(๑) สัทธาสัมปทา (ความถึงพร้อมด้วยศรัทธา)

(๒) สีลสัมปทา (ความถึงพร้อมด้วยศีล)

(๓) จาคสัมปทา (ความถึงพร้อมด้วยการบริจาค)

(๔) ปัญญาสัมปทา (ความถึงพร้อมด้วยปัญญา)

พ์ยัคมปัชชะ ! ปากทางแห่งความเสื่อม

4 ประการ ของโภคทรัพย์ที่เกิดขึ้นพร้อมแล้วอย่างนี้ มีอยู่ คือ

(๑) ความเป็นนักเลงหญิง

(๒) นักเลงสุรา

(๓ ) นักเลงการพนัน

(๔ ) มีมิตรสหายเพื่อนฝูงเลวทราม.

พยัคฆปัชชะ ! ธรรม ๔ ประการเหล่านี้

เป็นไปเพื่อประโยชน์เกื้อกูล เพื่อความสุข แก่กุลบุตร

ในทิฏฐธรรม (ในปัจจุบัน). ๔ ประการ อย่างไรเล่า ?

๔ ประการ คือ

(๑) อุฎฐานสัมปทา (ความขยันในอาชีพ)

(๒) อารักขสัมปทา (การรักษาทรัพย์)

(๓) กัลยาณมิตตตา (ความมีมิตรดี)

(๔ ) สมชีวิตา (การเลี้ยงชีวิตอย่างสมดุลย์พอเพียงแก่ฐานะ).

ภิกษุทั้งหลายความไม่มีศรัทธา-หิริ-โอตตัปปะ-วิริยะ-ปัญญาในกุศลธรรมทำมีอยู่แก่ผู้ใด เรากล่าวทุกคนผู้นั้นว่าเป็นคนจนเข็ญใจไร้ทรัพย์สมบัติในอริยะวินัย

เพราะอาศัยตัณหาจึงมีการแสวงหา เพราะอาศัยการแสวงหาจึงมีการได้ เพราะอาศัยการได้จึงมีความปลงใจรัก เพราะอาศัยความปลงใจรักจึงมีความกำหนัดด้วยความพอใจ เพราะอาศัยความกำหนัดด้วยความพอใจจึงมีความสยบกลัวเมา เพราะอาศัยความสยบมัวเมาจึงมีความจับอกจับใจ เพราะอาศัยความจับจับใจจึงมีความตระหนี่เพราะอาศัยความตระหนี่จึงมีการห่วงกัน เพราะอาศัยการหวงกั้นจึงมีเรื่องราวอันเกิดจากการหวงกั้น ธรรมอันเป็นบาปอกุศลเป็นเอนกย่อมเกิดขึ้น

(๑ สัทธาสัมปทา (ความถึงพร้อมด้วยศรัทธา)

(๒) สีลสัมปทา (ความถึงพร้อมด้วยศีล)

(๓) จาคสัมปทา (ความถึงพร้อมด้วยการบริจาค)

(๔) ปัญญาสัมปทา (ความถึงพร้อมด้วยปัญญา).

ภิกษุทั้งหลายภัยที่มารดาและบุตรช่วยกันไม่ได้(โดยแท้จริง)สามอย่างเหล่านี้ มีสามอย่างคือภัยที่เกิดจากความแก่ ภัยที่เกิดจากความเจ็บไข้ ภัยที่เกิดจากความตาย

ยังมารดาบิดาผู้ไม่มีศรัทธาให้สมาทานตั้งมั่นในศรัทธาสัมปทา ยังมารดาบิดาผู้ทุศีลให้สมาทานตั้งมั่นในสีลสัมปทา ยังมารดาบิดาผู้มีความตะหนี่ให้สมาทานตั้งมั่นในจาคสัมปทา ยัง มารดาบิดาให้สมาทานตั้งมั่นในปัญญาสัมปทา

อริยสาวกละเสียดายซึ่งกันกิเลสสี่ประการไม่กระทำกรรมอันเป็นบาปโดยฐานะทั้งสี่และไม่เสพทางเสื่อม(อบายมุข)แห่งโภคะ6ทาง เมื่อนั้นเค้าชื่อว่าเป็นผู้ปราศจากกรรมอันเป็นบาปรวม 14 อย่างเป็นผู้ปิดกั้นทิศทั้งหกโดยเฉพาะแล้ว

ฆราวาสคับแคบเป็นทางมาแห่งธุลีส่วนบรรพชาเป็นโอกาสว่าง