Bu hafta var olduğunu bildiğiniz ama kanıtlayamadığınız bir dernekten bahsedeceğim sizlere: Herkesin Her Derdine Koşup Başı Sıkışınca Yardım Bulamayanlar Derneği! Adı biraz uzun olsa da aslında nasıl hissettiğinizi de tam olarak ifade edebiliyor. Toplumumuzdaki insanlar sizden her şeyi çok rahat isteyebiliyorlar ama siz bir şey istediğinizde ise ya gönülsüzce konuşuyorlar sizinle ya da susup reddediyorlar sizi. Şunu bir kabul edelim maalesef bu toplumun çoğu üyesinin sizin kadar büyük bir kalbi yok. Bu insanları geride bırakıp kendi yolumuza gidiyoruz biz. Yarınlar bizim için artık yok: Yolcu Yolunda Gerek. 

Kendi yolunda olan adam olarak kendimi toplum karşısında nasıl gördüğümü anlatmaya çalıştım bu hafta. Gözümü zirveye diktim ve yürümek istiyorum ama belime bir zincir takmaya ve beni aşağı çekmeye çalışıyorlar. Bizim toplumumuz insanların gelişimine aynen böyle engel olmaya çalışır. Aman elindekiyle yetin, aman azıcık aşımız olsun, aman değişmeyelim... Bu liste uzar gider. Ancak bizim toplumumuzdaki en temel sorunlardan bir tanesi de budur: Durmak. Lütfen şunu unutmayın: İnsan durdukça çürür, demir işlenmezse paslanır, bıçak bilenmezse körelir. Durmak bir canlının kendisine yapabileceği en büyük ihanettir. Bu hafta toplumun muhafazakâr zincirleri ve bunları neden kırmalıyız üzerine konuştuk. 

Bir insanın kendine yapabileceği en büyük kötülük, çevresindekilerin kendisini olduğundan daha az değerli göstermesine müsade etmesidir. Bu hayattan hepimizin bazı beklentileri var. Kendi yolunda olan insanlar olarak toplumun değil kendi beklentilerimiz için belirlediğimiz bazı standartlarımız da var. Bu standartlar, işlerimiz için olduğu kadar özel hayatımız için de geçerli. O yüzden ne kadar aç kalırsa kalsın asla çim yemeyen bir aslan gibi bize standartlarımızı aşağı çekmemiz gerektiğini söylenmesini kabullenmeyeceğiz. İnsanların bunu ima etmelerine dahi müsade etmeyeceğiz. Bu hafta bu hayattaki standartlarımızın önemi üzerine konuştuk.

Toplum ve içindeki birçok insan hayatta bizleri sadece dertlerini anlatıp borç alabilecek tipler olarak görürler. Sizin bir derdiniz varmış, o gün ruh haliniz nasılmış zerre umurlarında olmaz. Hiç kimse kusura bakmasın ama bir telefon açıp halimizi hatırımızı sormayan insanların finansal kurtarıcısı ya da ruh hali düzelticisi değiliz. Biz o birikimleri sizin saçma sapan harcamalarınızı kurtarmak için de yapmıyoruz. Lakin herkes böyle mi? Bazı insanlar var ki dört elle sizin derdinize koşar, derdinizi derdi gibi sahiplenir. İşte bu insanların önemi hakkında konuştuk bu hafta. Ve Barış Manço'dan alıntılayarak dedik ki: Yaz dostum. Hem derdimize koşan kara gün dostlarını hem de toplum zehrini içinde bulunduran bencilleri unutmamak için yaz dostum. 

Bu haftaki muhabbetin tek bir cümlelik özeti: Her şey bir hayal ile başlar. Kimisi bu hayalin peşinden koşup onun için mücadele eder. Kimisi ise sadece hurafelere bel bağlar ve hiçbir şey yapmaz. Kendi yolundan giden adam olarak ben bu hayatta şunu öğrendim: Benim hayalimi hayatıma dönüştürebilmemin tek yolu çalışmak. Peki ya şans? Eskilerin de söylediği gibi: İnsan biraz da şansını kendi yaratır. 

Kendi yolumuzun alternatifi başka bir yoldan konuştuk bu hafta. Biraz hayal kurduk "öyle biri" olsaydı neler yapardık diye... İnsanın kendini en çok yalnız hissettiği zamanlardan bir tanesi hafta sonları dedik ve hafta sonu için bir alternatif hayallerden bahsettik. Ancak o hayalin içinde bile toplumun gerçeklerinden kaçamadık.

Mahşerin Dört Atlısını bilir misiniz? Veba, kıtlık, savaş ve ölüm. İşte yaşadığımız bu toplum içerisinde de bir Mahşerin Dört Atlısı var. Peki bunlar ne biliyor musunuz: Hayırlısı, nasip, kısmet ve kader. Bu hafta sizin emeklerinizi hiçe sayan, önünüze türlü engeller çıkaran, sevmenize dahi müsade etmeyen toplumun bunu aklamak için kullandığı dört atlıyı konuşuyoruz sizlerle. Çabanın hiçe sayılması beni çok üzdüğünden biraz kendime hakim olamamış olabilirim. Umarım bana hak verirsiniz...

Bu hafta tabulardan bir tanesini yıkalım istiyorum, sana odadaki fili göstermek istiyorum! Çünkü bu topluma bu zamana kadar inandığından başka bir şey söylemek istiyorum. Bu toplum anaerkil bir toplum. Bu kötü bir şey mi? Asla! Lakin ben kuracağım ortaklıkta bir söz sahibi olamayacaksam burada bir problem olduğunu söylüyorum. Bu hafta bambaşka bir farkındalık üzerine konuştuk. 

Dünyanın en kötü hapishanesi insanın evim dediği yer oluyor çoğu zaman. Bu hafta bu hapishanede ödenen bedeller hakkında konuştuk. Kendi yolunda insanlar olarak buraya nasıl düşmeyeceğimiz de yine bu haftaki muhabbetin konularından.

Artık kendi yolunda olmak ile alakalı aklındaki bazı soru işaretlerini giderebildiğime inanıyorum. Artık bu yola çıkmak ve bu yoldaki maceraları duymak için tüm gerekli motivasyonu sana sağlayabildiğime de inanıyorum. Ancak hâlâ o ilk adımı atmakta bazı çekincelerin mi var? O halde bu yaz güneşi getirdiği tüm ışıkla birlikte aydınlatır umarım yolunun en başını. Bazen onu gölgeleyen unsurlar da olacak ama onlar da bir fırsat emin ol...