Büyükler buyuruyorlar ki; Bursa'da yüzbaşı idim. Bir üsteğmen vardı: Sabri bey. Sık sık bize gelirdi. Sokakdan bağırırdı. Hilmi beeey derdi. Aynı binada, vali de oturuyordu. Bir gün Sabri beyi uzak bir yere tayin etmişler. Durdurulması için bana gelip rica etdi. Ben de ona, kartımın arkasına yazı yazdım. Ankara’ya Personel Daire Başkanı Tümgeneral Hayri Aytepe’ye gönderdim. Bu gelen kardeşimizin işini hallediverin diye ricada bulundum. Hayri Aytepe, Efendi hazretlerinin sohbetlerine gelirdi...

Büyükler buyuruyorlar ki; Cuma gün olunca, heyecanla evine gitdim. Bahce kapısından girince, tam karşıdaki kabirlerin üstünde bir köşk vardı, orada sohbet etdiğini öğrendim ve o köşke girdim. İdris köşkü diyorlardı oraya, III. Selim Hân yapdırmış. Altı türbe, üstü köşk idi. Kapıdan girince hemen karşıdaydı. O köşk, çok güzel bir yerde idi. Oradan haliç görünürdü. Sonradan onu yıkdılar, kabrlerin üstüne çatı yaptılar. O köşke ilk ve son defa girmiş oldum. Sonraki gittiğimde köşk yoktu. O gün gittiğimde, Abdülhakim efendi hazretleri, o köşkde sohbet ediyordu.

Büyükler buyuruyorlar ki; Bütün islâm âlemi, hattâ bizim büyüklerimiz meşâyıh-ı nakşibendiyye, Mesnevîyi çok medh ediyorlar. Yeryüzünde misli olmayan bir kitâbdır diyorlar. Biz de bunu açıklıyoruz. Mesnevî, tesavvufda misli yazılmamış bir kitâbdır, Mektûbât ise hem tesavvufda, hem akâidde, Ehl-i sünnet akîdelerinde, hem de fıkhda misli yazılmamış bir kitâbdır diyoruz. Çünki Abdülhakîm Efendi hazretleri öyle buyurdu. Efendi hazretlerinin sözünü biz isbât ediyoruz. Abdülhakîm Efendi hazretleri buyurdu ki; "Mektûbât ayârında yeryüzünde bir islâm kitâbı yokdur". "Bade kitâbullah, bade kitâb-i Resûlullah, efdali kütüp mektûbâtest" Kur'ân-ı Kerîmden ve hadîs-i şerîflerden sonra islâm kitâblarının en kıymetlisi Mektûbâtdır, buyururdu. Mesnevî dahâ arkada kalıyor. Efendi hazretlerinden böyle duyduğumuz için, Mesnevî için yazılanları te'vîl ediyoruz: Mesnevînin yalnız tesavvufda benzeri yok. Mektûbâtda ise hem tesavvuf, hem akâid, hem fıkh var, onun için Mektûbât dahâ yüksekdir.

Büyükler buyuruyorlar ki; Bir gün Abdülhakim Efendi Hazretleri'nin sohbeti sırasında, kendisi hattat olan Safi Bey, kendi boyundan daha büyük kocaman bir levhayı zorlukla taşıyarak içeri getirdi. Safi Bey, levhayı Abdülhakim Efendi Hazretleri'nin masasına koyduktan sonra yerine geçip oturdu. Abdülhakim Efendi Hazretleri levhayı açıp okudu ve gülmeye başladı.Abdülhakim Efendi Hazretleri gülmeye başlayınca, cemaat olarak biz de levhada ne yazdığını merak ettik. Abdülhakim Efendi Hazretleri güldü ve ardından birkaç dakikalığına dışarı çıktı. Bunun üzerine biz de levhanın başına üşüşerek ne yazdığını merakla inceledik. Levhada güzel bir hat yazısıyla şu cümle yazıyordu: "Bûy-u nebi gelir şeyhim özünden. Boyum yetişmez ki öpem yüzünden".

