Żyjemy w święcie, który przeciwstawia sobie wiarę i rozum, tak, jakby się one wykluczały. A to wcale nie jest takie prawdziwe.

O Prologu w duchu „ostatniej Ewangelii” i o tym, że z uczestnictwa w Eucharystii rodzi się zobowiązanie do świadectwa.

Homilia wygłoszona w DPS „Ostoja”

Świętość rodziny nie wynika z tego, że jest idealna. Rodzi się wskutek przyznania w niej miejsca Bogu.

Przykład św. Szczepana uzmysławia, że żłobek był „po coś”. On stał się przystankiem na drodze Bożego planu Odkupienia, który w dalszych etapach miał jeszcze krzyż i Zmartwychwstanie.

Bóg przyszedł ukryty w postaci, która wydobywa z nas dobro.

O tym co znaczy „nadać imię”; a w rezultacie o św. Józefie i o ojcostwie.

Obcieraliśmy czekaniu z otwartymi oczyma.

Czasem największym kłopotem jest to, że zamiast cierpliwie czekać na prawdziwe owoce, zadowalamy się pierwszym wrażeniem.

Nawrócenie wiąże się z cierpliwym współdziałaniem z łaską. Inaczej może się nie udać.

Homilia inspirowana oczywiście Ewangelią, ale także postacią bł. ks. Frelichowskiego, a także jednym ze zdań z jego „Pamiętnika”