Jahnvi Rupareliya

અમારી છે આંખો અમારા છે ચશ્માં કહે તારા દર્શન થી શું ભાન આવે

in between 2 thoughts since some time.... why certain things never change... equally why somethings never remains the same....!

Strange how both these questions are inside at the same time as well..!

This is what makes me feel... મને ક્યાંય પુસ્તક ના પાના અડ્યા નહિ!

These questions bring me back to this poem again and again.

Every line hits me deep...

અમારી છે આંખો અમારાં છે ચશ્માં, કહે તારા દર્શનથી શું ભાન આવે?

તમારા છે ગ્રંથો તમારી જ વાણી, કહો કેમ કરતાં મને ગ્યાન આવે?

મને તું જમાના ન બતલાવ રસ્તા જનમ આ જનમ કે પછીના જનમના

મને ક્યાં ખબર છે કે જન્મો તે શું છે અમે તો હતાં ત્યાં ઘણાં ગામ આવે

અમે 'કોણ હું?' જેવી પરવા કરી નહીં, ન પૂછી તને મેં તમારીયે ઓળખ

ઘણાં હોય પાત્રો ઘણી હોય ઘટના બીજું તો કહાણીમાં શું કામ આવે?

અમે કંઈ ન જાણ્યું નથી કાંઈ માંડ્યું જરા બસ આ બેસીને ગીતો જ ગાયાં અને ફક્ત ભરકંઠ પીવાનું સમજ્યા ભલે જામ આવે કે અંજામ આવે

અમારે નથી કોઈ મંજિલ વિસામા કે રસ્તા ખૂટે તો ત્યાં રોકાઈ જઈએ મૂકામો ઉતારા બધુંયે અમારું આ મારગની માટીમાં રમમાણ આવે

ન ભણવું ન ગણવું રખડવું રઝળવું મને ક્યાંય પુસ્તકનાં પાનાં અડ્યાં નહીં

મને જે અડ્યા તે તરતમાં હવા થઈ તરતમાં નદી થઈને જો આમ આવે

From ample poetry on Dashera And Ram and Ravan... this song is one of my all time favorites. It directs, brings relevance and sense... whatever the context... Ram, mythology or contemporary situations... only this that shall always remain.... Mann se Ravan jo Nikale Ram uske Mann mein hai.

Every humdrum routine deserves a pause, in these silences between the daily chaos is the time to listen to ones own self. The halt in the race may seemingly feel like pointless time waste, but it brings in perspective, a different outlook of the same visual, of the same self.

So PAUSE you may, to smell the flowers, listen to the birds, play & flight with the kids, make excuses, sound stupid, day dream, sing to yourself, breathe and love yourself...!

Poetry Heals indeed... reciting and creating this episode in belief and faith that the one in need shall come across this, hear it and heal through it. ....! Ensure that You are a million times enough....! even if whatever and whoever makes you feel otherwise... be proud of you because you are becoming a better version of you.

Often when people meet they don't know each other, the hand is extended and held because the extending & holding is mutually understood. Often over a period of time we get to know people. And then if the holding is continued it's because walking together is understood. Walking together is valued. Togetherness is valued.

Something which amuses me all the time is... we get closer to people by a certain quality of theirs which makes us curious to know them more, eternal truth none is perfect and getting closer we know the weaknesses too... now it's up to us...

the virtues continue to attract,

the weaknesses bother or

the Togetherness is Valued... its solely what we choose 😊