Büyükler buyuruyorlar ki; Dine ait bir meseleyi öğretmek veya öğretmeye sebep olmak yüz ömre sevabından daha fazladır. Ehl-i sünnet itikadını anlatan bir kitabı (mesela Tam İlmihal Seadeti Ebediyye kitabını) alıp başkalarına vermek çok kıymetli bir işdir. Kitab okurken de çok dikkat etmeliyiz. Kitabın içindekilerden daha çok, yazarı mühimdir. Kalbden çıkanlar kalblere tesir eder. İtikadı bozuk olan insanların yazdığı kitabları okuyanlar, yazarından etkilenip itikadı bozulabilir. Büyükler; pis borudan şifa gelmez buyuruyorlar. Vücudumuzun gıdasını almakta dikkat ettiğimiz gibi ruhumuzun gıdasını almakta da dikkat etmeliyiz, hatta daha çok dikkatli olmalıyız. Ruhun gıdası ilimdir, dindir, ibadetlerdir. Bedene bozuk gıda alan ölür, fakat ruha bozuk gıda alan imanını kaybeder. Yemeğin nasıl ki temiz olmasına dikkat ediyorsak, okuyacağımız kitabı da iyi seçmeliyiz. Yazan, yazdığından önemlidir.

Bizim kitaplarımız çok kıymetlidir. Çünki pırlanta içine cam parçalarını karıştırmadık.

İmâm-ı Rabbânî Müceddîd-i Elf-i sânî Ahmed Fârûkî Serhendi hazretlerinin üç cild (Mektûbât) kitâbından ve oğulları Muhammed Ma’sûm-i Fârûkî hazretlerinin de üç cild (Mektûbât) kitâbından, çıkarılan kıymetli cümleler, Elif-ba sırasına göre tanzîm edilmiş, Seyyid Abdülhakîm Arvâsî hazretlerine okunmuşdur. Dikkat ile dinledikden sonra, bunun adı (Kıymetsiz Yazılar) olsun demişdir. Hüseyin Hilmi Efendi'nin hayreti üzere, anlamadın mı, (Bunun kıymetine karşılık olabilecek birşey bulunabilir mi?) buyurmuşdur.

Büyükler buyurdular ki;İki sultan bir memlekete sığmazmış ama on derviş bir kilime sığar. Bu fitne zemânında Allahü teâlâ bizi koruyor. Hadisi şerifte buyuruluyor ki; Siz öyle bir zemânda geldiniz ki, islâmiyyetin onda dokuzunu yapıp birini yapmazsanız helak olursunuz. Ahir zemânda öyle kişiler gelir ki, onda birini yapsalar kurtulur. Bu zemân, işte o zemândır. İmâm-ı Rabbânî hazretleri bile 400 sene evvel, bu zemân o zemândır buyurmuş.

Büyükler buyurdular ki;Ahirete giden herkes bir pişmanlık duyacaktır, dünya için kanaat olur, ahiret için kanaat olmaz. Dünya için tevekkül olur, ahiret için tevekkül olmaz. Dünyada pişmanlık nimettir, fakat ahiretde pişmanlık felakettir. Kabrden birisi çıkıp dünyaya gelebilse, herhalde vaktini bir an boş geçiremez, hep ahireti için çalışır, günah işlemez, kalb kırmaz.

Büyükler buyurdular ki;Tarîkate intisâb etmek müstehabdır. Vâcib olan kalbin temizlenmesidir. Ahlâk bilgilerini, bizim İslâm Ahlâkı kitâbından okumak farzdır. Bu bilgileri öğrenip onları yapmaya çalışmakla da kalb temizlenir. Kalbin temizlenmesi yalnız tarîkat ile olsaydı o da vâcib olurdu. Hâlbuki kalbin temizlenmesi için çok yol vardır. Onun için tarîkat müstehabdır. Kalbin temizlenmesi vâcib, İslâm Ahlâkı kitâbını öğrenmek farzdır. Müstehabı yapmakla vâcib yapılır ama zordur. Farzı yapınca vâcib kendiliğinden yapılmış olur.