawy zmieniają się z wiekiem. Nie zawsze są widoczne, ale często wiążą się z napięciem, impulsywnością i ogromnym kosztem codziennego funkcjonowania.
To również rozmowa o relacjach, emocjach i diagnozie, która może być kluczem do zrozumienia siebie, ale nie powinna nas definiować. Wybrzmiewa tu ważna rzecz: ADHD nie jest "supermocą", tylko zbiorem realnych trudności, które - jeśli się nimi nie zaopiekujemy - mogą prowadzić m.in. do depresji, lęku czy uzależnień.
Jeśli coś w twoim funkcjonowaniu cię niepokoi, warto to sprawdzić u specjalisty.
Jak mądrze żyć w świecie, który coraz bardziej przyspiesza, rozprasza i odcina nas od siebie nawzajem? Dorota Wellman i Paulina Młynarska powtórnie połączyły siły - tym razem po to, by napisać książkę "Afterparty". Książkę o tym, że nie warto i nie trzeba kończyć życiowej "imprezy" zaraz po 50. Z Karoliną Wierzbińską rozmawiały jednak nie tylko o książce i o dojrzałości, ale też o ważnych w ich życiu rytuałach, wychowaniu dzieci, zdrowiu psychicznym młodych ludzi, przemęczeniu, kobiecym wstydzie i pułapkach świata wellness oraz poppsychologii.
To odcinek o tym, że nie musimy być "najlepszymi wersjami siebie", że życie nie zawsze jest błyszczące i lekkie, a dojrzałość nie polega na udawaniu, że wszystko jest możliwe. To także bardzo osobista refleksja nad światem, w którym panoszy się AI, i tym bardziej kluczowe stają się bliskość i przyjaźń, krytyczne myślenie, więzi i własna "wioska" - ludzie, o których dbamy.
W tym odcinku podcastu „All Inclusive” Ane Piżl gości w studio Mateusza Adamczyka – polonistę i członka Rady Języka Polskiego. Punktem wyjścia do rozmowy jest napięcie, jakie budzi w niektórych z nas język inkluzywny – często kojarzony z narzucaniem zasad i ograniczeń. Tymczasem, jak podkreśla Mistrz Mowy Polskiej, współcześnie nikt nie ma władzy, by odgórnie regulować nasz sposób mówienia – język zmienia się raczej poprzez społeczne uzgodnienia, empatię i uważność wobec innych.
Rozmowa dotyka tego, jak ogromną siłę mają słowa – i nie chodzi wyłącznie o wymiar symboliczny. – Mówimy, że słowa ranią, i to jest uznawane za metaforę, ale badania psycholingwistyczne pokazują, że słowa naprawdę ranią. To znaczy na poziomie naszego mózgu to jest przetwarzane tak, jak ktoś by nas dźgnął czymś – zauważa Mateusz Adamczyk.
W dyskusji pojawia się też praktyczny wymiar języka inkluzywnego: jak mówić, gdy nie mamy pewności, jak ktoś chce być nazywany, i czy zawsze musimy trafiać w potrzeby wszystkich. Dużo z rozmowy tej dowiecie się o feminatywach, języku instytucji oraz napięciach między indywidualnym komfortem a zasadami obowiązującymi w przestrzeni publicznej. Rozmowa pokazuje też, że język inkluzywny nie polega na eliminowaniu różnic, lecz na świadomym decydowaniu, kiedy i po co je podkreślamy. Ważnym wątkiem jest również odzyskiwanie słów przez grupy mniejszościowe oraz pytanie, kto ma prawo ich używać.
Nie zabrakło refleksji o granicach żartów, wulgaryzmach, o znienawidzonych przez wielu „argumentach płci i wieku”. Ale też o błędach, nieporadności i strachu przed „powiedzeniem czegoś nie tak”. Mateusz Adamczyk zachęca do większej życzliwości wobec siebie i innych oraz do traktowania języka jako procesu, a nie zbioru sztywnych reguł. - Każda osoba ma prawo odbierać słowa różnie. Mogą nam się podobać, nie podobać, możemy uważać, że są trudne, że są dziwne, że nam się „psycholożka” kojarzy z „papużką”. Mamy prawo do tych skojarzeń – wtóruje mu edukator równościowy Ane Piżl.
To rozmowa o uważności, odpowiedzialności i o tym, że porozumienie zaczyna się od gotowości do słuchania.
From the publisher's feed