Büyükler buyurdular ki;Kalp kırmak, yetmiş kere Kâbe’yi yıkmaktan büyük günahtır. Çok tehlikelidir. Allahü teala müslümanlar için, kelime-i şehadet getirdikleri için, evliya kullarım, buyuruyor. Tabii bilemediğimiz Allahü tealanın çok sevdiği, aziz kulları da vardır. Bizim yaptığımız bir yanlış hareket onları üzerse, kalplerini kırarsa, Allah muhafaza etsin, sonra iflah olmayız. Âhirete çok ümitli gideriz; ama eli boş döneriz. Tövbe. Ne olur, zaten bundan sonra yaşayacağımız kaç sene ki? Bari bundan sonraki ömrümüzde çok dikkat edelim de, böyle bir günaha girmeyelim.

Büyükler buyurdular ki;Ehl-i sünnet âlimlerinin, Silsile-i aliyye büyüklerinin yolunda dine hizmet eden Müslümanın istirahati, musalla taşında başlar. Bu, bir bayrak yarışıdır. Aldığı bayrağı hiç kimse toprağa gömemez. İnsanların hidayete kavuşup kurtulmaları için, bu bayrağın elden ele dolaşması, yere inmemesi lazımdır.

Büyükler buyurdular ki;Abdülhakim Efendi hazretleri beni çağırdı. Bu gelip giden kişiyi tanıyor musun buyurmuş. Tanımıyorum efendim dedim. İşte buna Mazhar Bey derler. Bu kimya muallimidir. Benim sözümü dinlemiyor. Fakat çok zararını görecek. buyurmuşlar. İşte talebeye bol numara ver diyorum ama o da inadına hep kırık numara veriyor. Hiç benim sözümü dinlemiyor. Onu tenzili rütbeyle sürerler buyurmuş. Hakikaten Mazhar Beyi o sene Ankara'dan Zonguldak'ın bir ilçesine orta mektebe sürdüler. Daha önce lisede kimya muhallimiyken Ankara'da Zonguldak'ın bir ilçesine orta mektep öğretmeni olarak tenzilli rütbeyle sürgüne gönderdiler. buyurmuşlardı. İşte mübarek Abdülhakim Efendi hazretleri "Mazhar Bey benim sözümü dinlese rahat eder ama dinlemiyor. Onun için çok sıkıntı çeker." buyurmuş. "Sen muallim olunca benim sözümü unutma" buyurmuş.

Büyükler buyurdular ki;O günlerde Abdülhakim Efendi hazretleri’ne gitdiğimde elimde gazete vardı. “Gazetende ne havadis var” dedi. Efendim Alamanlar Paris’e girmiş dedim. Cevabında ne buyurdu; yetmiş sene evvel de girmişlerdi çıkarıldılar, gene çıkarılırlar dedi. Hakikaten de çıkarıldılar. Orada dayanamadım, Efendim 1870’de tam yetmiş sene evvel Alaman Fransız harbi oldu, Alamanlar Paris’e girdi, sonra çıkarıldılar. Bunu lisede okumuştum, Siz bunu nerden biliyorsunuz dedim. Güldü mübârek, Ben de okumuştum dedi.

Büyükler buyurdular ki;Abdülhakim Efendi hazretleri, "Sen bu gece bizim evde kal, bizim misafirimiz ol. Bizim yatakta yat" buyurmuş. Peki efendim dedim, o gece salonda yattım. Abdülhakim Efendi aynı evde yatmak hem çok tatlı hem de çok sıkıntılı, çünkü alt katta Abdülhakim Efendi Hazretleri var. Yani gürültü yaparım da Efendim'i rahatsız ederim diye korkuyorum. Alt katta Abdülhakim Efendi hazretleri var. Ben üst katta efendinin kaylule yaptığı yatakta yatıyorum. Sabaha kadar uyuyamadım sanki. Ateş içindeydim sabaha kadar. Ayaklarımı bile uzatım, kıpırdayamadım.

Büyükler buyurdular ki;Sabah erkenden Abdülhakim Efendi hazretlerinin yanına giderdim dergaha. Daha kapılar bile açılmadan sabah namazı vaktinde giderdim. Kapıya geldiğimde ekseriyetle Mevlana Halid divanından okumaya başlardım. Çünkü Efendi Hazretleri bana onu ezberletti. Efendi Hazretleri Mevlana Halid divanını her gün okuturdu bana. Onun için sabah namazında geldiğimde Mevlana Halid divanından okumaya başlardım. Bazen de ilahi okurdum.

Büyükler buyurdular ki;Çok kitap okuyan, kitaplar doğru olsa dahi yoldan çıkar. Bir mürşid-i kâmile tâbi olan, nereye varılmasını bildiği için kendini korur ama böyle bir mürşid-i kâmile rastlamayan, talebe olmayan; o böyle söylemiş, bu böyle yapmış der, şaşırır kalır. Bu kitapları istifade etmek için okumuyorum, Abdülhakîm Efendi hazretlerinin buyurduklarının vesikasını aramak için okuyorum. Birisi sorarsa, bunlara cevap hazırlamak için uğraşıyorum, buyurdular.

Seyyid Abdülhakim efendi, (İslam aleminde, İmam-ı Rabbaninin Mektubatı kadar kıymetli bir kitap daha yazılmamıştır. Allahın kitabından ve Resulullahın hadislerinden sonra, İslam kitaplarının en üstünü, en faydalısı, İmam-ı Rabbaninin Mektubat kitabıdır. Mektubatta bildirilen tesavvufdan, tarikatten ve hakiki mürşidlerden şimdi hiç kalmadı. Bizler, Mektubattaki ince bilgileri, marifetleri anlayamayız) buyururdu. Halbuki, kendisi, bu bilgilerin mütehassısı idi.Bir mektubunda diyor ki, (Hilmi! Mektubunuza müteşekkir oldum. Sıhhatinize şükür ettim. Din ve dünyanıza en ziyade yarayan ve dini İslam’da misli telif olmayan (Mektubat) kitabını okuyup, bazısını anlamak, pek ziyade bir fadl ve ihsanı ilahidir. Hilminin bu ihsana kavuştuğunu öğrenince, Rabbime çok şükür eyledim.)

Büyüklerden bahsedilen, isimleri söylenilen yere manevî rahmet yağar. Silsile-i Aliyyenin en sonunda yazıyor bu. “Salihleri söyleyince, yağar rahmet-i ilahi”. İnde zikrissâlihîn tenzîlürrahme. Evliyânın isminin anıldığı yere rahmet yağar.

Bu dünyada maksat ahirete imân ile gidebilmektir. Dünyanın ehemmiyeti olmadığını sık sık anlatırlardı. Birisi bir sual sorsa, o suale sual soranın ahirette o sualin neticesinde durumu ne olur, buna bakarak, onun ahireti için cevap verirlerdi.