Hüseyin Hilmi Efendi buyuruyor ki; Beni arayan, kitaplarımın satırlarının arasında bulsun. Tam İlmihâli anlatırken buyuruyorlar ki; Ben baştan sona yirmi defa okudum, okumaya devam ediyorum. Kardeşim, bu Tam İlmihâl, Ehl-i sünnet âlimlerinin sözleridir. Onların yazılarıdır. Çok az dahi olsa okuyup anlayabilen, âlim olur. Âlim olur ne demektir? Bu doğru, bu yanlış; bu iyi, bu kötü diyebilendir. Yoksa odada bütün raflarda kitaplar dolu olsa, hepsini okumuş olsa, bu doğru bu yanlış diyemedikten sonra, hakkı bâtıldan ayıramadıktan sonra, buna âlim denmez. Bu da kitap okumakla olmaz efendim. Ne olması lazım? Birinin ona göstermesi lazım.

İmam-ı Rabbani hazretleri "kuddise sirruh" buyuruyorlar ki; Allahü teala bir kuluna iki şeyi vermişse, ona her şeyi vermiştir. Birincisi, Ehl-i sünnet vel cemaat itikadı. İkincisi, ilim öğrendiği kimsenin Allah adamı olması. Allah adamı olmak çok zordur. İmam-ı Rabbani hazretleri buyuruyorlar ki; Bütün vaazların, bütün nasihatlerin özü, Allah adamlarıyla beraber olmaktır. Çünki bu dünyada kim ile beraber olunursa, kim sevilirse, ahirette de onunla beraber olunacaktır. Peygamberimiz aleyhissalatü vesselam buyuruyorlar ki; Kişi sevdiği ile beraberdir. El mer'ü mea men ehabbe. Allah korusun, bir Allah düşmanına muhabbet beslersen, onunla beraber olursun. Bir Allah dostuna muhabbet beslersen, onunla beraber Cennette olursun.

Hüseyin Hilmi Işık Efendi, 1936 senesi sonunda 1/1 sayılı Türkiye’nin ilk kimya yüksek mühendisi diplomasını aldı. O sene Türkiye’de ilk ve tek yüksek kimya mühendisi olduğu günlük gazetelerde yazıldı. Bu başarısından dolayı askerî kimya sınıfına geçirildi. Ankara Mamak’ta zehirli gazlar kimyageri yapıldı. Burada 11 sene kaldı. Auver Fabrikası Genel Direktörü Mer Zbached ve kimya doktoru Goldstein ve optik mütehassısı Neumann ile yıllarca çalıştı onlardan Almanca da öğrendi. Harp gazları mütehassısı oldu.

Bizim kimya Hocamız Arnd vardı. Onun yanında travay yapdım. Bir cismin sentezini yapdım. Bir gün ona sordum siz böyle mükemmel türkçeyi nerden öğrendiniz dedim. Beni çok severdi. Gel sana söyleyeyim dedi. Ders verdiği salona götürdü beni. Duvarlar çatlaktı, şu duvarın çatlağı tavanda devam ediyor, ordan da aşağı iniyor, bunlar nedir biliyor musun. Beni Sultan Hamid han buraya getirtdi, o zemân ben bu salonda ders veriyordum. Kimya profesörü idim. Bu çatlaklarda çubuklar takılı idi. Çubuklara da perde takılı idi. Dershanenin yarısı perdeyle ikiye bölünmüştü. Ön tarafta erkek talebeler otururdu, arka tarafta da kız talebeler otururdu, dedi. Şimdi karmakarışık, dedi.

