Kendi yolunda olan insanların öğrenmesi gereken en önemli derslerden bir tanesi hak edene hak ettiğini vermektir. Toplum zaten bu konuda çok organize bir biçimde hak yemeyi bir başarı olarak görür. Bu yüzden bizi onlardan ayıran bir özellik hakkı teslim etmektir. Bu hak iyisiyle de kötüsüyle de teslim edilmelidir. Sezar'ın hakkını Sezar'a vermek hakkında konuştuk bu hafta. Bazen bir söz ile verilmelidir hak bazen de ayağa kalkıp bir karşı duruşla...

Trollük arkadaş arasında yapılan ufak şakalaşmalar, dokundurmalar ve hafif alaylar değildir. Trollük bunları kaldıramayan, karşısındaki insana olan nefreti ile onunla alay eden ve bazen ne yazık ki bunu lince dönüştürebilen kişidir. Bu hafta neden bu gerçek trolleri avlamalı ve ortamımızdan defetmeliyiz hakkında konuştuk. Bunlara acımanın ve ikinci bir şans vermenin ise neden yanlış olduğu hakkında da.

Kendi yolunda olan insanlar olarak izler bırakmaya çalışıyoruz bu hayatta. Ancak bunu yapan tek biz değiliz. Bir de toplum yolundan gidenlerin bıraktığı izler var. Bunlara iz demek yanlış çünkü birçoğu sadece yara açmaya çalışıyor. Kimi bir başarıyı kıskandığı için kimi de karşısındaki kendinden güçsüz gördüğü için yaralar açıyor... Bizim yapmamız gereken ise bunlardan olmamak. Kendi yolunda olan kişi iz bırakan kişidir. Bunu da ancak bir insanın hayatını kolaylaştırarak başarabiliriz...

Toplumun yolundan gidenlerde şunu görürsün: Onların hepsi çok masumdur. Masumdur ama kötülük yapmaktan geri kalmazlar. Bazıları da genelde hiçbir işe yaramazlar. Ama bu kötülüklerini hep başkalarına yükledikleri gibi bazen de ilahi güçlere yüklerler. İşte eylem iyi değilse tanrıdandır eylem çok ama çok kötüyse de şeytana uymuşlardır. Daha önce konuştuk bunu suçlu bunların bizzat kendileri. Başarısızlıkları için de kötülükleri için de hep kendi dışındakileri suçlamaya devam edecekler. Bu hafta ilahi suçsuzlar hakkında konuştuk.

Tam olarak da söz verdiğim gibi ikinci sezon ile söylediğim gün ve saatte karşındayım. Biz kendi yolunda olanların en büyük dertlerinden bir tanesi de toplum yolunda olanların asla verdikleri sözleri tutmamalarıdır. Bu yüzden çöldeki vaha gibi bulması çok zor ve bulunca da kıymeti bilinmesi gereken bir kişi olmak kendi yolunda olmaktır. Verilen sözlerin tutulmasının önemi hakkında konuştuk bu hafta. 

En başında kendi yoluna çıkmak isteyen ve bir işaret arayanlara al sana bir monopoly parası demiştim. Bugün de bu yolda olup adımlarından emin olamayanlara ve bir işaret arayanlara o işareti kese kağıtları ile göstermeye çalışıyorum. Eskiler ne demişti: Milletin ağzı torba değil ki büzesin! Biz büzmek istemiyoruz o torbalaerı artık kurtulduk o torbalardan. Bu nedenle de elimizde bambaşka bir nesne var! Birinci sezonun bu son bölümü yolda kalabilmen için bir işaret... Merak etme koca bir ara yok, haftaya yine birlikteyiz.

Kendi yolumuza çıkmak istediğimiz zaman bizi tutan bir şey var. Bunun ne olduğunu ben size söyleyemem. Çünkü bu kişiden kişiye değişen bir korku. Önemli olan sabırla bu korkunun üzerine gitmek ve onu yolumuzun önünden kaldırıp atmak. Daha sonra da kendi yolumuzda sabırla kalmak. Bu hafta sabrın önemi hakkında konuştuk. Buradaki sabır eylemsiz bir biçimde beklemek değil hareket halinde olmaya devam etmek...

Toplumun yolundan ayrılmanın bir başka özelliği de sadece bu toplumun bir ferdi olduğu için ödüllendirileceği inancını terk etmektir. Her ödül ancak kendi emeğimizin sonucu olarak bize gelir. Bu nedenle de yaptığımız iyilikleri bir ödül beklentisi içerisinde yapmayız. Toplumun yolunda olanlar da bu nedenle bizlere bir anlam veremedikleri gibi bizlerle bazen alay dahi edebilirler. Bu hafta bu toplum yolundan ayrılmanın başka bir boyutu üzerine konuştuk. 

Son gülen iyi güler... Ama iyi gülmek son gülenin güldüğü gibi değil. Vaktinden sonra gelen hiçbir şeyin anlamı yok. Zaten onu sabırla beklemiş olan hevesini yitirmeye başlamışken bir de toplum denen yapının elemanları gelip o mutluluğu boğazınıza dizerler. Kendileri o günleri geçmiş yeni arzulara yelken açarken size yaşayacağınız sıkıntıları anlatır dururlar. Bu hafta bu patavatsızlar hakkında konuştuk. Doğru zamanı bekliyor bu hayatta bazılarımız. O yüzden bu beklemenin nasıl olması gerektiğini göstermek istedim sizlere...

Değişimden korkmak bizi olmaktan korktuğumuz şeye dönüştürür. Benim muhafazakarlığım eskiye bağlanmak değil, eskiye tapmak eskiyi ilahlaştırmak onu unutamamak hiç değil. Yeniyi bir denemekte çok büyük bir fayda var. Bu hafta değişimden kaçanların yalnız kalmaları üzerine konuştuk. Yalnızlık bizim çok önem verdiğimiz tek başındalık değil. Bunların arasında dev bir fark var. Bizler yalnız değil tek başınayız kendi yolunda olan insanlar olarak.