Hoeveel kan een mens dragen? En hoe zorg je een leven lang voor anderen, zonder jezelf kwijt te raken?

Voor Katalijne Lens is zorgen geen keuze, maar een manier van leven. Al op jonge leeftijd leerde ze wat verantwoordelijkheid betekent. Haar broer heeft door zuurstoftekort bij zijn geboorte intensieve zorg nodig. Juist daardoor trok zij al vroeg haar eigen plan, zodat haar ouders zoveel mogelijk aandacht aan hem konden geven.

Die onafhankelijkheid zie je haar hele leven terug. Ondanks haar atheneum koos ze in de 2e voor de creatieve IVO MAVO, waar haar liefde voor de film- en televisiewereld ontstond. Via haar oom begon ze als setdresser en ook daar bleef ze altijd trouw aan zichzelf. Wanneer een productie op voorhand niet goed aanvoelde liet ze de klus aan haar voorbijgaan, ook al betekende dit dat ze werk misliep.

Toen zij en haar partner uit elkaar gingen en de zorg voor hun zoon gingen delen, maakte ze opnieuw een bewuste keuze. Ze verruilde de onregelmatige filmwereld voor het onderwijs, zodat haar werk aansloot op het leven van haar zoon. Inmiddels werkt ze al jaren met veel liefde als conciërge. Niet omdat het onderwijs perfect is, integendeel. Ze ziet dagelijks wat beter kan. Maar ze gelooft in de kracht van aandacht, een luisterend oor en jongeren die zich gezien voelen. Zoals ze zelf zegt: "Als je één kind per jaar hebt waar je iets voor kunt betekenen, ben je al geslaagd.”

Die zorg voor anderen loopt als een rode draad door haar leven. In de tafeltjes vol eten, drinken en lieve briefjes die ze al jaren voor haar zoon maakt. In haar vrijwilligerswerk voor dak- en thuislozen. In de jarenlange zorg voor haar broer. En later opnieuw, toen haar moeder alvleesklierkanker kreeg en haar vader Parkinson. Telkens opnieuw koos ze ervoor om er voor een ander te zijn. En ze bleef geloven in de kracht van aandacht en in haar overtuiging dat je, als het kan, altijd iets van je tijd moet geven aan iemand die dat nodig heeft.

Toch weet ze ook dat zorgen niet betekent dat je jezelf moet wegcijferen. Ze bewaakt haar grenzen, verspilt geen energie aan mensen die geen rekening houden met anderen en kiest bewust voor rust wanneer dat nodig is. Want juist door goed voor jezelf te zorgen, kun je er ook voor een ander blijven zijn.

Aan het einde van het gesprek zegt ze iets wat de essentie van haar leven misschien wel het beste samenvat: "Mijn broer heeft nog nooit een woord tegen me gesproken, maar hij is degene van wie ik het meest heb geleerd...”

Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ en Menke Visser⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Coördinatie: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Edit en mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Pepijn Buitenhuis⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Tekst: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠.