เป็นคนชอบในการพร้อมเพรียง

เป็นคนยินดีในการพร้อมเพรียง เป็นคนพอใจในการ พร้อมเพรียง กล่าวแต่วาจาที่ทำให้พร้อมเพรียงกัน แม้นี้

ก็เป็นศีลของเธอประการหนึ่ง

ภิกษุทั้งหลาย ! พวกเธอทั้งหลายจงเพียรเผากิเลส อย่าได้ประมาท.

พวกเธอทั้งหลาย อย่าได้เป็นผู้ที่ต้องร้อนใจ ในภายหลังเลย.

โครงเรือน (คือกิเลสที่เหลือเป็นเชื้อเกิดใหม่) ของเจ้า เราหักเสียยับเยินหมดแล้ว

ยอดเรือน (คืออวิชชา) เราขยี้เสียแล้ว

จิตของเรา ถึงความเป็นธรรมชาติ

ที่อารมณ์จะยุแหย่ ยั่วเย้าไม่ได้เสียแล้ว

มันได้ลุถึงความหมดอยากทุกอย่าง.

เมื่อการเคลื่อนและการเกิดขึ้น ไม่มี

อะไร ๆ ก็ไม่มีในโลกนี้ ไม่มีในโลกอื่น

ไม่มีในระหว่างแห่งโลกทั้งสอง

นั่นแหละ คือที่สุดแห่งทุกข์ละ.

สองภรรยาสามีนั้นจะพึงบริโภคเนื้อบุตรเป็น

อาหาร เพื่อความเพลิดเพลินสนุกสนานบ้าง เพื่อความ มัวเมาบ้าง เพื่อความประดับประดาบ้าง หรือเพื่อตกแต่ง(ร่างกาย) บ้าง หรือหนอ ? ภิกษุทั้งหลายเหล่านั้นกราบทูลว่า

"ข้อนั้นหาเป็นเช่นนั้นไม่ พระเจ้าช้า !"

ภิกษุทั้งหลาย ! ฉันใดก็ฉันนั้นแล

ถ้าไม่มีราคะ (ความกำหนัด) ไม่มีนันทิ (ความเพลิน)ไม่มีตัณหา (ความอยาก) ในกพพีการาหารแล้วไซร้…… ชาติชรามรณะต่อไป ไม่มีในที่ใด

ภิกษุทั้งหลาย ! เราเรียก "ที่" นั้นว่าเป็น

"ที่ไม่มีโศก ไม่มีธุลี ไม่มีความคับแค้น" ดังนี้...

"ชาติสิ้นแล้ว พรหมจรรย์ได้อยู่จบแล้ว

กิจที่ควรทำ ได้ทำสำเร็จแล้ว

กิจอื่นที่จะต้องทำเพื่อความเป็นอย่างนี้ มิได้มีอีก"

ก็นี้

อสังขตลักษณะ

๑. ไม่ปรากฏมีการเกิด (น อุปฺปาโท ปญญายติ)

๒. ไม่ปรากฎมีการเสื่อม (น วโย ปญญายติ)

๓.เมื่อตั้งอยู่ ก็ไม่มีภาวะอย่างอื่นปรากฎ

(น จิตสฺส อญฺณฤตฺตํ ปญญายติ).

๑. มีการเกิดปรากฏ (อุปุปาโท ปญญายติ)

๒. มีการเสื่อมปรากฏ (วโย ปญญายติ)

๓. เมื่อตั้งอยู่ก็มีภาวะอย่างอื่นปรากฏ

(จิตสฺส อญฺณถตฺตํ ปญญายติ).

"สิ่ง" สิ่งหนึ่ง ซึ่งบุคคลพึงรู้แจ้ง เป็นสิ่งที่ไม่มี

ปรากฏการณ์ ไม่มีที่สุด แต่มีทางปฏิบัติเข้ามาถึงได้

โดยรอบนั้น มีอยู่.