Hüseyin Hilmi Işık 1936 senesi sonunda 1/1 sayılı Türkiye’nin ilk kimya yüksek mühendisi diplomasını aldı. O sene Türkiye’de ilk ve tek yüksek kimya mühendisi olduğu günlük gazetelerde yazıldı. Bu başarısından dolayı askerî kimya sınıfına geçirildi. Ankara Mamak’ta zehirli gazlar kimyageri yapıldı. Burada 11 sene kaldı. Auver Fabrikası Genel Direktörü Mer Zbached ve kimya doktoru Goldstein ve optik mütehassısı Neumann ile yıllarca çalıştı onlardan Almanca da öğrendi. Harp gazları mütehassısı oldu.1947’de Bursa Askerî Lisesi’nde kimya öğretmeni, sonra öğretim müdürü oldu. Burada ve sonra Kuleli, Erzincan askerî liselerinde uzun seneler kimya öğretmenliği yaparak yüzlerce subay yetiştirmiştir. Kıdemli albay iken 1960 yılında emekli olmuştur.

Büyükler buyurdular ki;Bu büyükleri seven, o büyükler hayattayken nasıl feyz alıyorlarsa vefatlarından sonra da ruhlarından aynı şekilde feyiz alırlar. Onun için iş muhabbette.. Muhabbet varsa, sevgi varsa feyz alınır.

Hüseyin Hilmi Efendi “rahmetullahi aleyh” anlatır:1932’de eczacı subayı çıkdım. Yıldızları takdım, sırmalı elbise giydim. (Sırmalı elbise vardı o zemân, şimdi yok. Sırma ve yıldızlar yakaya takılırdı, şimdi sadece omuza takılıyor). Sırmanın üzerindeydi yıldızlar. Yeni elbiseleri giydim, doğru Efendi hazretlerine gittim. Yirmibir yaşındaydım o zemân. Gitdim bakdım câmi’nin önünde oturuyor. Yanına oturdum. Hiç sesini çıkarmadı mübârek. Hasır bir koltukda oturuyordu, ben de yerde oturdum. Kimse yokdu başka. Câmi’nin sofasında, Efendi hazretlerine hizmet eden Şakir efendi vardı sadece. Ben Efendi hazretlerinin yanında, yeni subay elbiselerimle otururken, Şakir efendi kapıyı açdı yanımıza geldi. Daha beni öyle görünce “Ooo, Hilmi abi sen subay mı oldun, Aman da subay elbisesi ne kadar yakışmış sana” dedi. Bu sefer de döndü Efendi hazretlerine, “Efendim baksanıza Hilmi abiye, sırmalı yıldızları takmış, ne güzel de yakışmış değil mi efendim” diyor. Efendi hiç cevab vermiyor. “Efendim bir kere baksanıza Hilmi abiye ne olmuş?” dedi. Bu sefer Efendi ona döndü; “Sen Hilmi’nin yıldızlarını yeni mi görüyorsun, Hilmi yıldızlarını üç sene evvel takdı” dedi. Hakikaten ben Efendi hazretlerini onsekiz yaşında, üç sene evvel gördüm. Aman ne hoşuma gitdi. Demek ki, Efendi hazretlerini görmek, hakiki yıldızı takmakmış (kabûl edilmekmiş). Bu benim için en büyük bir müjde oldu.

Hüseyin Hilmi Efendi “rahmetullahi aleyh” anlatır:Cuma günü olmuştu. Doğru Eyüp Sultan’a geldim. Caminin ortasında, herkesin bildiği o büyük avizenin altına geçtim. Avize kocamandı, üç-dört metre çapındaydı. Ortasına oturdum ki her yeri görebileyim. Ancak baktım ki Abdülhakim Efendi yoktu. Yanımdakine sordum:— Abdülhakim Efendi burada vaaz edecekmiş, nerede şimdi?“Burada değil,” dedi, “yan bölmede vaaz eder o.”Ben de zaten onu dinlemeye gelmiştim. Namazın sonunu bile bekleyemedim, ayakkabılarımı aldım ve yan bölmeye geçtim. O zamanlar dışarıdan gelen hocalar o bölümde vaaz verirmiş. Orada namazı kıldım. Sonra birine daha sordum:— Burada vaaz var mı?“Var oğlum,” dedi, “Abdülhakim Efendi’nin vaazı olacak ama o henüz gelmedi. Yukarıda caminin imamıdır. Cami dağıldıktan sonra gelir.”Biraz bekledim ama sabredemedim. Dışarı çıktım. Kar yağıyordu. Dışarıda Özbek satıcılar vardı: tespih, kitap, küçük eşyalar satıyorlardı. Bir baktım, tezgâhların birinin başında Abdülhakim Efendi duruyor.

