Iranshahr Art Gallery

نصرت‌اله مسلمیان یکی از مهم‌ترین نقاشان نوگرای ایران و فارغ‌التحصیل رشته نقاشی از دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران است. نقاشی‌های او در دوره‌های مختلف فعالیت هنری‌اش بیانگر دغدغه‌های اجتماعی با بینشی فردی هستند. تصویر برای او از موضع مفهوم و رفتارِ انتزاعی شکل می‌گیرد و از طریق حضور و تخریب هر لکه، نشانه یا نماد هویت می‌یابد تا در پایان تبدیل به فرمی مستقل شود. از دهه شصت فضاهای چند ساحتی در آثار او ملهم از نگارنگری ایرانی با مفهوم هویت فرهنگی، اجتماعی و فردی همچنین به مثابه میراث تصویری مشاهده می‌شود.

افسانه جوادپور بر مسیری منطبق بر دسته‌بندی کتاب «گپ و گفت با نصرت‌اله مسلمیان»، بخشی از مصاحبه حسن موریزی‌نژاد و نصرت‌اله مسلمیان را بازنویسی کرده است و در شانزدهمین اپیزود پادکست ایرانشهر روایتی از سال‌های کودکی نقاش، دوران دانشگاه، دیدگاه او به هنر و شیوه خلق آثارش بازگو می‌کند.

از زمان طرح رویکرد بومی در هنر معاصر ایران شاهد استفاده گسترده از نقوش سنتی در آثار هنری بوده‌ایم اما شیوه مواجهه با این نقوش در آثار معاصر متنوع بوده است. در پانزدهمین اپیزود پادکست ایرانشهر، دکتر امیر مازیار به پنج شیوه متفاوت این مواجهه اشاره می‌کند.

مهدی شیراحمدی متولد سال ۱۳۶۲ در اصفهان و فارغ‌التحصیل رشته مجسمه‌سازی از دانشگاه هنر تهران است. مجسمه‌های او در فرم‌هایی انتزاعی و با استفاده از متریال خاتم‌کاری خلق می‌شوند؛ باریکه‌های چوبی و برنزی متعدد با مقاطع هندسی اغلب مثلثی در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند و در سایش و تراش گاه به فرم‌هایی هندسی و گاه در فرم‌هایی طبیعی رنگ‌ها و خطوط اجزا تشکیل‌دهنده‌شان را نمایش می‌دهند. این آثار بدیع با اشاره به تکنیکی سنتی، رویکردی مدرن در خلق مجسمه را ارائه می‌دهند و مرزهای تعریف‌شده میان هنر و صنایع‌دستی را درمی‌نوردند.

به مناسبت دومین نمایش انفرادی آثار او در گالری ایرانشهر، در سیزدهمین اپیزود پادکست ایرانشهر، افسانه جوادپور و مهدی شیراحمدی در گفتگویی به ریشه‌های فکری شکل‌گیری دغدغه خلق اثر با استفاده از تکنیک‌های سنتی ایرانی، مسیر هدایت آن به فضای هنری معاصر و آغاز و نحوه همکاری او با گالری ایرانشهر پرداخته‌اند.

صنایع دستی یا هنرهای سنتی به واسطه تلفیق هنر، صنعت، دانش و مواد بومی دارای ارزش است. دوسالانه فاین کرافت فرانسه با عنوان رولیشن (Fine craft- Revelation) با تاکید به مقوله صنایع دستی کشورهای مختلف به بازتعریف مرزهایی از هنر و صنایع دستی می‌پردازد. ایران امسال برای اولین‌بار با حضور هنرمندانی شرکت یافت که از فن‏‌های صنایع‌دستی برای بیان ایده خود بهره جستند و به آنچه در گذشته بیشتر صناعت اطلاق می‌شد شأن هنر داده‎اند و در فضای معلق هنر و صنایع دستی گام‏هایی موفق برداشته‎‌اند.

در دوازدهمین اپیزود پادکست ایرانشهر افسانه جوادپور با رجحانه حسینی، کیوریتور بخش ایران در چهارمین دوره دوسالانه فاین کرفت، به گفتگو پرداخته‌ است.

