ปฐมธรรม_ คำอนุโมทนา

พุทธวจน

ปฐมธรรม

เข้าใจธรรมเพียงบทเดียว ก็เพียงพอ

คามณิ !...เพราะเหตุว่า ถึงแม้เขาจะเข้าใจธรรมที่เราแสดงสักบทเดียว

นั่นก็ยังจะเป็นไปเพื่อประโยชน์เกื้อกูลและความสุขกแก่ชนทั้งหลายเหล่านั้น

ตลอดกาลนาน.

-บาลี สพา. สํ. ๑๘/๓๘๙/๖๐๕.

ภิกษุทั้งหลาย !

บัดนี้ ตถาคต ขอเตือนพวกเธอทั้งหลายไว้ ว่า

สังขารทั้งหลาย มีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา

พวกเธอทั้งหลาย จงถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทเถิด

นี่แล เป็นพระวาจาที่ตรัสครั้งสุดท้ายของพระตถาคตเจ้า.

ภิกษุทั้งหลาย !

เมื่อบุคคลไม่ประมาทแล้ว

กุศลธรรมที่ยังไม่เกิด ก็เกิดขึ้นและอกุศลธรรมที่เกิดอยู่แล้ว ก็เสื่อมสิ้นไป.

ภิกษุทั้งหลาย ! บุคคลสี่จำพวกเหล่านี้ มีอยู่ หาได้อยู่ในโลก.

สี่จำพวก อย่างไรเล่า ? สี่จำพวกคือ

กายออก แต่จิตไม่ออก

กายไม่ออก แต่จิตออก

กายก็ไม่ออกจิตก็ไม่ออก

กายก็ออก จิตก็ออก

เรากล่าวว่า

"ผู้ใด ไม่เพลิดเพลินอยู่ ใน สิ่งที่เป็นทุกข์

ผู้นั้น ย่อมหลุดพ้นไปได้จากทุกข์" ดังนี้.

ภิกษุทั้งหลาย ! บุคคลนั้นหนอ

ละราคานุสัยอันเกิดจากสุขเวทนาเสียได้แล้ว

บรรเทาปฏิฆานุสัยอันเกิดจากทุกขเวทนาเสียได้แล้ว

ถอนอวิชชานุสัย อันเกิดจากอทุกขมสุขเวทนาเสียได้แล้วเมื่อละอวิชชาเสียได้แล้ว และทำวิชชาให้เกิดขึ้นได้แล้ว

เขาจักทำที่สุดแห่งทุกข์ ในทิฏฐธรรม (รู้เห็นได้เลย) นี้ได้ นั้น ข้อนี้เป็นฐานะที่จักมีได้.

ผู้เข้าไปหาเป็นผู้ไม่หลุดพ้น ผู้ไม่เข้าไปหาย่อมหลุดพ้น

อานนท์ ! อารมณ์อันเป็นที่ชอบใจ-ไม่เป็นที่ชอบใจ-ทั้งเป็นที่ชอบใจและไม่เป็นที่ชอบใจ อันบังเกิดขึ้นแก่ภิกษุนั้น ย่อมดับไป เร็วเหมือนการกระพริบตาของคน อุเบกขายังคงดำรงอยู่.

อานนท์ ! นี้แล เราเรียกว่า อินทรีย์ภาวนาชั้นเลิศในอริยวินัย

ว่า "โอหนอ เราอาจจะมีชีวิตอยู่ได้เพียง

ชั่วขณะที่หายใจเข้าแล้วหายใจออก

หรือชั่วหายใจออกแล้วหายใจเข้า.

เราพึงใส่ใจถึงคำสอนของพระผู้มีพระภาคเจ้าเถิด.การปฏิบัติตามคำสอนควรทำให้มากแล้วหนอ" ดังนี้ก็ดี