Hüseyin Hilmi Efendi “rahmetullahi aleyh” anlatır:lk tahsîlimi, baba yerim olan İstanbulda, Eyyûb sultânda, Reşâdiyye nümûne mektebinde yapdım. Evimden ve ilk mektebden din terbiyesi, din bilgisi aldım. Halıcıoğlu Askerî lisesi Orta ve Lise kısmında okurken, mekteblerden Kur’ân-ı kerîm ve din dersleri kaldırıldı. Allahü teâlânın, sevgili Peygamberimizin ve islâm âlimlerinin ismleri söylenmez oldu. Hiçbir hocamız din bilgisi vermiyordu. Onları yüksek, olgun tanıyor, çok saygılı olmak istiyordum. Fekat, mukaddesâtıma saldıranları görünce, hayâl kırıklığına uğradım. Îmân ile küfr arasında bocaladım. Küçük aklımla düşünerek, müslimânlık olarak öğrendiğim bütün bilgilerimi inceliyordum. Hepsinin fâideli, iyi, kıymetli olduğunu görüyor, bunları fedâ edemiyordum. Altı sene, bu iki te’sîr altında sarsıldım. Birkaç sene önce, berâber oruc tutduğumuz, nemâz kıldığımız arkadaşlarım, öğretmenlerin ve gazetelerin iftirâlarına aldanarak, ibâdetden vazgeçdiler. Yalnız kalmak, beni dahâ da üzdü. Acabâ haksızmıyım, yanlış yoldamıyım diyordum. (m. 1929) senesinde, lise son sınıfda, onsekiz yaşında idim. Kadr gecesi, mektebde yatmışdık. Uyuyamadım. Şaşkın olarak, yatağımdan fırladım. Düşüncelerimde, îmânda yalnız kalmışdım. Sıkılıyordum, bunalıyordum. Bağçeye çıkdım. Gökyüzü yıldızlarla dolu idi. Eyyûb sultânın, ya’nî Hâlid bin Zeydin türbesine karşı, Halîcin ışıklı dalgaları, sanki bana, üzülme, sen haklısın diyorlardı. Hıçkırarak ağladım. (Yâ Rabbî! Sana inanıyorum. Seni ve Peygamberlerini seviyorum. İslâm bilgilerini öğrenmek istiyorum. Beni, din düşmanlarına aldanmakdan koru!) diye yalvardım. Allahü teâlâ, bu ma’sûm ve hâlis düâmı kabûl buyurdu. Kerâmetler, hârikalar hazînesi, ilm deryâsı Abdülhakîm efendi, önce rü’yâda, sonra câmi’de karşıma çıkdı. Beni, cezb etdi.

Hüseyin Hilmi Efendi “rahmetullahi aleyh” anlatır:Sabah namazına hiç kimse gelmeden, erkenden camiye gideyim, bahcede bekleyip, camiye ilk gelene danışayım diye düşündüm. Erkenden sabaha karşı, Süleymaniye camiine gittim, biraz sonra iri yapılı bir bey geldi, daha imam ve müezzin de gelmemişti. İlk gelene sordum, “Efendim, ben tıbbiyede okuyorum, mektebin de birincisiyim. Hocam eczacılığa kaydını naklettir diyor, annem de doktor olacaksın diyor, ben ne yapayım” dedim. O zât; “Evladım, senin hocan kim” dedi. Ben de; Abdülhakim efendi hazretleri dedim. O zât, “Evladım, sen hakiki bir büyük bulmuşsun, böyle hocanın bir sözüne bin ana fedâ olsun, hocan ne diyorsa onu yap, hocanın sözünden çıkma” dedi. Meğer O zât Cevad beymiş. Onun için Cevad bey benim ilk mürşîdim oldu.