ژاله طالب‌پور متولد سال ١٣۵٩ و فارغ‌التحصیل رشته نقاشی از دانشگاه هنر تهران است. او از هنرمندان پرکاری است که در دوره‌های مختلف کاری‌اش آثاری با تکنیک‌های گوناگون نقاشی خلق کرده است. پس از نمایشگاه انفرادی «حذر» در گالری ایرانشهر، در سال ۲۰۱۸ به دعوت فرانسوا دیو (François Diot) در بزرگداشت روز جهانی ارتباط فرهنگی میان کشورها در رزیدنسی سه ماهه به پواتیه (Poitiers) به فرانسه سفر کرد و آثار خلق شده در دوران این سفر را در کلیسای جامع این شهر به نمایش درآورد؛ همچنین در سال ۲۰۱۹ در رزیدنسی شهرک هنرمندان پاریس (سیته) شرکت کرد. او در آثارش با قدرت بیانگری در نمایش حس‌ها و حالات انسانی، به مضامین و آثار تاریخ هنر اشاره‌های متعددی دارد. آخرین نمایشگاه انفرادی او با الهام از درونمایه «کشتار بی‌گناهان» سال گذشته در گالری ایرانشهر برگزار شد.

در یازدهمین اپیزود پادکست ایرانشهر، افسانه جوادپور و ژاله طالب‌پور درباره تجربه او در رزیدنسی‌های سیته و شهر پوآتیه، مجموعه‌هایی که در سفرهایش خلق کرده است و همچنین دو نمایشگاه انفرادی اخیرش در گالری ایرانشهر گفتگو می‌کنند.

رضا بانگیز از نخستین فارغ التحصیلان دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران است و از نقاشان و چاپگران باسابقه‌ای است که روایت، اسطوره و گذشته همواره در آثارش حضور دارد. مجموعه مجسمه‌های سرامیکی رضا بانگیز نخستین‌بار در حدود چهل سال پیش ساخته و به نمایش درآمده بودند. با رخداد انقلاب، شماری از مجسمه‌ها از بین رفتند و برخی دیگر دچار سرنوشت نامعلومی شدند. امیربهمن امیریان طی بررسی‌هایی اثری از این مجموعه را پیدا و با دعوت از هنرمند، وی را به ساخت مجموعه‌ای دیگر از مجسمه‌ها تشویق کرد. گالری ایرانشهر در تیرماه ١٣٩۵ مجسمه‌هایی سرامیکی از رضا بانگیز را به نمایش درآورد.

در دهمین اپیزود پادکست «ایرانشهر» افسانه جوادپور و رضا بانگیز به خاطرات خلق مجموعه نخست بازمیگردند و درباره نحوه و روند ساخت مجموعه دوم گفتگو میکنند.

چیدمان (installation) مداخله در فضا یا ایجاد آن است. این هنر محدود به مکان نیست، اما ارائه آن با تاثیر و تاثرات فضا معنا پیدا می‌کند؛ می‌تواند مکان-ویژه یا مکان محور باشد، و توامان ممکن است مکان را تسخیر کند.

در نهمین اپیزود پادکست《ایرانشهر》از زروان روح‌بخشان دعوت کرده‌ایم تا به بررسی اجمالی ویژگی‌ها و انواع چیدمان بپردازد.

آثار هنری خلق شده در قالب اینستالیشن یا چیدمان، غالبا در تعامل با کل فضای اطراف، دریافت حس یکپارچگی اثر با محیط را برای مخاطب فراهم می‌کنند. امکان ایجاد شناخت تازه‌ای از مکان و بدن در ارتباط با اثر هنری، چیدمان را از سایر رسانه‌های هنر متمایز می‌کند؛ چراکه تمرکز بر یک اثر مشخص و مجزا، جای خود را به تجربه فرد از درگیری و ارتباط با فضا می‌دهد.

در هشتمین اپیزود پادکست «ایرانشهر»، افسانه جوادپور و مهسا کریمی‌زاده درباره تجربه مهسا از چیدمان، شکل‌گیری ایده و اجرای چیدمان آخر او با عنوان «شکوه رنج» و آغاز آشنایی و تجربه همکاری او با گالری ایرانشهر گفتگو می‌کنند.

اصطلاح «هنر مکان‌ویژه»

(Site-Specific Art)

به معنای شکلی از هنر است که ماهیت و مفهوم آن در فرم و معنا با مکانی که در آن قرار گرفته گره خورده، و با جابه‌جایی‌اش، اثر معنا و کارکرد خود را تا حد زیادی از دست می‌دهد. هفتمین پادکست《ایرانشهر》 از پیوند اثر هنری با مکان در گذشته تاریخی، تغییر این ویژگی در دوران مدرن، و نسبت هنر معاصر با مکان سخن می‌گوید و نمونه‌هایی را از هنر ایران و جهان معرفی می‌کند.