Kanlar Düşer

Mandy'i (Panos Cosmatos, 2018) konuştuğumuz bu bölümde filmin "mitik bir intikam hikayesi" olarak nasıl işlediğini tartışırken, tarikat mantalitesinin filmdeki karşılıklarını, Jóhann Jóhannsson'un hipnotize ediciği müziğini ve tabii ki Nick Cage'in ipini koparmış performansını masaya yatırıyoruz.

Scream VI'i (Matt Bettinelli-Olpin, Tyler Gillett, 2023) konuştuğumuz bu bölümde birimiz filmi yerden yere vururken birimiz başarılı taraflı olduğunu savunuyor. New York eklemesi, heyecanlı sekanslar, geri dönen karakterlerin geçir(eme)diği evrim ve katillerin motivasyonu gibi konularda yine Ghostface misali açtık ağzımızı yumduk gözümüzü.

The Changeling'i (Peter Medak, 1980) konuştuğumuz bu bölümde filmin hayalet ve perili ev olgusunu hangi açıdan ele aldığını tartışırken, korku yaratan öğelerin neler olduğunu, ana karakterin doğaüstü olaylar karşısındaki "cool" luğunu ve hikayenin politik tarafını masaya yatırıyoruz.

The Innocents'i (Jack Clayton, 1961) konuştuğumuz bu bölümde kitap uyarlaması olan filmin hikayeyi ele alırken gotik ve korku türleri arasında ne şekilde gidip geldiğini ve türler arası farklılıkların anlatıyı nasıl etkilediğini tartışırken, filmdeki ses kullanımını 'hayaletler' bağlamında değerlendiriyoruz.

Demons'ı (Lamberto Bava, 1985) konuştuğumuz bu bölümde bir yandan filmdeki abartılı vahşeti ve aşırı set piece'leri överken, diğer yandan hayat-temsil ikileminde filmin durduğu yeri ve geçtiği dönem ve mekanın anlatıyı nasıl etkilediğini elimizden geldiğince ciddi bir şekilde ele alıyoruz.

Prom Night'ı (Paul Lynch, 1980) konuştuğumuz bu bölümde, slasherların en iyi temsilcilerinden biri olarak gördüğümüz filmin ardından gelen türdeşleri üzerindeki etkisini, şüpheli yaratma konusundaki akıl karışıklığını, ses ve kurgu gibi anlatım öğelerini kullanımından çıkan anlamları ele alıyoruz.

The Omen'i (Richard Donner, 1976) konuştuğumuz bu bölümde filmin görünen ve görünmeyen "şeytan"ları, uçuk konseptleri yalın bir üslupla aktarmasındaki başarısı ve din anlatısının karamsarlığı gibi konuları ele alıyoruz.

Pearl'ü (Ti West, 2022) konuştuğumuz bu bölümde filmin "karakterin kökeni hikayesi" olarak nasıl işlediğini ve filmin korku yaratmada başarılı olup olmadığını tartışıyor; X ile ortak özelliklerine dikkat çekerken Mia Goth'un performansına da methiyeler düzüyoruz.

Smile'ı (Parker Finn, 2022) konuştuğumuz bu bölümde yine fikir ayrılıklarına gark olduk; birimiz filmi başarılı bulurken diğerimiz filmi "kaçırılmış bir fırsat" olarak görüyor. İster istemez The Ring ve It Follows gibi diğer lanet filmleriyle karşılaştırdığımız filmdeki kamera hareketleri, olay örgüsü, oyuncu seçimi gibi konularda söyleyecek bir dolu sözümüz olduğu bölümümüzü dinleyip kime hak verdiğinize en iyisi siz karar verin.